Een desolate wereld van waanideeen en hunkering

Voorstelling: Ambulance, van Gregory Motton, door de Stalhouderij Theatre Company. Spelers: Wendy Butterworth, William Sutton, Roy Ward, e.a. Regie: Katinka Wolf. Gezien: 5-4 in De Melkweg, Amsterdam. Aldaar t-m 25-4.

Ze leven in een desolate wereld van vuile kartonnen dozen, nergens toe leidende brandtrappen en halfgepleisterde muren, blauw belicht, en je zou ze outcasts kunnen noemen. Ze houden het midden tussen randgroeptypes en bewoners van het gekkenhuis, met hun fantasieen, hun waanideeen en hun abrupte overgangen van een liederlijke uitbarsting naar een tedere liefkozing, of omgekeerd. Ze hunkeren naar liefde natuurlijk.

Nadere informatie over Ambulance of over auteur Gregory Motton komt in het programmaboekje niet voor, maar het klinkt allemaal ongelooflijk ouderwets. Vroeger, in zijn eerste gloriejaren, speelde het Werkteater vaak zulke voorstellingen - heel fysiek, barstensvol taal uit het volle leven en af en toe een beetje poezie van de straat. Die produkties ontstonden uit improvisatie-oefeningen en ik heb het sterke vermoeden, dat zulks hier ook het geval is. Een aaneenschakeling van onsamenhangende confrontaties tussen een paar beschadigde mensen, waarin gaandeweg pas enige lijn komt. Zo laat zich ook snel verzinnen, dat een buitenstaander in die groep van alles op gang brengt. Deze komt binnen met het statement dat de algemene uitzichtloosheid moet aangeven: “Do you know what beauty is? Well, there isn't any.”

Ik kan er met de beste wil van de wereld niet meer van opkijken, hoewel het stuk door de - in nieuw Amerikaans repertoire gespecialiseerde - Stalhouderij Theatre Company met respect afdwingende inzet wordt gespeeld. Er zijn staaltjes van indrukwekkend ingeleefd acteren te zien en regisseur Katinka Wolf heeft er een strakke ensemble-vorm aan gegeven. Maar die symboliek van een verrekijker met zwarte glazen en die zwaar aangezette metaforen voor eenzaamheid en liefdeloosheid zijn, vrees ik, even snel achterhaald als ze opkwamen. Zelfs van streetcorner workers hoor je de laatste jaren zelden meer.