De wil om wat te doen moet worden gedaan

De Amerikaanse president George Bush heeft gisteravond zijn jaarlijkse toespraak tot het Amerikaanse Congres gehouden. Hieronder volgen de belangrijkste passages uit zijn 'State of the Union'.

Aan de andere kant van de aardbol zijn wij betrokken bij een grote strijd in de lucht, op zee en op zandvlakten. We weten waarom we daar zijn. We zijn Amerikanen: we zijn deel van iets groters dan onszelf. Twee eeuwen lang hebben we gezwoegd voor democratie. En vanavond leiden we de wereld om een antwoord te geven op de bedreiging van de betamelijkheid en de menselijkheid.

Er staat meer op het spel dan alleen een klein landje. Het is een groot idee: een nieuwe wereldorde, waarin verschillende landen samenwerken voor een gezamenlijk doel, het bereiken van de wereldwijde aspiraties van de mensheid - vrede en veiligheid, vrijheid, en rechtszekerheid. Dat is een wereld die het waard is om voor te vechten, voor de toekomst van onze kinderen.

De gemeenschap van naties is vastbesloten samengekomen om wetteloze agressie te veroordelen en er weerstand aan te bieden. Saddam Husseins niet uitgelokte invasie - zijn genadeloze en systematische verkrachting van een vredelievende buurland - schendt alle normen waaraan de gemeenschap van naties waarde hecht. De wereld heeft gezegd dat ze deze agressie niet zal laten voortduren - en deze zal niet voortduren. (... )

Het einde van de Koude Oorlog is een overwinning geweest voor de hele mensheid. Anderhalf jaar geleden zei ik, in Duitsland, dat een vrij en verenigd Europa ons doel was. Vanavond is Duitsland verenigd. Europa is een geheel en vrij. Om dat mogelijk te maken zijn de Verenigde Staten behulpzaam geweest.

Onze betrekkingen met de Sovjet-Unie zijn belangrijk, niet alleen voor onszelf maar voor de wereld. Die betrekkingen hebben deze en andere historische veranderingen mogelijk gemaakt. Maar evenals andere landen zijn wij diep bezorgd over het geweld in de Baltische landen, en we hebben de Sovjet-leiding op de hoogte gebracht van onze bezorgdheid. (... ) Zo mogelijk wil ik doorgaan met het opbouwen van een blijvende basis voor de samenwerking tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie, ten behoeve van een vreedzamere wereld voor de hele mensheid.

De overwinning van democratische ideeen in Oost-Europa en Latijns Amerika en de voortgaande strijd voor vrijheid elders in de wereld bevestigen de wijsheid van de stichters van onze natie. Vanavond werken we samen voor een nieuwe overwinning - een overwinning op tirannie en brute agressie. (... )

De overtuiging en de moed die we vandaag in de Golf zien is simpelweg het Amerikaanse karakter in de praktijk. De onverzettelijke geest die bijdraagt aan deze overwinning van de wereldvrede en de rechtvaardigheid is dezelfde geest die ons de kracht en het potentieel geeft om de belangrijkste uitdagingen thuis aan te kunnen.

We zijn vastberaden en vindingrijk. Als we onbaatzuchtig het kwaad kunnen bestrijden ten gunste van het goede in een land zo ver weg zijn we zeker in staat om dit land te maken tot dat wat het moet zijn. Als iemand u zegt dat Amerika zijn beste dagen achter zich heeft dan kijken ze de verkeerde kant uit. (... )

Amerika heeft altijd het voorbeeld gegeven. Dus wie van ons zal nu het voorbeeld geven? Welke van onze burgers zal ons naar de volgende Amerikaanse eeuw leiden? Iedereen die nu een stap vooruit zet: om een verslaafde van de verdovende middelen af te helpen, om een verwarde tiener ervan te overtuigen dat hij het leven niet moet opgeven, om een AIDS-patient bij te staan, om een hongerig kind te helpen.

De belofte van een hernieuwd Amerika ligt binnen ons bereik. We kunnen betekenis en beloning vinden in het dienen van doelen die hoger zijn dan wijzelf - een schitterend vooruitzicht, het oplichten van duizend lichtpunten. Het wordt uitgedrukt door al degenen die de onweerstaanbare kracht kennen van een kinderhand, van een vriend die naast je staat en daar blijft staan - een genereus gebaar van een vrijwilliger, een idee dat gewoon goed is.

