“Navarro, j'ecoute ... ”

Navarro, vanavond, Ned. 2, 20.28-21.55u.

Er waren tijden dat de Franse policier op het Nederlandse tv-scherm een vertrouwd verschijnsel was. Die zijn allang voorbij; het aanbod is beperkt tot de Amerikaanse cop show, de Duitse krimi en de Britse thriller. Nu bij de AVRO vanaf vanavond eindelijk weer eens een successerie van TF 1 te zien is, luidt de vraag dan ook vooral in hoeverre zo'n Franse produktie anders is dan een Amerikaanse, een Duitse of een Britse.

Navarro, geproduceerd in 1989, is genoemd naar de massieve politie-inspecteur in de hoofdrol (gespeeld door Roger Hanin), die de telefoon doorgaans aanneemt met Navarro, j'ecoute en die als alleenstaande vader van middelbare leeftijd lief is voor zijn dochtertje. Hij doet me af en toe een beetje denken aan de Britse inspecteur Morse, maar hij is minder stoicijns, emotioneler en sneller bereid ruzie te maken met zijn superieur. De gebeurtenissen spelen zich af in een bedaard tempo, met tijd te over voor zijsprongen, prive-tafereeltjes, kleine Franse grapjes en wat ondeugende chercher la femme. Iets chaotischer, iets minder strak en efficient dan al die andere series.

De AVRO vergelijkt hem, onvermijdelijk, met Maigret. Daar zit wel iets in: de vleugjes psychologie, de straten van Parijs en de eeuwige overjas van de inspecteur. Maar deze Navarro leeft en werkt in een andere tijd, met een ander soort misdaad. Ook zijn avonturen zijn anders opgebouwd; in de eerste aflevering is niet eens een moord gepleegd, die moet worden opgelost. Navarro is hooguit een verre nazaat van Maigret. En hij rookt geen pijp.