Golfoorlogje spelen

'A line in the Sand', TSR, Inc., (f) 67,50, American Discount Book Center

Het Amerikaanse tijdschrift Soldier of Fortune zag als eerste een spelelement in de oorlog in de Golf. In het nummer van afgelopen september was een uitneembare poster opgenomen, waarop de ringen van een dartbord stonden. De roos van het bord viel samen met de punt van de neus van een satanisch grijnzende Saddam Hussein, die in karikatuur op de achtergrond stond. “Take your best shot at Saddam Insane”, stond erbij. Het resultaat van een partijtje pijltjes gooien kon worden opgestuurd naar de Iraakse ambassade in Washington D.C., waarvan het adres keurig op de ommezijde stond vermeld.

Voor mij op tafel ligt een spel, waarvan ik eerst dacht dat het de laatste poging was van de amusementsindustrie om op een ludieke maar vooral eenvoudige manier geld te verdienen. Maar A line in the Sand, zoals het spel heet, heeft wel degelijk een serieze ondertoon. Het wordt gespeeld op een kartonnen drieluik, waarop een schematische, niet geheel schaalgetrouwe weergave van het Midden-Oosten is afgebeeld. De kaart van onbekende projectie is opgedeeld in vakjes, die hier en daar voorzien zijn van symbooltjes voor vliegvelden, olietorens, heilige- en hoofdsteden, gifgasfabrieken en nucleaire centrales. Het ziet er niet zo heel veel anders uit dan de eerste kaarten van operatie Desert Shield in deze krant.

Naast de legenda staan in Oost-Iran twee stroken afgedrukt, die worden aangeduid als 'War Fever Gauge' en 'Jihad Gauge'. Ze bestaan uit elf genummerde blokjes. In West-Turkije staat ook zo'n soort strippenkaart, die de 'Turn Track' heet.

Rond de tafel zijn inmiddels nog vijf spelers verzameld, die de rol van Israel, de gematigde Arabieren plus Turkije, de Verenigde Staten plus geallieerden, Iran en de radicale Arabieren zullen spelen. Ik ben Saddam Hussein en voor het gemak - het spel is de afgelopen herfst ontworpen - heb ik ook Jemen onder mijn hoede. Onze eveneens kartonnen legers hebben de omvang en opstelling, die ze eind 1990 hadden.

Net als bij het bekende Risk is het de bedoeling dat wij elkaar met behulp van - tienzijdige - dobbelstenen te lijf gaan. De relatieve gevechtskracht van de slaags geraakte eenheden wordt daarbij verrekend.

De spelregels van A line in the Sand geven de mogelijkheid om het verloop van het spel fors te beinvloeden, zodat niet alleen een gelukkige hand van gooien de uitkomst bepaalt. Net echt.

Bij het begin van het spel moeten de spelers hun eigenlijke doel opschrijven en in een envelop doen. Ik mag kiezen tussen het behoud van de 19de Iraakse provincie, een Jihad ontketenen en een groter aandeel in de olieproduktie zien te krijgen. De Amerikanen en hun bondgenoten hebben als doel: Irak veroveren, of: herstel van de status quo van voor mijn inval in Koeweit.

Na zes ronden die op de 'Turn Track' worden aangegeven, moeten de doelen bekend worden gemaakt en wordt gekeken wie gewonnen heeft.

Diplomatieke post kan al spelend willekeurig worden uitgewisseld en over de inhoud kan naar hartelust worden gelogen. Ook net echt. Een dobbelsteen bepaalt of spionage succes heeft. Gooi ik een 9 of een 10 bij voorbeeld, dan mag ik willekeurig een genoteerd doel van een van de anderen bekijken of een van de diplomatieke boodschappen inzien.

Als de 'Jihad Gauge' op 10 staat, is een Jihad ontketend. Deze politieke barometer gaat omhoog, wanneer de dobbelsteen een incidentje in de Golf laat plaatsvinden, of Bush, door hetzelfde gedreven, een agressieve rede houdt. Wanneer Israel of de Verenigde Staten een atoombom gooien, jakkert de Jihad-meter met vijf stappen tegelijk omhoog.

Omgekeerd kan mijn gedrag, of dat van de radicale Arabieren, de War Fever-meter doen stijgen. Daartoe kan ik een Scud lanceren of chemische wapens inzetten. Wanneer deze meter boven de 2 is gekomen, mogen de Amerikanen pas aanvallen.

Natuurlijk gedraag ik mij zo waarheidsgetrouw mogelijk. Ik vuur Scuds af op Israel en Saoedi-Arabie. Ik concentreer al mijn reserves in Koeweit en ik val Khafji aan. En ik spreek met Iran af dat ik mijn vliegtuigen bij hem parkeer. Het loopt af zoals het afliep. Volgende keer maar eens een ander scenario.