De hangende tuinen van Babylon

In de serie De omgekeerde illustratie gaat het beeld vooraf aan de tekst. Olivia Ettema's werkstuk inspireerde Dirk van Weelden tot een korte liefdesgeschiedenis. Romantisch hoogtepunt is een gezamenlijke ziekte.

Olivia Ettema Olivia Ettema (Weert, 1962) volgde haar opleiding aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Zij werkte in Barcelona, Amerika en Nieuw Zeeland, maakt decors en illustraties voor tentoonstellingen en tekent voor NRC Handelsblad en verschillende tijdschriften.

Hij werd wakker met een pijnlijke tong.

Tijdens de droom waarin zijn hoektand spontaan afbrak en een bloederig gat met vlijmscherpe randjes achterliet, moest hij zijn tong bewogen en zijn tanden erin gezet hebben.

Of andersom, bedacht hij aan de wastafel met een mond vol koud water. Als de kat van huis is vieren de muizen feest, dat leek hem nog niet zo'n gekke typering van wat er in die stoofpan met neuronen gebeurde 's nachts. Mocht je zo onhandig zijn om al slapend je tong tussen je tanden te krijgen, haalden de hersens een geintje met je uit en tracteerde je op een enge droom, over een tong die paniekerig voelt hoe een tand loslaat en uitvalt.

Hij inspecteerde zijn gebit in de spiegel. Er moest van alles aan gebeuren, maar er zat tenminste niks los. Daarna liet hij zijn tong een beetje kwispelen onder de lopende kraan om souplesse te herwinnen.

Hij zei hardop haar naam: 'Olivia', en de l deed pijn aan zijn tong. Opnieuw: 'Olllivia' en 'Ollllllllivia!'.

Gisteravond hadden ze in het donker staan kijken naar de van onderen felverlichte fontein in het plantsoentje op het Frederiksplein, een rafelige witte waterpilaar tussen de boomtoppen, die zo donker waren dat ze hun eigen schaduwen wel konden verbeelden, waarna het hem inviel om achter haar te gaan staan en zijn hoofd op haar schouder te manoeuvreren zodat het leek alsof ze twee hoofden had en vier handen, twee van haarzelf en twee van hem, die vanachteren roerloos ieder een borst ondersteunden. Wat hem betreft bleven ze daar nog een uur staan, tot ze een stijve nek kregen van het omhoog kijken naar het dooie punt waarop het water ophield te vliegen en begon te vallen.

Maar Olivia kon zijn gebaar niet waarderen. Ze rukte zich los en begon geergerd het plantsoen uit te lopen. Waarom eigenlijk?

“Omdat je alle romantiek weer verpest.” “Nee, dat is niet waar, mijn romantiek verpest alleen de jouwe.”

De keuken was een ravage, hij rook de vuilnisbak. Aan ontbijt moest hij niet denken. Thee met melk, meer kon hij zijn maag niet aandoen vanochtend.

Na de fontein had het bijna een halfuur geduurd voor ze weer 'on speaking terms' waren. Ondertussen was het zaak geworden iets te eten en onder het genot van witte rioja en een stevige zarzuela brak de zon van hun verliefdheid weer een beetje door. De obers van het restaurant negeerden hen totaal vanaf hun eerste kus over tafel, met volle mond en de vingers rood van het soppen van brood in de gemeenschappelijke pan met Catalaanse vissen, mosselen en garnalen. Het leidde ertoe dat hun toetje geserveerd werd in blessuretijd, dat wil zeggen nadat de voordeur met nadruk op slot was gedraaid en alle stoelen omgekeerd op tafel waren gezet.

Ze vertrokken met achterlating van een forse fooi en onder het uitroepen van joviale groeten in alle vakantietalen die ze machtig waren. Op het bankje aan een gracht zoenden ze elkaar. Er was een halve meter spatie tussen hun lichamen, alleen hun voorovergebogen hoofden, hun lippen, hun tongen raakten elkaar.

Dat ging goed totdat hij zijn ogen dicht deed en duizelig werd. Om niet te zeggen een beetje misselijk. Met wijdopen ogen gericht op het olieachtig donkere water van de gracht achter haar probeerde hij een zarzuela-boer te onderdrukken, maar dat had een averechts effect. Hij hield even op met de lekkerste en langste kus sinds ze elkaar hadden leren kennen, en leunde zuchtend achterover.

“Ik ben niet lekker, geloof ik”, hoorde hij Olivia naast zich mompelen. Hij wou dat stellig ontkennen, ze was heerlijk, maar toen zag hij dat ze zat te rillen en helemaal bleek geworden was. Of het nu lag aan te veel wijn, te veel vet of dat de zeevruchten overrijp waren geweest, dat maakte allemaal niet meer uit.

Hoe ziek hij zich ook voelde en hoe beschamend de tocht huiswaarts ook was, met sanitaire noodstops en onsmakelijke intermezzi, toch groeide zijn verliefdheid er alleen maar van. Om de beurt steunden ze elkaar, maanden de ander tot diep ademhalen, even zitten, niet dubbelklappen, en ontspannen en legden een hand troostend in het holletje van de anders rug als er weer een golf zarzuela naar buiten kwam.

Soms was hij een paar minutenlang zo beroerd dat hij zich nauwelijks van haar aanwezigheid bewust was, en dat gold omgekeerd ook voor Olivia; maar dan waren er weer momenten dat het beter ging en hij op volle kracht liefderijk en verzorgend kon zijn. Het leek wel een expressionistisch ballet, een dans van aantrekken en afstoten, en al met al ontroerden deze naweeen hem nog meer dan de maaltijd in het Spaanse restaurant zelf. Het stonk, het was zielig om te zien, en het voelde afschuwelijk, maar hij smolt van verliefdheid. Hij begon bij de nadering van het huis te lachen over hun misselijkheid en vertelde hoe het er voor de voorbijgangers had uitgezien. Hij fantaseerde hardop over een gezamenlijke hete douche en beschuit en thee met honing, wat de ingewanden zou kalmeren en dan zou hij haar uitgebreid in slaap of ergens anders heen masseren.

Olivia sloot zich op in de badkamer en ging daarna met haar rug naar hem toe zwijgend in bed liggen. Ze draaide wel een beetje bij, maar van de liefde kwam niks. Ze was een bleek, lief ziek hondje en viel met haar handen om zijn pols in slaap.

Hij bleef nog lang wakker en keek naar haar gezicht, dat zelfs nu nog een klagelijke uitdrukking had, alsof haar buikpijn sterker was dan haar slaap. Zeker nu het grotendeels voorbij was vormde het avontuur van de gezamenlijke ziekte het romantische hoogtepunt van de dag. Ze hadden in de twee weken dat ze elkaar kenden samen gedanst, gegeten, gevreeen, geslapen, en nu waren ze dan samen ziek geweest. In een bepaald opzicht een klimmende reeks wat hem betreft. Steeds dichterbij, maar zonder dat het zoetelijk of idyllisch werd.

Olivia zag het heel anders. Dat moest de conclusie zijn toen hij wakker werd en vaststelde dat hij alleen wakker was geworden. Met een zere tong.

Hij zette thee en ging in de kamer aan tafel zitten tegenover de trommel met droge biskwie. Buiten was het herfst. In razend tempo wisselden opklaringen en regenbuien elkaar af. Jammer, dat de liefde een toren van Babel was, dat de spraakverwarring van verlangens het verpozen in de hangende tuinen zo moeizaam maakte en vooral jammer, dat het allemaal zo'n ernstige kwestie was voor Olivia. Au.

    • Dirk van Weelden