Engagement van Carter the Unstoppable Sex Machine; Volksmuziek met flitslicht

Concert: Carter The Unstoppable Sex Machine. Gehoord: 2-4 O 42 Nijmegen. Herhaling: 3-4 Simplon Groningen, 4-4 Paard, Den Haag, 5-4 Patronaat, Haarlem, 6-4 Gigant Apeldoorn, 7-4 Melkweg Amsterdam.

Het Londense duo Carter The Unstoppable Sex Machine speelt voor een voltallige rockband en gebruikt daarbij slechts twee elektrische gitaren en een vooropgenomen ritmetrack. De twee zanger - gitaristen streven naar de perfekte combinatie van de gestroomlijnde pop van de Pet Shop Boys en de agressie van The Clash, overgoten met een portie typisch Britse humor. Ze noemen zich Jimbob en Fruitbat en ze speelden eerder samen in de politiek geengageerde punkgroep Jamie Wednesday, maar dat werd hen op den duur te serieus.

Nog altijd getuigen de liedjes van het tweetal van maatschappelijke betrokkenheid. Carter U. S. M. zingt over de schandalige praktijken van louche huisbazen in Londense afbraakbuurten, over de invloed van reclame op het koopgedrag van gewillige consumenten en over de gewelddadige inwijdingsrituelen bij het Britse leger. Laatstgenoemd onderwerp bracht de BBC ertoe hun te boycotten: de antimilitaristische single Bloodsport for all was in verband met de Britse betrokkenheid bij de Golfoorlog niet op de radio te horen. Niettemin groeide 'Carter' in het driejarig bestaan uit tot een gewilde attractie in eigen land, die geen traditionele ritmesectie nodig heeft om een zaal vol mensen aan het dansen, hossen en zingen te krijgen.

“Onze drummer staat in de hal en verkoopt t-shirts,” schertste Jamie 'Jimbob' Morrison in Nijmegen, aan het begin van een uitgebreide Nederlandse tournee. Voor iedereen met last van claustrofobie leek het krappe en volle zaaltje een angstvisioen, mede door het overmatig gebruik van flitslicht en een rookmachine die het hele gebouw in een letterlijk adembenemende nevel zette.

Aan de muziek deed het niets af, want Jimbob en Leslie 'Fruitbat' Carter lieten hun gitaren flink tekeer gaan in de indringende liedjes, geinspireerd door helden uit het popverleden. Flarden van songs van Gary Glitter en Little Richard werden net zo makkelijk in de muziek ingepast als de samples van David Bowie en The Clash, die al op de band stonden. Liedjes van Soft Cell en de Pet Shop Boys kregen een ironische lading in plat Londense versies, waarin Carters ruige gitaren een geheel nieuwe lading gaven aan de van oorsprong tamelijk gladde synthesizerdeunen.

Het mooiste nummer was de eigen compositie Prince in a pauper's grave, een lied dat niet zou misstaan op het eveneens van noodlot en alcohol doordrenkte repertoire van The Pogues. Het vergt enig inlevingsvermogen, maar de twee bleke jongetjes van Carter The Unstoppable Sex Machine maken in feite onvervalste en meeslepende volksmuziek, waarbij we de ritmebox en de rookmachine voor lief moeten nemen.