Muntz juicht op Masters als een oprechte amateur

AUGUSTA, 13 april - De tweede dag van het Masters golftoernooi in Augusta (Georgia, Verenigde Staten) kwam langzaam op gang, zo langzaam zelfs dat Ray Floyd om een uur of half vijf nog kon zeggen: “Ik begrijp niet dat niemand van hun (de leiders van de vorige dag, red.) de koe bij de hoorns heeft gevat. Ik kan me niet herinneren ooit zo'n passief veld te hebben gezien.” De baan was door een motregen zacht en dat vergemakkelijkte approaches en putts.

Maar de finale was sensationeel en leverde een van de beste golfdagen sinds jaren op, dankzij twee oude meesters. Jack Nicklaus sloeg twee keer in het water op de infameuze par-3 twaalfde, en was met een 7 in een keer zijn vier zuurverdiende slagen kwijt. Daarop sloeg hij birdies op de volgende vier (!) holes, met als bekroning een putt van minstens tien meter op de 16de. Hij wuifde naar de hemel.

Nicklaus (51) speelde samen met Tom Watson (41), die de dag begon met 4 onder, een eagle maakte op 15 en na Nicklaus' marathonputt op de 16de ook een birdie maakte. Dat bracht hem op 8 onder na twee dagen, bovenaan het leidersbord. Ian Woosnam staat gedeelde tweede plaats met Mark Calcavecchia, Mark McCumber en Lanny Wadkins. “Woosie kan lang slaan, heeft een goed kort spel, is vol zelfvertrouwen, kan de bal van buiten naar binnen slaan - ik heb altijd gezegd dat deze baan voor hem is gemaakt,” aldus Bernhard Langer, die zelf 3 slagen achter Watson staat.

Nick Faldo speelt niet slecht maar zijn putts en chips missen de scherpte van vorig jaar. Hij zegt zelf dat hij voldoende wedstrijdritme heeft. Negen slagen achter op Watson lijkt de droom van de hattrick vervlogen. Jose-Maria Olazabal begon de dag 5 onder par, stond op de tiende nog maar een onder, en eindigde desondanks vijf onder, drie achter Watson.

Zelden zal de Augusta National Golf Club een gelukkiger verliezer hebben gezien dan Rolf Muntz, de eerste Nederlandse deelnemer in de 55-jarige geschiedenis van het Masters toernooi. Muntz scoorde gisteren 75, drie boven par, en zag daarmee zijn totaalscore voor de eerste twee dagen eindigen op 155, niet genoeg om te kwalificeren voor het weekeinde. “Het is zo genieten, joh, ze klappen hier voor alles,” zei hij desondanks, gisteren voor het witgeverfde houten clubhuis, na zijn rondje. “Ik heb dit alleen nog maar twee jaar op televisie gezien, en de derde keer doe ik zelf mee,” vervolgde hij hoofdschuddend. Hij kan nog steeds moeilijk geloven dat dat hij oefenrondjes heeft gespeeld met Ian Woosnam en Paul Azinger en de twee echte ronden gekoppeld was aan Larry Mize en Arnold Palmer.

Hij was tevreden over zijn spel gisteren, meer dan op donderdag. Tot en met de elfde speelde Muntz par, maar op de verraderlijke par-3 twaalfde sloeg hij zijn afslag tegen de voorkant van de green, waarna de bal Rae's Creek inrolde (op dezelfde plek als Nicklaus' bal). Een double bogey, en vervolgens weer een op de par-5 dertiende. Zijn getopte tweede bal landde ook op die hole in het water voor de green.

Hij had na een mooie chip nog par kunnen redden maar had drie putts nodig voor iets meer dan twee meter.

Dat was het dieptepunt; Muntz sloeg daarna birdies op de par-5 15de en de par-3 16de. Bij iedere birdie juichte hij als een oprechte amateur, zeer onprofessioneel maar tot groot genoegen van het publiek. Rondes van 80 en 75 lijken onbevredigend na twee weken oefenen en 14 oefenrondjes. Maar zelfs tijdens de training speelde Muntz niet beter dan par, en de greens waren vanaf donderdag “twee keer zo moeilijk,”

zei Muntz. Ze waren plotseling extra laag geschoren en daardoor op hun legendarische gladheid gebracht. Muntz had vooral moeite met de lange holes. “Ze zijn niet erg lang hier, die par-5's, maar ze zijn zo geniepig - je hebt maar heel weinig manieren om ze te spelen,” legde hij uit.

Het leven van de nu 22-jarige Muntz is zo te horen een chaos. Sinds het Britse Open vorig jaar is hij bedolven onder de belangstelling en de uitnodigingen. Hij was bezig met de opbouw voor het wereldkampioenschap voor landenteams in Nieuw Zeeland, maar liet zich steeds weer overhalen om in andere evenementen te spelen. “Dan was er weer dat stemmetje dat zei het is een morele verplichting,” zegt hij.

“Ik heb dat stemmetje nu zo vaak gehoord; ik had gewoon heel hard nee moeten zeggen.”

Hij heeft geleerd dat hij zelf nu streng zijn kalender moet bewaken. Vandaar dat hij twee weken voor de Masters heeft uitgetrokken; vandaar dat hij minstens een week wil trainen voor The Memorial, het toernooi in Ohio in mei waarvoor hij door Jack Nicklaus is uitgenodigd. Maar daarna? “Misschien blijf ik wel hier,” zegt hij.

Zijn doel lijkt - in strijd met eerdere uitlatingen - om zo goed mogelijk te worden. “Als je eenmaal deze sfeer hebt meegemaakt, dan is het heel moeilijk om daar gedag tegen te zeggen,” peinst hij. Dus toch professional? Alleen als hij zelf denkt dat hij er klaar voor is.

“Je slechte score moet par zijn, de goede scores daaronder,” zegt Muntz.

En tot die tijd wil hij als het kan als amateur zo veel mogelijk spelen: “Het is makkelijker om je te verbeteren als je amateur bent,” zonder de hete adem van sponsors die prestaties verwachten.

Hij spiegelt zich een beetje aan Phil Mickelson, de 21-jarige Amerikaanse - amateur die dit jaar een van de toernooien op de Amerikaanse proftour heeft gewonnen. Mickelson studeert aan de Arizona State University waar studie en golf voor hem worden georganiseerd door de school. Naar zoiets is Muntz nu op jacht. Hij heeft Mickelson, met wie hij een kamer deelt in het clubhuis, gevraagd om advies; Mickelson bood aan om hem voor te stellen aan de coach van zijn school. Het contact is donderdag gelegd, en Muntz hoopt dat hij een uitnodiging van de school krijgt. Intussen zoekt hij ook contact met andere Amerikaanse scholen.

Hij blijft vaag over toekomstplannen, maar wie naar Rolf Muntz luistert krijgt toch sterk de indruk dat hij staat te trappelen om zich full-time op het golf te storten.