Met zijn rauwe stem maakt Paolo Conte nog steeds indruk

Concert: Paolo Conte. Gehoord 27-1 Muziektheater Amsterdam. Nog te horen: 28-1 Circustheater Den Haag, 30-1 Muziekcentrum Vredenburg Utrecht en 31-1 Mecc Maastricht.

Vijfentwintig jaar Paolo Conte in sneltreinvaart. Zo valt het concert dat de Italiaanse zanger-pianist gisteren in het muziektheater in Amsterdam gaf, het best te omschrijven. Veel nummers waren voor het Nederlandse publiek, dat Conte sinds 1984 kent, dan ook onbekend.

Terwijl het doek opging begon Paolo Conte (1937) al met het oudere nummer Il nostro amico Angiolino. Tussen de coupletten door blies hij op zijn kazoo, wat het publiek aanleiding gaf tot een lichte zucht van herkenning, en aan het eind van het nummer kwam zijn ensemble uit de schaduw te voorschijn. Zes man, keurig om de vleugel gedrappeerd, maakten het nummer af. De zaal reageerde enthousiast maar het applaus werd afgekapt omdat Conte het volgende nummer alweer inzette. Hij knikte even vanachter de vleugel naar het publiek en gaf de band meteen het sein voor vertrek naar het volgende station. Tijdens het verloop van het concert werd steeds duidelijker: Paolo Conte zegt geen woord te veel. Hij stelt de leden van zijn ensemble nog net aan het publiek voor maar verder ontbreekt ieder contact tussen hem en de zaal.

De twee gitaristen, Daniele Dall'Omo en Marco Jimmy Villotti, houden hun meester goed in de gaten. Vlekkeloos spelen ze op hem in en als ze aan dezelfde partij bezig zijn vallen hun armen als ja-knikkers precies tegelijk langs de gitaar. Alle leden van de band gaven blijk van hoge muzikale kwaliteit. De drummer, percussionist en vibrafonist Daniele Di Gregori kreeg bij het swingende nummer Boogie een persoonlijke ovatie.

Vanaf Sotto le stelle del jazz werd het programma steeds herkenbaarder. Met zijn rauwe, doordringende stem en zijn raadselachtige zinnen maakt Conte nog steeds veel indruk. Toch moet hij oppassen dat het automatisme waarmee hij het programma afwerkt hem niet opbreekt en tot lichte verveling leidt. Gelukkig was dat deze keer nog niet het geval en waren er prachtige hoogtepunten, zoals Hemmingway, waarin hij over het toetsenbord geleund een nostalgische bar bezingt, en de hits Gli impermeabili en Max. Vooral in dit laatste nummer viel op dat de arrangementen zijn aangepast aan het ensemble, waardoor iets nieuws is ontstaan. Nog net zo mooi als vroeger maar door de belangrijke rol die het ensemble is gaan spelen wordt de piano soms overschaduwd.

Aanleiding voor de tournee van Conte is de nieuwe cd Parole d'amore scritte a macchina. Gek genoeg werd de titelsong niet gezongen maar andere bijna-hits als Happy feet en Il Maestro gelukkig wel. Voor beide nummers kwamen vier indrukwekkende zangeressen het podium op. Als zij in het Engels zongen klonk het goed maar de Italiaanse zinnen die zij mee mochten zingen kwamen miserabel over. Veel meer dan neurien en wiegelen was het dan niet.

Voor zijn laatste nummer kwam Paolo Conte achter de vleugel vandaan. Steunend op de microfoon en een beetje verlegen wilde hij het concert afsluiten met het mooie Madeleine, waarin hij uitlegt dat woorden lang niet altijd toereikend zijn om te zeggen wat je denkt (Maar het beste is hier al, er bestaan geen woorden). Bij het wegsterven van de laatste klanken verliet hij heimelijk het toneel. Maar het publiek was nog niet overtuigd en riep hem met een staande ovatie terug. Een toegift (Come-di) en nog een keer de zangeressen.

    • Margot Poll