Hollands Dagboek

Alexander J. Roepers (31) volgde in Nijenrode de opleiding tot Bachelor of Business Administration en doorliep aan de Harvard Business School de vervolgopleiding tot MBA.

Vanaf 1981 woont hij in Amerika. Zes jaar zit hij nu in New York waar hij een aantal beleggingsfondsen beheert. Hij is ongehuwd.

WOENSDAG 16 JANUARI

Half acht 's ochtends, er hangt een ijzige, lugubere stilte in New York. De deadline voor Irak is net gepasseerd. Het regent als ik mijn dagelijkse wandeling over Park Avenue maak, op weg naar kantoor. Om half tien begint het 'spel' van Wall Street weer. De aandelenbeurzen in Europa gaven weinig indicatie waar het vandaag heen zou gaan met de koersen.

Dit is een idiote periode om een fund manager te zijn. De beurs heeft vandaag weer stuipneigingen. De 'day-traders' hebben het voor het zeggen. De meerderheid zit te kijken en te wachten op nieuws uit de Golf. Nieuws. Zoals het woordje 'regrettably' dat Jim Baker vorige week in Geneve gebruikte in zijn persconferentie na de ontmoeting met Tariq Aziz van Irak. In minder dan een half uur, leidde dat tot een daling van 90 punten van de Dow Jones index! Uiteindelijk besluit ik een 'trade' te doen en verkoop de aandelen van Raytheon, de grote Amerikaanse 'electronic defense' firma - bekend om de Patriot anti raket-raket en andere 'consumable missiles' - die al een goede winst hadden opgeleverd in een dalende markt. Niet te gretig zijn in deze markt, bedenk ik me.

Plots, rond een uur of drie, begint de beurs in hoog tempo te stijgen. Een aankondiging van een onbevestigd bericht dat Saddam Hussein een verklaring gaat afgeven. Zou hij dan toch Koeweit opgeven? Is er weer hoop op vrede, en dus een lagere olieprijs en een kortere recessie? Kopen, kopen, kopen lijkt de Dow Jones index te willen zeggen. Even later zakt de beurs weer in bij gebrek aan verdere berichtgevingen en omdat zelfs de 'day-traders' vinden dat ze als een hond hun eigen staart achterna zitten. Ik kijk dit alles met een scheef oog aan en blijf vasthouden aan mijn 80% liquide positie, die ik al voor de Kerst heb opgebouwd, daar mijns inziens zelfs een rationele beleggingsstrategie geen kans heeft in een irrationele beleggingsomgeving.

Buiten op Park Avenue klinkt het verkeer net zo luidruchtig als normaal. Het leven in Manhattan kabbelt, cq. raast, voort. Dan plots om 6.45 pm roept mijn partner Antoine van het kantoor naast mij “ Holy shit, check out the bond market.” Op zijn 'slikke' real-time monitor zien wij een enorm snelle daling in de obligatiemarkt die ook 's avonds open is. Binnen enkele minuten komen de eerste berichten van CNN en daarna van het Amerikaanse militaire commando dat de aanval op Irak begonnen is!

's Avonds om negen uur tijdens het diner, wordt in het restaurant gevraagd of wij de rede van President Bush willen aanhoren. . . tuurlijk. Overal, op straat en in de restaurants is het stil en luistert men naar de historische oorlogsaankondigingsrede van de Amerikaanse President.

DONDERDAG

Om 6 uur 's ochtends flip ik vanuit bed de tv aan en laat me via verschillende nieuwskanalen vertellen dat de luchtaanval op Irak zeer voorspoedig schijnt te verlopen. De olieprijs keldert en de Japanse en Europese aandelenbeurzen gaan letterlijk door het plafond. Daar zit ik dan met m'n 80% in 'cash' in de portefeuille.