De problemen waarvoor we nu staan zijn anders, maar de sleutel voor de oplossing ervan is dezelfde: het is het individu - het individu dat een stap vooruit zet. En de toestand van ons land is de toestand van ieder van ons: de som van onze vriendschap, huwelijken, families en gemeenschappen. (... )

We zijn een natie van stevig realisme en helder idealisme. We zijn Amerikanen: we zijn een natie die gelooft in de toekomst. We zijn de natie die de toekomst vorm kan geven. En dat is precies waarmee we zijn begonnen - door de kracht en de keuzemogelijkheden van individuen en gezinnen te vergroten.

Ik weet dat in sommige delen van ons land mensen vanavond werkelijk economische ontberingen lijden. Ik hoor hen. Eerder deze maand schreef Kathy Blackwell uit Massachusetts me over wat er kan gebeuren wanneer de economische groei daalt. Ze zei: “Mijn hart doet pijn, en ik denk dat u moet weten dat uw mensen zullen worden getroffen.” Ik begrijp dat. En ik ben niet onrealistisch over de toekomst. Maar er zijn redenen voor optimistisme over onze economie.

Ten eerste hoeven we geen inflatie van meer dan een cijfer te bestrijden. Ten tweede hoeven slechts weinig bedrijven hun produktie te verminderen omdat de meeste geen grote voorraden hebben. En ten derde, het gaat goed met onze export.

We moeten onze inspanningen nu richten op het vergroten van de economische groei, het investeren in de toekomst en het bieden van kansen aan individuen. We moeten beginnen met het beheersen van de overheidsuitgaven. Daarom heb ik een begroting gepresenteerd waarvan de groei lager is dan de inflatie. En daarom hebben we, te midden van alle opschudding over de begroting van vorig jaar, een nieuwe wet bekrachtigd met nieuwe afdwingbare bezuinigingen - zodat een nieuw debat over overheidsuitgaven een ideeenslag wordt en geen welles-nietes-spel.

Maar laten we meer doen. Mijn begroting bevat opnieuw (voorstellen over) belastingvrije spaarrekeningen voor familie-spaarrekeningen, subsidies voor mensen die voor het eerst een huis kopen en lagere belastingen voor lange termijn kapitaalverdiensten. (... )

Maar op dezelfde manier waarop onze maatregelen tot economische groei zullen leiden, nu en in de toekomst, moeten die worden aangevuld met lange-termijninvesteringen voor de volgende Amerikaanse eeuw. Daarvoor is een toekomstgericht actieplan nodig - en dat is precies wat we het Congres zullen aanbieden. We hebben een reeks gedetailleerde voorstellen voorbereid, waaronder: - Een begroting die voorrang verleent aan investeringen in Amerika's toekomst - in kinderen, onderwijs, infrastructuur, ruimtevaart en moderne technologie. - Onderwijswetten die ertoe bijdragen dat de Verenigde Staten de nummer een worden op het gebied van wetenschap en wiskunde. - Een blauwdruk voor een nieuw nationaal stelsel van snelwegen - een noodzakelijke investering in onze infrastructuur. - Een agenda voor Onderzoek en Ontwikkeling waarbij ook recordhoogten worden vermeld van staatsinvesteringen en een permanent belastingkrediet om de particuliere onderzoeksinspanningen te steunen en banen te scheppen. - Een alomvattende nationale energie-strategie waarin de nadruk wordt gelegd op energiebesparing en doelmatigheid, en een groter gebruik van alternatieve energiebronnen. - Een plan voor de hervorming van het bankwezen om het financiele systeem van de Verenigde Staten de volgende eeuw binnen te leiden zodat onze banken veilig en zeker blijven en in staat zijn kredieten te verstrekken aan bedrijven, zakenmensen en consumenten. Ik denk dat er te veel pessimisme is geweest. Gezonde banken moeten meer gezonde leningen afsluiten. Dat moet nu, en de rente moet ook nu lager worden.

In aanvulling op deze voorstellen moeten we goed voor ogen houden dat onze economische macht afhankelijk is van de concurrentiekracht op de wereldmarkt. We moeten doorgaan met het verhogen van Amerikaanse exporten.

