Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

De laatste fase van een buitenechtelijke relatie

Voorstelling: One Pair-Split. Regie: Matin van Veldhuizen; spel: Simone van Ettekoven en Luc Boyer. Gezien: 25-2 Theater Frascati, Amsterdam.

De tweede aflevering van One Pair-Split, een serie eenmalige voorstellingen van mimespeler Luc Boyer en twee alternerende actrices onder regie van verschillende regisseurs, begint met een teder afscheid. Boyer streelt het gezicht van zijn tegenspeelster Simone van Ettekoven alsof hij de vorm in zijn handen wil bewaren en zegt: “Tja... dann muss ich heute abhauen”. Zijn glas is leeg en haar sigaret gedoofd, terwijl koffers vol herinneringen om hen heen staan. De scheiding is definitief.

De terugblik op deze buitenechtelijke verhouding verloopt in de regie van Matin van Veldhuizen uiterst traag, zodat het afbraakproces met pijnlijke precisie kan worden gevolgd. Het begon zo speels, als een vakantie aan zee. Toen de flat eenmaal was ingericht, werd echter ook deze relatie sleets. Zelfs voor vriendschap blijft geen ruimte over.

Van Veldhuizen werkte eerder samen met de choreografe Moniek Merkx in Een kwestie van twee bij Theater van het Oosten. Ook in One Pair- Split is in haar regie een vast grondpatroon te herkennen. De positie van de twee spelers geeft steeds hun onderlinge verhouding weer. Dicht bij elkaar vormen ze een - schijnbare - eenheid. Naast elkaar zijn ze in contemplatieve rust. Tegenover elkaar staan ze als de antwoorden ontwijkender worden en ver uit elkaar wanneer uiteindelijk voor de huwelijkspartners wordt gekozen.

De vrouw lijkt een drenkeling die op het punt staat te verdrinken als ze afscheid neemt. Zij krijgt de meeste sympathie van de regisseur. De man wordt geschetst als onvolgroeid, een verwend kind dat zijn speeltje niet kwijt wil, maar de moederfiguur thuis niet kan missen. Luisterend aan een reusachtige schelp probeert hij de echo van het verleden op te vangen. Als dat niet lukt, verbrandt hij teleurgesteld een van de vele papieren scheepjes die achter hem dobberen op een zee van helderblauwe stof.

In de laatste scene lijkt het alsof Matin van Veldhuizen wil aangeven dat voor haar de toneel- en de mimekunst gescheiden behoren te blijven. Wanneer de actrice op gereserveerde toon haar nood klaagt, lijkt de mimespeler zich cirkelend los te maken van de grond. Als een zeemeeuw kiest hij zijn eigen koers.

Teuntje Klinkenberg regisseert de volgende aflevering op 18 maart om 21.00 in theater Frascati, Amsterdam.