Buiten schijnt de zon en de sfeer op straat is beduidend anders dan gisteren, nog gehaaster dan normaal, en in Manhattan zijn maar weinig dingen normaal. Deze keer wandel ik Lexington Avenue af op weg naar mijn kantoor en zie daar een door de N. Y. Daily News ingehuurde zwerver hun laatste editie verkopen. Op de voorpagina brult het: 'SADDAM GETS SLAMMED'. De zwervers zijn ingezet door het management van de Daily News nadat stakende vakbondsleden vele krantenstandjes hadden vernield. Typisch New York.

De beurs opent met een knal en stijgt de hele dag op weg naar een record van 115 punten in the Dow Jones! Wat een idiote euforie. Alsof de oorlog al voorbij is en de problemen van de banken, de economie en de overheidstekorten opeens niet meer bestaan. Een van de weinige aandelen die daalt op deze dag was Raytheon. In feite is dit aandeel een ideale indicator van wat de situatie in de Golf is: bij een verhoogde waarschijnlijkheid op een langdurige oorlog, gaat de markt omlaag en Raytheon omhoog en vice versa. Ook al beleg ik over het algemeen met een middellange termijnsvisie, ik kan het niet nalaten om wederom aandelen van Raytheon te kopen. Ik betrap mij erop dat ik met betrekking tot Raytheon op een 'day-trader' begin te lijken. Afijn, voor een keertje dan.

's Avonds om half acht is er wederom grote spanning: Israel is geraakt door Iraakse kruisraketten. Daar gaat de obligatiemarkt weer. Later op de buis ziet men de verslaggevers van CNN in hun Jerusalem studio met gasmaskers op de uitzending doen. Dat noem ik nou 'dedicated'. Genoeg nieuws geabsorbeerd voor vandaag. 't Is tijd voor een andere absorbering: een ijskoude margerita in mijn favoriete lokale Mexicaan, Alburquerque op 'seventy-six en first'. Daarna nog even naar 'Au Bar', een ondergrondse, koloniaal aandoende nachtclub in mid-town.

VRIJDAG

Ik vraag me af of die kombinatie van margeritas en rum-cola een goed idee was. Even checken of het Middenoosten nog niet tot een parkeerterrein is omgetoverd en dan, gezien het lichte na-effekt van de vorige avond, per taxi naar het werk.

De beurs is redelijk rustig vandaag, behalve dat ik door een nerveuze broker van Shearson Lehman wordt opgebeld. “ the Iraqis just launched a missile. It is on its way to Israel.” Dit is toch niet meer te geloven!! Met al die satellieten, radars, fiberoptische communicatie en computers is het nu mogelijk dat een onschuldige fund manager in New York binnen enkele minuten essentiele 'battlefield intelligence' krijgt. Ik denk dat ik Shamir en generaal Schwarzkopf maar even zal opbellen met dit nieuws. Veel eerder zullen zij het ook niet te weten zijn gekomen. Uiteraard zakt de beurs even later in wanneer een grote knal in Israel uitblijft. Later blijkt dat dit loze alarm was ontstaan door een opbrandende Russische satelliet die hoog over Jerusalem vloog.

A ha! Raytheon is 2 punten omhoog. Truuk gelukt: eruit en winst nemen. Ik vertrouw de beurs verder voor geen cent en blijf op mijn grote liquiditeitspositie zitten, ook al was het een pijnlijke ervaring om de beurs 5% te zien stijgen in twee dagen zonder er echt van te kunnen profiteren. 'Better safe than sorry'.

's Avonds gezellig uit eten met vriend Raoul en zijn Betina in 'I Tre Merli' in SoHo. Daarna met een stel andere vrienden het New Yorkse nachtleven in. Zo'n spannende week (trouwens, net als iedere andere week) moet toch gevierd worden.