De begroting bevat ook een actieplan voor de Verenigde Staten om meer macht en mogelijkheden in de handen van individuen te leggen. Dit betekent dat er meer aansporingen moeten zijn om banen te scheppen in onze binnensteden. Dit zou kunnen door investeringen te stimuleren in een 'bedrijfszone'. (... )

Het wordt tijd om de burgers meer bij het bestuur te betrekken. Het is daarom nodig het idee van een 'burger-politicus' te versterken, iemand die niet komt om te blijven maar om te dienen. Een reden waarom er zoveel steun is voor het idee om de ambtstermijnen te beperken is dat de burgers bezorgd zijn over de invloed van kapitaal op de politiek. We moeten verder kijken dan de volgende verkiezingen, naar de volgende generatie. Het is tijd om het nationale belang te plaatsen boven het deelbelang en radicaal een eind te maken aan politieke actiecomite's.

Dat zou meer concurrentie veroorzaken bij verkiezingen en meer macht leggen bij individuen. En als macht niet direct bij het individu kan worden gelegd moet deze zo dicht mogelijk bij de mensen worden geplaatst, weg van Washington. De federale regering behandelt plannen van regionale besturen vaak alsof ze uit Washington komen, door Washington zijn gemaakt en voor Washington zijn bedoeld. Eenmaal vastgesteld lijkt een federaal plan onaantastbaar.

Het is tijd voor een dynamische levenscyclus: sommige programma's moeten worden versterkt, andere kunnen het met minder stellen. Sommige kunnen zelfs helemaal worden beeindigd, of overgedragen naar het niveau van staten. Mijn begroting bevat een lijst met programma's voor meer dan twintig miljard dollar. Ik stel voor ten minste vijftien miljard dollar over te dragen aan regeringen op het niveau van deelstaten in de vorm van een gift. De waarde hiervan is duidelijk. De federale regering kan kosten besparen, en de deelstaten kunnen flexibel met deze programma's omspringen en doelmatiger. Macht wordt zo dichter bij de mensen gelegd, een doelstelling van deze regering: de vernieuwende kracht van de deelstaten waarderen en aanmoedigen. (... )

Wij wilden de oorlog in de Golf niet. We hebben ons uiterste best gedaan de oorlog te voorkomen. Meer dan vijf maanden lang hebben wij, samen met de Arabische Liga, de Europese Gemeenschap en de Verenigde Naties, alle diplomatieke wegen bewandeld, maar Saddam Hussein heeft steeds het pad van diplomatie en vrede verworpen.

Ik ben verheugd vanavond te kunnen zeggen dat we goed op weg zijn. Iraks capaciteit de oorlog te kunnen voortzetten is vernietigd. Onze investeringen, onze trainingen, onze planning - alles is de moeite waard geweest. De tijd zal Saddam niet helpen.

Ons doel in de Golf blijft hetzelfde: het verdrijven van Irak uit Koeweit, het herstellen van de wettige regering van Koeweit en het verzekeren van de stabiliteit en veiligheid van deze gevoelige regio.

Laat me duidelijk maken wat ik bedoel met stabiliteit en veiligheid in de regio. Wij streven niet naar de vernietiging van Irak, zijn cultuur of zijn volk. Liever zien we een Irak dat zijn grote hulpbronnen goed gebruikt, niet om te vernietigen, niet om de ambities van een tiran te dienen, maar om een beter leven op te bouwen voor zichzelf en zijn buren. Wij streven naar een Perzische Golf waar conflicten niet langer de toon bepalen, waar de sterken niet langer in de verleiding komen of in staat zijn de zwakkeren te bedreigen.

De meeste Amerikanen weten instinctief waarom wij in de Golf zijn. Zij weten dat deze wrede dictator alles zal doen, elk wapen zal gebruiken, elke misdaad zal bedrijven, ongeacht hoeveel onschuldigen eronder zullen lijden.

Zij weten dat hij de oliebronnen van de wereld niet mag beheersen, zodat hij geen nieuwe agressie kan bekostigen. Zij weten dat we een nieuwe, duurzame vrede moeten opbouwen, die niet is gebaseerd op een wapenwedloop en confrontaties, maar op gedeelde principes en op de wet.

