Foetus baart boeman

A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child. Regie: Stephen Hopkins. Met: Robert Englund, Lisa Wilcox, Kelly Jo Minter. In: Amsterdam, City; Den Haag, Odeon; Rotterdam, Cinerama.

In deel zes van de succesvolle griezelserie A Nightmare on Elm Street zal Freddy Krueger, de boeman met fedora en messen als vingernagels, zijn definitieve einde vinden. Wij hadden echter nog deel vijf, The Dream Child uit 1989, tegoed. Hoewel geprezen om zijn trucages, bekwaam geregisseerd door Stephen Hopkins, die in Australie zijn sporen verdiende met videoclips, werd de film door Amerikaanse liefhebbers enigszins teleurstellend gevonden, omdat het scenario zo weinig verrassingen bevat.

Ik vond juist de vondsten, die het verhaal volgens een bizarre logica aannemelijk moeten maken, tamelijk geslaagd. Zoals bekend bezit de geest van Freddy Krueger, een kindermoordenaar die na vrijspraak wegens vormfouten gelyncht werd door de buurtgenoten van de slachtoffers, het vermogen om uit de nachtmerries van tieners te materialiseren en ze vervolgens op hun zwakste punt fysiek te treffen.

Een anorexia-patiente zal dus door Freddy zo volgestopt worden met eten dat ze stikt, iemand met watervrees wordt verdronken. Freddy, een idool dat miljoenen dollars aan merchandising (t-shirts, affiches en bekers) omzet, belichaamt de angsten van jonge volwassenen voor hun eigen onderbewustzijn, dat met het ontwaken van seksuele verlangens ineens bezit dreigt te nemen van hun lijf.

Zolang je niet in slaap valt, leerden we uit de eerdere afleveringen, kan Freddy je niet pakken, maar wie de ogen sluit en begint te dromen, is reddeloos verloren. De heldin Alice (Lisa Wilcox) snapt er niets van; zelfs overdag komt Freddy haar plotseling nabij en stelt haar voor aan een ongeveer tienjarige jongen. De oplossing van het raadsel blijkt haar nog onontdekte zwangerschap; ook een ongeboren vrucht kan dromen en hij plopt via de navelstreng Freddy naar buiten. De jongen is uiteraard de toekomst van haar moederschap.

Op het affiche poseert Freddy (Robert Englund) naast een verwrongen kinderwagen en het motto 'Vader weet het beter'. Ook wordt voor het eerst zijn pathologie verklaard uit een mislukte vaderbinding, omdat hij immers het resultaat was van de verkrachting van een non door honderden van haar patienten. Het kan liggen aan mijn gebrekkige ervaring met het genre, maar ik vind dit scenario toch niet echt voorspelbaar.