WEEKEND

De wereld kijkt vol verbazing en bewondering toe hoe de Amerikanen met Patriot raketten de Iraakse Scuds feilloos uit de lucht schieten. Alle negen Scuds, die met de 'compliments' van Saddam op weg naar Riyadh en Dhahran waren, werden vernietigd. Israel, reeds twee keer door Iraakse Scuds geraakt, staat voor het eerst in haar geschiedenis toe dat soldaten van een ander land in Israel komen voor haar verdediging. En om wie werd gevraagd en wat moesten ze vooral meenemen? U raadt het al, Amerikanen en een paar Patriots. Iedereen is dolblij, en ik natuurlijk ook, dat 'onze kant' zo'n geweldig defensief wapen bezit. Zonder enige twijfel heeft de Patriot al vele mensenlevens gespaard en het wellicht mogelijk gemaakt dat Israel uit het conflict kan blijven.

Echter, mijn vreugdegevoelens worden enigszins onderdrukt door het besef dat deze weekendvertoning van de Patriots een van de meest fantastische 'free publicity' stunts aller tijden is. En derhalve wonderen zal doen voor de orderportefeuille, naamsbekendheid en de aandelenkoers van de maker van de Patriot, namelijk Raytheon. En ik heb net mijn aandelen op vrijdagmiddag weer verkocht! Wat een rund ben ik toch. Deze ontwikkeling was toch te voorspellen? Net zoals die enorme 'rally' in de aandelenmarkt van afgelopen donderdag. Laat maar. In ieder geval heb ik al goed verdiend aan Raytheon en verlies ik natuurlijk niets door er nu 'uit' te zijn.

Twee leuke films gezien met Gerard Depardieu, 'Cyrano de Bergerac' en 'Green Card', beiden zeer aanbevolen, en nog een paar prive feestjes afgelopen. Na meer dan tien jaar in de V. S. en zes jaar in New York City, blijf ik me hier kiplekker voelen. Het blijft een eindeloze stad. De criminaliteit, armoe en smerigheid wordt door de ervaren Manhattanbewoner grotendeels omzeild en genegeerd.

MAANDAG

Het Sneeuwt in New York op Dr. Martin Luther King 'holiday'. Overheidsinstellingen, commerciele banken, scholen en veel bedrijven zijn gesloten, echter het bolwerk van kapitalisme, de New York Stock Exchange, is open. Fijn, wat mij betreft, nu is het tenminste lekker rustig en heb ik zo een taxi te pakken.

Later in de ochtend, pal voor ons kantoor op Park Avenue, knallen een paar taxi's op elkaar. Een van de taxi's raakt keihard een paal met verkeerslichten die boven op z'n dak terechtkomen. Het ziet er nogal spectaculair uit. Binnen enkele minuten staan er twee brandweerwagens, drie politiewagens, twee ziekenwagens, een brandweercommandant en twee NYC Traffic Dept. wagens ... allemaal met zwaailichten, en sommige met sirene aan. Niet slecht voor 'King Day'. Misschien zelfs een beetje 'overkill'. Maar dat is 'normaal' in Manhattan.

Met enige irritatie verneem ik van een van mijn brokers dat Raytheon een 'delayed opening', met een indicatie van tenminste 2-3 punten hoger, heeft. Na twintig minuten is de Raytheon 'specialist' op de beurs het met de vloedgolf van hongerige kopers en aarzelende verkopers eens geworden en opent het aandeel bijna 3 punten boven de vrijdag slotkoers. Zut alors! Meer dan 1.6 million aandelen Raytheon, met een totale waarde van $ 120 million, worden er vandaag verhandeld. Dat zou je op de Amsterdamse beurs ook wel hebben gemerkt.

De beurs is zwakjes en valt geleidelijk naarmate meer en meer beleggers en traders zich beginnen te realiseren dat de oorlog met Irak niet meer een kwestie van een week is, maar wellicht enkele maanden kan duren, inclusief een uiteindelijk offensief door de verzamelde landmacht hetgeen tot vele slachtoffers zou kunnen leiden. Ook al doe ik deze keer niet mee met de Raytheon pret, ik begin aardig wat te verdienen op wat 'put' options op de S en P 100, een index van honderd van de meest verhandelde aandelen op de Amerikaanse beurzen.

