Waarschuwingstijd voor een Scud-aanval op Israel verlengd

TEL AVIV, 31 jan. - Voor de tweede achtereenvolgende nacht zijn de zenuwslopende Iraakse raketbeschietingen op Israel uitgebleven.

Maar even goed nieuws voor de Israeliers was vandaag de bevestiging door opperbevelhebber generaal Dan Shomron van een bericht uit Aviation Week dat de waarschuwingstijd voor raketaanvallen van anderhalve minuut tot vijf minuten is verlengd. Vijf minuten waarschuwingstijd is een zee van tijd vergeleken bij de anderhalve minuut die er tot nog toe tussen het loeien van de sirenes en het inslaan van de raketten zat. Automobilisten krijgen de gelegenheid een veilig heenkomen te zoeken in veiligheidskamers en flatbewoners kunnen nog net de lift nemen naar de schuilkelder.

De Amerikaanse spionagesatellieten sturen gegevens over de lancering van Iraakse raketten nu rechtstreeks naar de op verschillende plaatsen in Israel opgestelde Patriot-raketbatterijen. Tot dusverre gebeurde dat via elders op de aardbol staande tussenstations.

DONDERSLAG

Maar terwijl de Amerikaanse satellieten en Patriot-raketten dag en nacht over Israel waken, kwam het in Washington uitgegeven Amerikaans-Russische communique over het Midden-Oosten in Jeruzalem als een donderslag bij heldere hemel.

Premier Shamir, die niet refereerde aan de tekst van het communique, bleek er met name over in zijn wiek geschoten dat Washington zonder Jeruzalem te consulteren met Moskou in zee was gegaan over het Midden-Oosten. De Amerikaanse elektronische signalen van de aanstormende Iraakse raketten mogen Israel dan wel een zekere veiligheidsmarge geven, aan de politieke en militaire coordinatie schort het nog steeds.

Om politieke redenen - het in Jeruzalem goed begrepen Amerikaanse streven de coalitie met de Arabische partners tegen Irak bij elkaar te houden - krijgt de regering-Shamir nog steeds niet het groene licht van Washington om Irak onder handen te nemen. De Amerikanen onthouden Israel essentiele informatie over geheime vliegcodes, zodat Israelische vliegtuigen boven Irak door de Amerikaanse luchtmacht als vijandelijke toestellen zouden kunnen worden geidentificeerd.

De Israelische zelfbeheersing, die Jeruzalem zoveel internationale welwillendheid oplevert, wordt Israel in wezen nog steeds door Washington afgedwongen. Shamir zou graag deze Amerikaanse ketens willen afgooien omdat hij en vele anderen in Israel begrijpen dat militaire gebondenheid in de toekomst Israel ook politiek kan binden. “Wij zouden ons graag willen voegen bij de bondgenoten die tegen Irak vechten omdat wij er geen belang bij hebben dat anderen ons verdedigen”, zei Shamir gisteren in een vraaggesprek met Die Welt. “Wij willen vechten en we zoeken naar wegen om dat in coordinatie met de VS te doen.”

Zolang president George Bush daar om Amerikaanse redenen niets van wil weten heeft Israel geen andere keus dan aan de zijlijn van de oorlog in de Golf te blijven staan, tenzij er een Iraakse chemische aanval op Israel komt die een dermate traumatisch effect heeft dat de joodse reflex van zelfverdediging alle andere overwegingen overwint. Het ongeduld van politieke generaals (Mordechai Gur, Ezer Weizman, Ariel Sharon) in de Arbeiderspartij en in Likud toont aan dat dit proces al aan de gang is.

Als Israel buiten de oorlog blijft zullen naarmate de tijd verstrijkt de Iraakse raketaanvallen op Israel ook veel van hun emotionele en politieke betekenis verliezen. De aandacht van de wereldopinie komt te liggen op de Amerikanen, Britten, Fransen, Egyptenaren en Saoediers die in een landoffensief tegen Irak zullen sneuvelen. Israels offers - tot dusverre twee doden en ruim tweehonderd gewonden - zullen vergeleken daarbij in het niet vallen. De op de televisiebeelden van de verwoestingen in Tel Aviv opgetrokken sympathie voor Israel zal in zo'n situatie niet verdwijnen maar wel een andere dimensie krijgen.

OFFERS

Hoe meer geallieerde soldaten voor de bevrijding van Koeweit sneuvelen - en zo op indirecte wijze ook Israels belangen dienen - des te groter zal de Amerikaanse druk op Israel worden voor vrede in het Midden-Oosten offers te brengen. Het Amerikaans-Russische communique is, ook al distantieert Washington zich er nu van, een schot voor de boeg.

De internationale vredesconferentie mag dan niet worden genoemd en de PLO evenmin, toch komt de Palestijnse kwestie bij het scheppen van een nieuwe orde in het Midden-Oosten in al haar facetten op tafel te liggen. Voor Israel, zwaarder dan ooit geketend aan de dan door Amerikaans bloed getekende Amerikaanse belangen, is er geen ontkomen meer aan.

Israelische diplomaten en politici die dit scenario heel duidelijk voor ogen hebben hopen dat Israel zelf met een realistisch vredesplan op tafel zal komen voordat dit achter de rug van Jeruzalem in Washington en Moskou wordt bekonkeld. “De tijd is er nu rijp voor”, zei een Israelische diplomaat. “Deze kans mogen wij niet missen. Of Shamir dat ook zo ziet weet ik niet.”