Rap-revue van nette MC Hammer

Concert: MC Hammer. Gehoord: 5-4 Ahoy'-hal Rotterdam. Herhaling: 6-4 Ahoy'-hal, 22-4 Rijnhal Arnhem.

De Amerikaanse rapper en showman MC Hammer heeft succes. Van zijn laatste lp Please Hammer don't hurt 'em werden inmiddels meer dan 10 miljoen exemplaren verkocht en hij kan zich een tour permiteren met tien achtergrondzangeressen, achttien dansers en een dozijn muzikanten. 'It's Hammer Time' is het motto van de tour. En wie dit nog niet door had, krijgt het bij het concert wel door de strot geduwd.

Hammer, of zoals de menigte riep 'Hemmaa', heeft zijn populariteit te danken aan knap dansen en inventief pikken. Zijn hits zijn alle gebaseerd op loopjes van anderen: van de Chi-lites in Have you seen her?, van Prince in Pray, en van Rick James in U can't touch this.

Vooral deze laatste is geraffineerd; hoewel Hammer haar nergens met name noemt, wordt door de herkenbare samples duidelijk dat het onderwerp van de titel hetzelfde sensuele mirakel moet zijn als James'

Super Freak. Anders dan veel Amerikaanse rappers heeft MC Hammer namelijk ook nog eens een keurig image, hij is godvruchtig en sociaal bewogen, hij zegt geen fuck! en noemt vrouwen nooit bitches of whores.

In de Hammer-revue, die er uit zag als een luxueuze Hollywood-produktie, lag de nadruk op dansen. Hammer zelf is daarin virtuoos maar liet het nu voornamelijk over aan de dansers en aan de in wielrenbroekjes van een soort binnenband geklede danseressen.

Opvallend was het losse karakter van de dansjes. Soms waren de bewegingen synchroon maar meestal hadden de dansers spontane uitbarstingen van energie, die de show op haar beste momenten iets wervelends gaven. Het tempo werd echter steeds onderbroken door onderonsjes met het publiek, zelfbejubeling door Hammer, of instrumentale intermezzo's om van kleding te wisselen.

Het enthousiaste, jonge publiek liet zich aanmoedigen tot het scanderen van het tour-motto maar was niet geinspireerd om te dansen.

Waarschijnlijk vanwege de rommelig uitgevoerde muziek en de overdaad aan laag dreunende bassen, doffe drums en expressieloze raps van Hammer. Hammers holle voordracht kwam pijnlijk naar voren toen hij zichzelf vergeleek met soulkoning Marvin Gaye. Niet bij benadering weet hij iets van de soul te treffen die Marvin bezat. Vocaal is MC Hammer nog een MC Hamertje Tik en dit gebrek is met geen glitter en grappen te compenseren.