Verder doet Zurn Industries het goed. Zurn heb ik ook eind vorige week weer gekocht en is nu een van mijn grootste posities van de Atlantic Fund portefeuille. In de V. S. is al meer dan tien jaar geen 'power plant' gebouwd, mede als gevolg van het befaamde ongeluk van 'Three Mile Island' in 1979, en is er nu een zeer voorspelbaar en geleidelijk groeiend tekort aan elektriciteitgeneratie. Daar grote 'power plants', als ze al milieu- en bouwvergunningen kunnen krijgen, meer dan vijf jaar constructie vergen, moeten kleine lokale, zogenaamde 'mom en pop', elektriciteitscentrales het gat dichten. Zurn levert ondermeer veel van de benodigde apparatuur voor deze 'mom en pop' operaties en heeft verder nog een 'spic en span' (geen vreemd vermogen) balans ook. Vandaar. Het hoeft niet allemaal met Irak te maken te hebben.

DINSDAG

Deze ochtend kraakt het dat het vriest in New York en als ik de tv aanflip zie ik een trillende CNN verslaggever in Saoedi-Arabie zijn verhaal doen. Even later besef ik mij dat deze man trilt van angst vanwege een onverwachte Iraakse Scud aanval. Tijdens zijn interview met een Amerikaanse zakenman gaan de sirenes af en lijkt het alsof er iets omlaag valt. Zonder te aarzelen, raakt de CNN verslaggever in paniek en zet een gasmasker op terwijl zijn gast, zonder gasmasker, hem rustig probeert te vertellen dat het gewoon een beetje regent.

De beurs vindt die oorlog helemaal niet meer zo leuk en begint last te krijgen van een langzaam groeiend pessimisme. Berichten dat de Irakezen al enkele Koeweitse olievelden in brand hadden gezet, hielp de beurs ook niet omhoog, maar de olieprijs uiteraard wel. Wellicht is het weer eens tijd om naar Tidewater te kijken in deze context. Na een geweldige oploop in hun aandelenkoers tot september 1990 zijn de 'oil-service' bedrijven (toeleveranciers van goederen en services aan de olieproducenten) in het verdomhoekje terechtgekomen temidden van berichten van een overschot aan olievoorraden en produktiecapaciteit. Tidewater bezit en runt een vloot van 250 barges en aanvoerschepen in de Golf van Mexico en heeft net een goede winstgroei gerapporteerd. In de afgelopen vier maanden is Tidewater's aandeel met 40% in waarde gedaald en het lijkt er nu op dat de koers van een schijnbaar laagtepunt begint af te komen. De vraag nu is of dit de zogenaamde 'dead-cat-bounce' ofwel de 'catch-a-falling-knife' situatie is. Met Tidewater's redelijk schone balans en winstgroei durf ik het wel aan. Nu maar hopen dat ze nog wat Koeweitse olievelden opblazen. Wel een beetje cru, maar je moet opportunistisch blijven.

In de namiddag komen er berichten door dat de derde Iraakse Scud aanval op Israel raak was hetgeen de kans op Israelische wraak verhoogt. De beurs zakt verder en heeft nu bijna een derde van de winsten van de 17 en 18e januari terug gegeven. Ik verkoop mijn 'puts' met een leuke winst.

Als ik de balans opmaak voor januari tot vandaag, dan constateer ik dat Atlantic Fund na al dat gedoe en gehandel vrijwel onveranderd is in waarde ten opzichte van eind vorig jaar, terwijl de Dow Jones, ondanks die explosieve 'rally' van vorige week, iets meer dan 1% gedaald is in 1991 tot nu toe.

Het was al met al een bijzondere week voor de wereld, Saddam Hussein, Raytheon, George Bush en Wall Street.