Rapper Ice Cube: loeiende motoren en verbaal geweld

Concert: Ice Cube. Bezetting: Ice Cube, T-Bone en Yo-Yo (rappers), Sir Jinx (discjockey). Gehoord: 9-4 Nighttown, Rotterdam.

De Californische rapper Ice Cube noemt zichzelf 'the nigger you love to hate'. Hij spreekt de taal van de straat, zoals die gebezigd wordt in de zwarte wijken van zijn woonplaats Los Angeles. Dat het er daar weinig zachtzinnig aan toe gaat, mag blijken uit het feit er vorig jaar meer dan 450 moorden werden gepleegd die in direct verband stonden met de criminele activiteiten van jeugdbendes en drughandelaren.

Ice Cube is kwaad, omdat het leven van een zwarte inwoner van de Verenigde Staten volgens hem minder waard is dan dat van een blanke.

Als lid van de rapgroep Niggers With Attitude baarde hij opzien met verbaal geweld en extreme nummers als het omstreden Fuck The Police.

Ook als solo-artiest zoekt hij de confrontatie. Op zijn album AmeriKKKa's Most Wanted schildert hij een beangstigend beeld van het leven in het zwarte getto, waar vrouwen 'bitches' worden genoemd en waar vrijwel iedereen over een vuurwapen beschikt. Zo heftig als hij zich opstelt in teksten over de uitstervende soort waartoe hij zegt te behoren, zo aangrijpend kan hij in het nummer Dead Homies rappen over de vrienden die door grof geweld om het leven zijn gekomen.

Ice Cube bereidt zijn allerjongste fans voor op het geweld dat hen te wachten staat met een Gangster's Fairytale, samengesteld uit schuttingtaal en de teksten van kinderliedjes. Zijn Nederlandse fans zullen weliswaar weinig herkennen van de belevingswereld van de rapper, maar zijn rebelse houding en onomwonden taalgebruik vinden bij een grotendeels pre-puberaal publiek volop gehoor. 'Fuck Uncle Sam!'

en 'Fuck Ice Cube!', laat hij ze uit volle borst meebrullen. De begeleiding bestaat uit een indringend basdrumritme en rumoerige bijgeluiden, voortgebracht met draaitafels en een samplemachine.

Pistoolschoten, fabriekslawaai en loeiende motoren vormen het angstaanjagende geluidsdecor van een enerverende show, die het van niets anders moet hebben dan Ice Cube's indrukwekkende capaciteiten als rapper en publieksmanipulator. Als hij vindt dat we allemaal een arm in de lucht moeten steken, dan gaat hij pas verder nadat hij zich ervan overtuigd heeft dat iedereen hem het vredesteken toezwaait.

Zelfs wanneer hij zijn toevlucht neemt tot de meer obligate spreekkoren uit het hiphop-repertoire, veroorzaakt hij een opwinding die zeldzaam is bij popconcerten. Wat Ice Cube zoveel beter maakt dan de meeste van zijn collega-rappers, is dat hij niet terugvalt op het gebruik van voorbespeelde tapes en hij de live-situatie volledig naar zijn hand zet, zowel op het podium als onder het wild enthousiaste publiek.

De meeste bijval oogstte het onderonsje met de vrouwelijke rapper Yo-Yo, die het zwaar te verduren kreeg in een stortvloed van seksuele toespelingen en oneerbare voorstellen. It's A Man's World, werd James Brown geciteerd. Yo-Yo kwam echter als winnares uit de strijd, want haar opponent durfde pas tegen te sputteren toen zij van het podium was verdwenen. Zoals een voorbeeldig collega van Diana Ross betaamt, kon Ice Cube het niet laten om ons te verzekeren dat we het fijnste publiek van Europa zijn. Later op de avond kon hij hetzelfde in Eindhoven beweren, want na een uurtje moest hij er snel vandoor om het volgende optreden te halen.