Acteurs wentelen zich wellustig in malligheid

Voorstelling: Moord op de kale man. Tekst en regie: Don Duyns. Spelers: Hans Dagelet, Karen van Holst Pellekaan en Dick van den Toorn. Gezien: 7-4 in Bellevue, Amsterdam. Aldaar t-m 3-5, 12.30 uur.

Aan de lunchpauzevoorstelling Moord op kale man gaat een schriftelijke waarschuwing vooraf: “Er wordt tijdens de voorstelling geschoten op onverwachte momenten”. Maar zo onverwacht blijken die momenten tenslotte niet te zijn; de schoten vallen terwijl in het grote, eenzame huis het licht uitvalt. Drie mensen spelen een Benoit-achtige conversatie, het wordt donker, er valt een schot, het licht gaat weer aan en dan ligt er een dood op de grond. Wie is de dader?

Een beetje gothic horror, soms een beetje de toon van Paul Vlaanderen en drie acteurs die zich wellustig in al die malligheid wentelen - dat is het zo ongeveer. Don Duyns heeft een aardig talent voor het schrijven van absurde dialogen, maar hij heeft het zich niet erg moeilijk gemaakt met dit parodietje. Hans Dagelet buit, in een scheefgeknoopte regenjas, zijn duivelse onvoorspelbaarheid uit (geen acteur die zo angstaanjagend kan zijn als hij), Dick van Toorn legt een komische onheils-echo in zijn stem en Karen van Holst Pellekaan speelt de tragediennes uit de stomme film na.

Na een dik half uur is het afgelopen, zonder veel meer na te laten dan de herinnering aan wat vluchtig divertissement.