Duits isolement

RADELOOS PROBEREN de Duitse regeringscoalitie en de sociaal-democratische oppositie alsnog iets te doen aan het plotselinge internationale isolement waarin de Bondsrepubliek is beland.

In zijn gereserveerde houding jegens de Golf-oorlog staat Bonn nu nagenoeg alleen tussen zijn Atlantische en Europese bondgenoten.

Nog pijnlijker is de nagenoeg kapotte relatie met Israel, een staat die onder vuur ligt van Iraakse Scud-raketten die mede door Duitse ingenieurs van een grotere reikwijdte zijn voorzien. Meer dan dat: Israels verontwaardigde bevolking weet dat uitgerekend Duitse bedrijven en wetenschappers er de afgelopen jaren het hunne aan hebben bijgedragen dat het gasmasker in de straten van Jerusalem en Tel Aviv dagelijks moet worden voorgedaan. De gruwelijkheid van deze kant van de Golf-oorlog, waaraan de joodse staat in verstandige en bewonderenswaardige zelfbeheersing ook na vijf Iraakse Scud-raids nog niet meedoet, is in historisch opzicht verpletterend. Ruim veertig jaar Westduitse politiek jegens Israel lijkt in een klap goeddeels ongedaan gemaakt.

IN DE JAREN zeventig en - vooral - de jaren tachtig hebben Duitse bedrijven “gewoon” en dus grondig meegefunctioneerd in het Westerse export-gelid. Dat betekende dat ook zij het Irak van Saddam Hussein, de vijand van de vijand Iran, hebben geholpen zijn huidige arsenaal aan vernietigingsmiddelen bijeen te organiseren.

Waar bijna alle Westerse staten in de Iraakse dictator nu min of meer een zelfgekweekte militaire krachtpatser ontmoeten, geldt voor de Duitsers nog iets anders. Hun regeringen, ook die in de gewezen DDR, hebben sinds het midden van de jaren zeventig met afgewend hoofd toegelaten dat de wapenhandelaren en leveranciers van militaire know how de ruimte namen die klaarblijkelijk vaak beschikbaar was. Maar net op het ogenblik dat de wereld nieuwsgierig naar de verenigde Duitsers kijkt, worden onbetaalbare rekeningen van eergisteren en gisteren, door de geschiedenis natuurlijk naast elkaar gelegd, nu griezelig zichtbaar.

DE DUITSE POLITICI die de afgelopen dagen in twee partijpolitiek gescheiden stoeten Israel hebben bezocht, wisten dat zij spitsroeden zouden moeten lopen in Tel Aviv en Jerusalem. Al was daaraan op zichzelf niet te ontkomen, zij zouden er waarschijnlijk goed aan hebben gedaan als zij hun actie-schadebeperking minder massaal hadden opgezet en niet direct met een grote cheque uit het vliegtuig waren gekomen.

Het verenigde Duitsland is meer dan een optelsom van de vroegere DDR en de vroegere Bondsrepubliek, zo wordt vaak gezegd. Het is een “ander land”, een economische gigant met nieuwe verplichtingen in het hart van Europa. Het zal die verplichtingen moeten aanvaarden in de wetenschap dat het zijn geografie noch zijn geschiedenis kwijt kan. En voorzover Hitler en Auschwitz in de geschiedenis voorkomen moet het weten dat het inzake het Midden-Oosten het hoofd niet kan afwenden, gisteren niet en vandaag niet. Als de regeerders in Bonn, de vredelievende Duitse betogers en het efficiente Duitse bedrijfsleven dat in deze dagen echt beseffen, zou er bij alle misere toch wat gewonnen zijn.