Musical 42nd Street blijkt na jaren nog vitaal

Voorstelling: 42nd Street. Regie: Stephen Bates; choreografie: Donald Johnston; muziek; Harry Warren; met: Elizabeth Allen, Michael Dantuono; Cathy Wydner, Oliver Woodall, e.a. Gezien: 24-1 Congresgebouw, Den Haag. Aldaar t-m 28-1, zondag matinee.

Ja, het begin van 42nd Street is iedere keer weer meesterlijk: het orkest heeft al ingezet als het doek opgaat, een klein stukje maar, net genoeg om een rij benen te kunnen zien die tegelijk in beweging komen en tapdansen op de maat van de muziek. Het roffelende geluid van tientallen synchroon dansende voeten, wat kan dat toch een troost zijn. Come and meet those dancing feet: het is een uitnodiging die geen twee keer herhaald hoeft te worden. Maar al te graag laten we ons meevoeren met een nummer als Lullaby of Broadway om getuige te zijn van een sprookje, waarin alles kan wat in principe ondenkbaar is en praktisch haast onuitvoerbaar.

42nd Street, de musical van producent David Merrick, kent een filmversie die dateert uit de jaren dertig. Het was de tijd van de depressie en de economische crisis, omstandigheden dus waarin entertainment vaak het best gedijt. De film van de beroemde Hollywood-producent Darryl F. Zanuck, met in de hoofdrollen sterren als Ruby Keeler, Dick Powell, Warner Baxter en Ginger Rogers, was dan ook bedoeld om het publiek de ellende tijdelijk te doen vergeten. Om die reden had men meer aandacht besteed aan het realiseren van een wervelende show, met goed ogende spelers en dansnummers waar de vonken vanaf leken te springen, dan aan het verhaal dat niet meer is dan een van de vele varianten van de 'American Dream'.

De hoofdrol in deze 'back-stage' musical is weggelegd voor een meisje, Peggy Sawyer, dat haar diepste wens verwezenlijkt ziet als ze in een Broadwayshow plotseling de rol van de oudere ster mag overnemen. Ze ziet kans binnen 36 uur de zang- en dansnummers in te studeren en ze maakt van de produktie een eclatant succes. Ziedaar, het bewijs dat dromen ook in inktzwarte tijden werkelijkheid kunnen worden.

De film werd een klassieker en de theaterversie die vele jaren later volgde is dan ook niet voor niets zo dicht mogelijk bij het origineel gebleven. Ruim acht jaar is 42nd Street op Broadway voor het voetlicht gebracht en daarmee is het, op A Chorus Line na, de musical die in New York het langst heeft gelopen. De Duitse producent Wolfgang Bocksch, dank zij wie al eerder A Chorus Line, Ain't Misbehavin' en Evita waren te zien, heeft nu ook 42nd Street in de Amerikaanse bezetting - met onder anderen Elizabeth Allen en Michael Dantuono in de hoofdrollen - hierheen gehaald. Tijdens de rondreis door Europa doet het ensemble een paar dagen ons land aan: het kille Congresgebouw in Den Haag stelde een zaal beschikbaar.

Ook na al die jaren blijkt 42nd Street nog van een vitale kracht. De musical is zorgvuldig opgebouwd: de aanvankelijk sobere vormgeving en enigszins ingehouden choreografie maken gaandeweg plaats voor een steeds kleurrijker en uitbundiger wordende show waarin de dansexplosies elkaar in hoog tempo opvolgen. De uitvoering is van Amerikaanse perfectie: er wordt geen stap verkeerd gezet, de wisecracks zijn uitstekend getimed en de liedjes klinken als een klok. En natuurlijk veel blinkend goud en zilver, zoals het een goede musical betaamt. Het is een avond met amusement van topniveau, beter bestaat er niet op dit gebied.

    • Noor Hellmann