Waarheid

In zijn artikel 'Het eerste slachtoffer van de oorlog is de waarheid (NRC Handelsblad, 15 januari) schrijft W. Woltz over de “complete censuur, op straffe van verwijdering uit het oorlogsgebied” die de generaals opleggen aan journalisten. Hij noemt oorlog “een georganiseerd complot om de waarheid om zeep te helpen”.

Alweer drukken de media zichzelf in de slachtofferrol. Is dat om eigen blunders al vooraf te excuseren, of om de waarheid te verdoezelen? De media doen mee in het complot de waarheid om zeep te helpen. Ze verdienen grof geld aan de oorlog, zijn zelf niet minder sensatiebelust dan de bloeddorstige generaals waarover ze schrijven. Wat is anders het nut van een voorpaginakop als 'Holy Cow! Daar komt weer een aanval op de stad'? Heeft dat niks met sensatiezucht te maken?

Dat de Amerikaanse en Britse politiek de pers zo aan banden kunnen leggen is symptomatisch voor wat er met de media aan de hand is. Ze zijn tam, gedwee, doen mee in het spel. Ministers van defensie mogen op tv het publiek nog even toezwaaien op de vliegtuigtrap. De media als de afdeling public relations van het establishment.

Wat er aan de hand is met de journalistiek is dat ze al die feiten bij elkaar niet wil of kan interpreteren. De media zeggen immers dat ze slechts een doorgeefluik van informatie zijn. Maar iemand die verdoezelingen en leugens van politici en militairen klakkeloos doorgeeft aan het publiek en weet dat ze veel onwaarheden bevatten is voor mij ook een misdadiger. Een journalist behoort kritisch te zijn en geen spreekbuis van het establishment! Als hij de berichten niet kan checken moet-ie zijn mond houden en de pen aan de kant leggen. Voor mijn part een witte pagina in de krant.

    • Paul Ophey