We beseffen allemaal dat onze verantwoordelijkheid voor het tot stand brengen van vrede in de regio niet ophoudt met een succesvol einde van de oorlog. Democratie betekent ook het niet te ontkennen recht op weldoordachte tegengeluiden. En we hebben hier nog al wat andersdenkende stemmen gehoord, enkele roekeloos, de meeste afgewogen. Maar het feit dat iedereen het recht heeft voor zijn mening uit te komen is een van de redenen dat wij al 200 jaar zijn verenigd naar doelstelling en principes.

Onze vooruitgang in deze grote strijd is het resultaat van jaren van waakzaamheid en het stevig vasthouden aan een sterke defensie. We kunnen ons nu, door de opmerkelijke technologische ontwikkelingen zoals de Patriot-raket, verdedigen tegen ballistische raketten die worden afgevuurd op onschuldige burgers.

Vooruitkijkend heb ik opdracht gegeven voor herziening van het SDI-programma, zodat het vooral gericht wordt op de bescherming tegen beperkte aanvallen met ballistische raketten, ongeacht waar ze vandaan komen. Laten we een SDI-programma ontwikkelen dat kan worden ingezet tegen iedere bedreiging van de Verenigde Staten, van onze troepen overzee, van onze vrienden en bondgenoten.

Wij allen hebben een speciale plaats in ons hart voor de gezinnen van onze mannen en vrouwen die dienen in de Golf. (... ) En laat mij tegen deze gezinnen zeggen dat onze troepen niet een dag langer in de Golf zullen blijven dan noodzakelijk is om hun taak te volbrengen.

Maar de wereld moet zich afvragen wat er omgaat in het hoofd van de dictator van Irak. Als hij denkt dat hij winst kan boeken door onschuldige burgers in Israel en Saoedi-Arabie aan te vallen, dan zit hij er volledig naast. Als hij denkt dat hij zijn zaak dient door tragisch en verachtenswaardig milieuterrorisme, dan zit hij er volledig naast. En als hij denkt dat hij de zal profiteren van het misbruiken van krijgsgevangenen, dan zit hij er volledig naast.

We zullen doorzetten in de Golf. En wanneer we dat doen dan heeft de wereld, een blijvende waarschuwing gestuurd naar iedere dictator of despoot, in het heden of in de toekomst, die zich aan onwettige agressie schuldig maakt.

Daarom kan de wereld deze gelegenheid aangrijpen om te voldoen aan de lang verwachte belofte van een nieuwe wereldorde - waar bruutheid onbeloond blijft en agressie wordt beantwoord met collectief verzet.

Jazeker, de Verenigde Staten hebben een hoofdaandeel in het leiderschap hiervan. De Verenigde Staten zijn de enige natie ter wereld die zowel het morele besef als de middelen heeft om de nieuwe wereldorde te ondersteunen. We zijn de enige natie in deze wereld die de vredeskrachten bijeen kon brengen.

Dat is de last van het leiderschap - en de kracht die Amerika heeft gemaakt tot de bakermat van de vrede in een dolende wereld. Deze natie heeft nooit roem gevonden in oorlogen. Onze bevolking heeft nooit de zegeningen van huis en haard de rug willen toekeren ten gunste van verre landen en dodelijke conflicten. Als we in woede vechten, is dat alleen omdat we moeten vechten. En ieder van ons kijkt uit naar een wereld waarin we nooit meer hoeven te vechten.

Ieder van ons zal voor zichzelf de waarde van deze grote strijd bepalen. Ieder verlies van levens gaat uit boven onze mogelijkheden tot rekenen. Maar het verlies door het sluiten van onze ogen voor agressie zou het voorstellingsvermogen van de mensheid te buiten gaan. Dit weten we: ons doel is rechtvaardig. Ons doel is moreel.

Laten toekomstige generaties de lasten en de zegeningen van vrijheid begrijpen. Laat hen zeggen, we zijn opgestaan toen we moesten opstaan. Laat hen weten, wij hebben Amerika, en de wereld, bevestigd als een gemeenschap met een geweten.

De wind van veranderingen waait nu. De krachten van vrijheid zijn verenigd. We gaan voorwaarts naar de volgende eeuw, met meer vertrouwen dan ooit dat we hier en elders de wil hebben om te doen wat moeten worden gedaan - het zware werk voor vrijheid.