Navrant-hups Duits cabaret toch weinig cabaretesk

Voorstelling: Und trotzdem gab es immer noch Kabaret, door Egidius Pluymen en Gisela Douwes. Gezien: 30-1 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t-m 2-2, daarna elders.

Zoals ze in het interbellum in de Duitse cabarets en theaters werden gezongen, zo zingt de klassiek geschoolde vocalist Egidius Pluymen de uitdagende, moralistische, pikante en uitbundige nummers van auteurs als Tucholsky en Brecht. Hij speelt ze woord voor woord, alsof ze nog gloednieuw zijn - uithalend, gesticulerend, met alle expressiemiddelen die erbij horen. Zijn beeldende voordracht is stijlvast en gaat verder dan de pure reproduktie: hij heeft ze zich terdege eigen gemaakt. De pianiste Gisela Douwes levert daarbij precies de juiste navrante en hupse tingeltangeltonen.

De vraag is alleen of dat genoeg is voor een theaterprogramma. Pluymen doet tussendoor niet veel anders dan op bescheiden wijze het volgende nummer aankondigen: “Wij vervolgen ons liederenprogramma met... “ Het enige impliciete commentaar vormen de jiddische liedjes waarmee hij de Duitse afwisselt. Verder is Und trotzdem gab es immer noch Kabaret vooral een mooi en met hoorbare toewijding verzorgd recital. Ik denk dat voor dit repertoire een verrassender vorm te vinden is, die er iets meer cabaret van maakt.

    • Henk van Gelder