Gobel heerst als vanouds op Amstel

AMSTERDAM, 8 april - Stilte langs de Amstel. Frans Gobel roeit zijn Skiffhead. Onder de meefietsende supporters heerst ontzag voor de meester. Men zwijgt en kijkt. Gobel laat zien hoe men een boot vloeiend kan laten 'lopen' en reageert intelligent op de wispelturige windstoten. Voor de negende maal won de wereldkampioen in de lichte skiff gisteren het Amsterdamse lange-afstandskampioenschap. Ook Nico Rienks en Ronald Florijn speelden een bijzondere rol in de wedstrijd.

Gobel startte in Ouderkerk als eerste in de race tegen de klok naar Amsterdam. Honderdenachtendertig roeiers volgden in zijn kielzog. De Skiffhead is een bijzondere wedstrijd. Het confronteert de skiffeur met de eigen eenzaamheid. Wie beschikt over een schare fans wordt in de bochten gesteund met goedbedoelde aansporingen en adviezen.

“Sturen!” In andere bochten verwaaien de kreten. Hoe verder men vordert op de bochtige Amstel, hoe meer de skiffeur zelf moet bedenken dat sturen noodzakelijk is. Het contact met de supporters wordt allengs schaarser. In de laatste drie kilometer fungeren grote, afgemeerde woonboten en rijnaken als donkere geluidswal. Alleen als de skiffeur de echoende stilte onder de Berlagebrug induikt leeft het gejuich nog even op.

De 41ste editie van de Skiffhead werd vooral gekenmerkt door de stormachtige wind. “Een Skiffhead voor techniek, pezen en gewrichten”, was het oordeel van Gobel achteraf. In de zwaarste stukken hield 'de Keizer van de Amstel' zijn tempo in stand met “korte prikhaaltjes”. Door een niet geslaagde afstelling van de riemen kreeg Gobel bovendien last van een slapende linkerhand.

Ver achter hem, startend tussen de langzamere roeiers, leverden Nico Rienks en Ronald Florijn een lang uitgesponnen duel. Nu alleen hun Olympische titel in de dubbeltwee hen nog bindt stond niets Rienks in de weg een genadeloze achtervolging op zijn voormalige partner in te zetten. Gezamenlijk passeerden zij hele trossen mindere goden. Florijn kon echter niet voorkomen dat Rienks hem ruimte afdwong om in te halen. Rienks, makkelijk roeiend en bijgestaan door de op een paarse damesfiets langsrammelende bondscoach Rene Mijnders, klokte halverwege dezelfde tijd als Gobel. Mijnders constateerde daarna echter dat zijn pupil steeds slordiger ging roeien. Hij twijfelde op dat moment niet meer aan een nieuwe zege van Gobel.

Afgelopen winter zag het er even anders uit voor Gobel. Tijdens een schaatstocht op de Bosbaan werd hij geraakt door een andere schaatser.

De vader van twee kinderen sloeg tegen de ijsvlakte en schoof, dit keer buiten bewustzijn, door de finish van de roeibaan. Een chirurg constateerde een gebroken pols en zette Gobel in het gips. De patient, eveneens werkzaam als arts, stelde zelf echter een andere diagnose.

Niet meer dan een scheurtje, meende Gobel en bevrijdde met een schaar zijn hand van het stijve gips. Diezelfde middag nog bewees hij zijn gelijk met een skifftraining op het niet toegevroren Noordzeekanaal.

Dit soort avonturen typeren Gobel. Zelf omschreef hij zich al eens als een sportverslaafde. Een te negatieve benadering, volgens de arts van de roeibond Viktor Blum. “Aan eten en slapen heeft Gobel gewoon een derde bestaansvoorwaarde toegevoegd. Training is voor hem als water voor een plant.” Deze volledige overgave heeft Gobel geen windeieren gelegd. Hij zegevierde niet alleen op de Skiffhead, maar prolongeerde vorig jaar zijn wereldtitel in de skiff tot 72,5 kilogram en won hij goud op de Goodwill Games en de Rotsee Regatta.