Proclamatie van de Anti Aannemers Brigade (6); Actie!

Wij van de Anti Aannemers Brigade roepen op tot actie tegen de kliek van malafide bouwondernemers. Ik ben R. van W. uit N.

Via mijn neef, die hier naast mij staat (met hoed), ben ik toegetreden tot de harde kern van de AAB om het kader te stalen. Die mensen klagen zich suf, maar van actiebereidheid is geen sprake. Te druk met hun tegeltjes, leidingen en toiletpotten. Er moet maar eens iets gebeuren.

Zelf ben ik hard getroffen door het winstbejag en de domheid van de bouwers. Mijn aannemer is zo half en half projectontwikkelaar erbij.

Hij bood een stukje grond te koop aan, waarop hij twee vrijstaande huizen zou neerzetten. Prachtig gelegen aan het water, bereikbaar via een boerenpad. Heel landelijk en rustig, dus.

Begon het gedonder meteen al. De aannemer had wel het stuk grond van de boer gekocht, maar niet het pad. Vanaf de openbare weg is de bouwplek onbereikbaar, en de boer wilde geen doorgang verlenen. Stond daar een vracht materialen, op 150 meter van de bouwplaats.

Het gaf meteen een forse vertraging, de aannemer moest de doorgangsroute voor veel geld aankopen, en het gevolg laat zich raden: de strop probeerde hij terug te verdienen via het werk. Goedkope zwartwerkers zonder tempo, eenvoudiger bouwmaterialen, de kelder minder diep, slordige afwerking. Ga zo maar door. Het was een en al strijd.

Maar aan het eind van de lijdensweg, die mij naast m'n werk zowat een volledige dagtaak kostte, wachtte nog een extra verrassing: de tuin.

Het huis ligt aan het water, en de aannemer zou de walkanten afsteken en verstevigen. Tevens moest hij de grond ophogen en bestraten met Belgische kasseien. Maar er gebeurde niets. Het terrein om het inmiddels afgebouwde huis bleef een zootje. We moesten over morsige golfplaten naar de voordeur waggelen en als het geregend had, leek onze aanstaande tuin op een stukje slagveld tijdens de Eerste Wereldoorlog: omgewoelde grond en gaten vol modder.

Omdat ik weigerde de laatste termijn te betalen, begon er een periode van touwtrekkerij, met als resultaat dat meer dan een half jaar later er ineens een grote berg Belgische kasseien langs het pad lag. Dat leek de goede kant op te gaan, maar de berg bleef liggen. Bellen had geen zin, de aannemer bleef onbereikbaar. Vlak voor mijn vakantie stelde ik een ultimatum: nu snel die kasseien leggen of je geld kwijt.

Met ingehouden adem keerden we van vakantie terug, en jawel. De golfplaten en moddergaten waren verdwenen. Rond het huis lagen in een sierlijk patroon de kasseien. Maar de walkanten waren niet afgestoken en de aarde was niet opgehoogd.

Weer zeuren en jengelen. Waarom moet dat toch zo lang duren? Het egaliseren van zo'n terreintje blijken ze in een dag te doen. Op een dag kom ik thuis van kantoor, hebben ze al die kubieke meters zand gestort en vlak gestreken. Over de kasseien heen. Een mens kan het niet verzinnen! We lopen nog steeds door de blubber, en de terrasdeur gaat niet meer open vanwege die opgehoogde tuin.

Ik heb zelf de walkanten laten afsteken, en ik heb het slib en de rommel gestort in het portiek van de aannemer. Met een Belgische kassei er bovenop.

Van zulke acties moeten er meer komen. Sluit u aan bij de AAB! Wie A zegt moet B zeggen.