Back to Bobby

Zodra we thuis komen zetten we 'm aan. Een bevriende schrijver vertelde me dat hij al een week geen klap meer uitvoert.

“Ik voer de hele dag oorlog”, zei hij. Lagen we vijftig jaar geleden nog met ons oor tegen de radio om de BBC te horen, nu is het CNN, die ons op de hoogte houdt. Het is, om met W. L. Brugsma te spreken, net een bakje pinda's: je moet er eigenlijk mee ophouden maar je blijft door eten.

Omdat CNN niet was opgezet als een amusementszender of als een normaal televisiestation met af en toe nieuws tussen de andere programma's door, krijg je een vertrokken beeld van de werkelijkheid. Je ziet alles vijf, zes keer als het mee zit, twintig keer als het tegen zit, vooral als je daarna een ander kanaal opzoekt die hetzelfde als CNN brengt, alleen net ietsje later.

Het nieuws zelf helpt ook al niet. Al vijf dagen lang - het is woensdagmiddag als ik dit schrijf - stellen journalisten dezelfde vraag aan Israelische woordvoerders: gaat u iets terug doen? En al die tijd weten ze, althans dat weet ik, dat het antwoord als volgt is: we zullen zeker terug slaan, maar de manier waarop en het tijdstip waarop, bepalen wij zelf. Nederlandse correspondenten in Tel Aviv, in Jeruzalem en in Hilversum krijgen van hun collega's steeds weer de vraag: wat zal Israel doen, wat zal de Israelische ministerraad beslissen, en de correspondent antwoordt dan dat hij het niet weet(!) maar dat hij vermoedt dat enz. Dit eindeloze woordspel is een gevolg van het feit dat iedereen met twee tongen spreekt: eentje voor binnenlandse consumptie en eentje voor de buitenwacht. Ozal, Ghadaffi, Assad, koning Hussein, premier Shamir, Mubarak enz., allemaal denken ze a, maar ze zeggen b. Want denk maar niet dat Syrie Israel een stro breed in de weg zal leggen, als die via het Saoedi-grondgebied iets zouden ondernemen. De vraag blijft natuurlijk wat? Want men mag toch niet voetstoots aannemen dat de Israelische luchtmacht wel in een klap alle Scud-b-missiles zal uitschakelen.

Dus blijven we letten, zoals vroeger de Kremlin-watchers deden, op de kleine nuances, op de verschillen tussen ogenschijnlijk eenvormige berichten. We letten goed op als Bush zegt dat hij geschokt is (de hele wereld is al ruim een week geschokt) over de jongste aanvallen op Israel en dat Saddam Hussein dead certain kan zijn dat hij zijn trekken thuis krijgt, waarbij het woordje dead een fractie te lang bleef door klinken. Verandert de Amerikaanse politiek die vooralsnog niet op de man wilde spelen? Nog diezelfde dag antwoordde Bush op een vraag van een verslaggever of Saddam Hussein na de oorlog voor een Neurenberg-achtig tribunaal gedaagd zou worden (and I quote) “ Yes, that's the legal way”. Aangezien Bush net als de anderen elk woord op een goudschaaltje weegt, vermoedt de getrouwe CNN-watcher nu ineens dat er aangestuurd wordt op Saddams persoonlijke dood.

Intussen kondigt CNN het ene na het andere report aan. Vroeger (anderhalve week geleden nog maar) hadden ze in bruin met gouden letters CRISIS IN THE GULF, nu is het goud in rood WAR IN THE GULF, waarbij soms het goud als het ware in het rood vloeit, terwijl we tatatatom horen, net als vijftig jaar geleden.

Ook net als in WO II komt weer het gebruik van de terreurwapens voor, want V-1 had net zo weinig militaire betekenis als de al Abbas- en de Hussein-versie van de Scud-b. Anderzijds weten we nog steeds niet of onze patriotten ook Scuds kunnen tegen houden. Ons type schijnt ietsje minder modern te zijn dan de succesvolle patriotten die Amerika in Saoedi-Arabie gebruikt.

Intussen kennen we Peter Arnett (veel ouder dan op de foto) en de twee Bobbies in Atlanta, Bob Cain en Bobby Batista (de laatste is o.a. gekozen omdat ze tegelijkertijd acht kanten kan op kijken) beter dan Pia Dijkstra en Joop van Zijl. Frank Sesno spreekt meestal LIVE met een regenjas aan vanaf het gras voor het Witte Huis, Ralph Begleiter doet vliegende keep en Wolf Blitzer natuurlijk het Pentagon, waar ze zelf een hele goede woordvoerder hebben die generaals kan weg sturen, maar ook een half uur lang geduldig aan een eigenwijze journaliste uitlegde wat het Pentagon bedoelde toen het zei tachtig procent succes te hebben bij de coalitie luchtaanvallen (het woord allied wordt minder gebruikt, om de Italianen en de Duitsers niet te bruskeren) een uitdrukking die overigens op het NOS-journaal kwam als: “ Tachtig procent van de vluchten is uitgevoerd.”

Op de lessenaar waarachter de militaire woordvoerders het woord voeren zit een enorme zwart-wit sticker met het embleem van Operatie Desert Storm, zoals er ook onder staat. Iemand moet al voor de 15de januari een plasticfabriekje de opdracht gegeven hebben die grote sticker te maken. Colin (spreek uit Koolin) Powell en Dick Cheney worden steeds vrolijker, dat werl. olin proestte het zelfs uit. En zo zitten we als couch potatoe's op de bank naar de oorlog en rest van de wereld te kijken. Dag in, dag uit, nacht in, nacht uit, en we maken ons zorgen over het feit dat de patriot een miljoen dollar kost. Daarbij moeten we niet vergeten dat alle Ordnance na een jaar of wat afgeschreven wordt, dus verouderd, roestig of anderszins onbruikbaar is geworden. Bovendien betaalt Saoedi-Arabie al het eten en de benzine, iets dat ze gemakkelijk kunnen bekostigen uit de vermeerderde opbrengst van hun, vergrote, olieverkoop. Het beste komt Nederland er nog af: die proberen nu voor 32 miljoen munitie (al bijna verouderd) te verkopen aan de Amerikanen.

Ha gelukkig, de hotels beginnen. Even rust. Even leuke muziek. Even romantische namen in plaatsen als Wenen en Venetie. Even geen oorlog.