Footsbarn speelt vindingrijk A midsummer night's dream; Spektakel tussen de todden

Voorstelling: A midsummer night's dream, van W. Shakespeare, door het Footsbarn Theatre. Gezien: 12-4 in De Meervaart, Amsterdam. Aldaar t-m 14-4. Nederlandse toernee t-m 3-5.

Ik kon mijn ogen niet geloven. Pas bij het slotapplaus bleek dat de romantische jongeling Lysander en de bespottelijke amateurtoneelspeler Bottom al die tijd een en dezelfde acteur waren geweest. Twee volstrekt verschillende personages, sterk uiteenlopend in stem en motoriek, en toch diezelfde man in beide rollen. En al die andere figuren uit Shakespeare's A midsummer night's dream dan? Er stonden niet meer dan tien spelers te buigen - en van hen waren er een stuk of vier ook nog de hele avond bezig geweest met de begeleidende muziek.

Het nu twintig jaar oude Footsbarn Theatre reist als leefgemeenschap nog steeds de wereld door, ooit begeesterd door idealen uit de jaren zestig en als ware kermisgasten meegegroeid met de eisen des tijds. Ze spelen de dartele verzinsels van Shakespeare als een sprookje, maar niet in de weee zin van het woord. Hier zijn professionele saltimbanques aan het werk, die hun invloeden uit alle windstreken hebben gehaald en die het malle verhaaltje vertellen in korte, efficiente scenes, vol vindingrijke visuele momenten en in hoog tempo.

Zelfs de jonge gelieven zijn geen frele suikergoedpoppetjes. Lysander, de jeune premier, hijgt hitsig als hij met zijn schone Hermia de bloedeed zweert en gaat in het woud per ongeluk op een egeltje zitten - hetzelfde egeltje, dat later door Demetrius als haarkam wordt gebruikt.

In de dichterlijkheid van de Shakespeare-taal is ferm gekapt. Commentaar en uitleg zijn bij Footsbarn niet nodig, we zien zo ook wel wat er gebeurt. Puck, de spotvogel met de duivelse kunstjes, heeft zelfs geen woord tekst meer; hij stoot bij zijn werkzaamheden slechts wat oerklanken uit. De leden van het hof zijn gedegradeerd tot de status van edelfiguranten. Eens te meer werk wordt gemaakt van de toneelspelers met hun zotternijen. Ze lijken met hun slapstick-timing af en toe op de Keystone Cops en de omvangrijke Bottom deed me soms zelfs denken aan een zo'n dansende beer met een pot honing uit een Disney-film.

Tussen de gekreukelde lappen, de blaren op de grond en de mollige boom in het bos wordt 21-2 uur lang ononderbroken gesprongen, gevallen, gezongen, gemusiceerd, gedanst en gespeeld - in schilderachtige todden, bonteharlekijn-kostuums en exotische maskers. Ik denk dat Shakespeare het zelf ook wel mooi zou hebben gevonden, zo'n spektakel vol komedianten en toverfeeen, die vermaak bieden aan het hooggeeerde publiek van boeren, burgers en buitenlui.

    • Henk van Gelder