Jesus Jones: hectische toestand !

Concert: Jesus Jones. Gehoord: 9-4 het Paard, Den Haag.

De Engelse groep Jesus Jones ziet zich graag geplaatst in de stroming Britse bands die gitaarrock combineren met dansritmes. De vijf voormalige skateboard-fanaten hebben een hang naar vaart en maken muziek met de dynamiek van een verkeersader in het spitsuur. Sirenes en claxons worden 'gesampeld', gitaren gieren en zanger Mike Edwards neemt nauwlijks tijd om adem te halen. Aangenaam losjes gespeelde drums zijn het enige element dat enige verluchtiging biedt in deze hectische toestand.

De snelheid die de groep live moest waarmaken had een verbeten karakter. Het contact met het publiek en tussen de muzikanten onderling was summier, alsof zehet allemaal te druk hadden met hun spel en bewegingen. Onder het neurotische geknipper van de stroboscopen draafde de synthesizerspeler heen en weer, slingerde de bassist zijn blonde haar als een Spaanse mop heen en weer en duwde Edwards met een paniekerige blik in zijn ogen de zang naar buiten.

Zijn stem was omkleed met galm en echo, en vreemd genoeg klonk hij in de toegift Trust me precies als Ozzy Osbourne van Black Sabbath in Paranoid. Dit effect was waarschijnlijk onbedoeld, maar de dwingende geluidsmuur leek eerder op hardrock dan dansmuziek. 'Dansbaar' is meer dan een bepaald ritme, het is ook de ontspannen sfeer die uitnodigt tot bewegen. En ontspanning ontbrak bij Jesus Jones. Het was als in een karretje op de achtbaan, waar ook niemand het in zijn hoofd zal halen om een dansje te gaan maken.