Zwarte avond, witte sneeuw

Literatoernaja Gazeta (Literaire Gazet), 16 januari

Medicijnen voor zware gevallen. Die je niet zomaar in huis hebt. Die je met veel moeite probeert te bemachtigen als een naaste verwant op de reanimatie ligt en de dokter - we hebben een kwart van alle artsen ter wereld, maar wat zijn ze hulpeloos - met neergeslagen ogen zegt: 'Als u hem wilt redden moet u dat zien te krijgen.'

De lijst werd in de schemering van die verwonde zondag rechtstreeks uitgezonden door de heldhaftige, wanhopige 'Echo van Moskou'. Als u hier iets van hebt, breng het dan naar de Litouwse ambassade.

Als het onderwerp het toestond... Maar het onderwerp staat niet toe een professioneel oordeel te geven over wat de jongens van de Echo in dertien uur rechtstreekse uitzending hebben gedaan. Het zou cynisch zijn om nu te spreken van journalistieke bevlogenheid, inspiratie, vakmanschap. Rechtstreekse reportages vol telefoongekraak uit het belegerde gebouw van het Litouwse parlement, dialogen met luisteraars, met afgevaardigden, met elkaar ZULK werk op ZO'N dag (die vervloekte dag) vereist levenslange voorbereiding. Om dat te kunnen, ons tot medeburgers te maken.

De auto slipte en glibberde, mijn zoon zat naast me met in de ene hand de tas met medicijnen, in de andere de radio, waaruit wij vernamen: 'De Pisemskistraat is tussen de Kalininski en de Vorovski'... Alsof ze ons konden zien in die verduivelde sneeuwstorm... En mijn zoon, toch al volwassen dacht ik, student medicijnen, gitarist en muziekfanaat, bromde: 'Ja hoor, we komen eraan... ' ... En pa, jij lafaard, je maakte rechtsomkeert om je perskaart te halen, vroeg je medische zoon of hij zijn collegekaart bij zich had, en moest onderweg aldoor denken dat de Pisemskistraat in dit weer wel door de OMON zou zijn omsingeld, dat stelletje griezels. Chirurg Fjodorov had dus in het Echo-programma niet voor niets gezegd: 'In hun misdadigheid rekenen ze op onze angst.'

Er was geen OMON, er was een klein, plechtig-zwart groepje op de treden voor de ambassade, met rouwkaarsen waar de sneeuw op een of andere manier geen vat op had, en men ging opzij er werd opengedaan, alsof we geen tas brachten maar een gewonde, en het woord 'labas' deed de glazen hal naar zomer ruiken, naar vakantie, naar een vrede die nu kapot is geschoten. Men ging nog lang door met bedanken terwijl ons pakje werd toegevoegd aan een indrukwekkende stapel verbandmiddelen, flesjes en allerhand zeldzaamheden voor zware gevallen.

'Door het centrum, ' commandeerde Vaska op de terugweg. 'Even bij de meeting kijken.' De Tverskojboulevard was uitgestorven, het Manegeplein verlaten, het Rode Plein leeg. Het vreedzame programma 'De Tijd' was aan de gang, TASS verspreidde zijn leugens, het sneeuwde hard en er was geen meeting.

    • Aleksej Tsjernitsjenko