Vrouwen VS met gemengde gevoelens in vuurlinie

DAHRAN, 26 jan. - Ze schreven zich in om dezelfde redenen als mannen - ervaring, avontuur, onderwijs. Dat ze in een echte oorlog verzeild zouden raken, hadden ze nooit verwacht.

Maar nu de geallieerden zich opmaken voor een grondoorlog, liggen vrouwelijke soldaten uit de Verenigde Staten in de vuurlinie, met gemengde gevoelens.

“Ik denk dat vrouwen hier niet zouden moeten zijn, tenzij hun taak dat echt vereist”, zegt Patricia Perez, een korporaal van de marine die voor de schoonmaak moet zorgen na een mogelijke Iraakse aanval met chemische wapens.

“Het heeft geen zin hier vrouwen te hebben als overduidelijk is dat ze zich wat betreft kracht niet met mannen kunnen meten.”

De 20-jarige Perez, afkomstig uit de staat New York, is een van de 130 vrouwen die zijn gelegerd bij een logistieke post aan de grens van Saoedi-Arabie en Koeweit. Nadat ze afgelopen week zagen hoe Iraakse Scud-raketten over hun hoofden naar Riad en Dahran vlogen, zijn niet alle vrouwen meer even gerust. Hoewel niemand bij die aanvallen gewond raakte, heeft de aanblik en het geluid van vijandelijke wapens de soldaten nerveus gemaakt.

“Als je 's nachts buiten komt en je ziet die lichten en flitsen in de lucht dan lijkt de oorlog steeds dichterbij te komen”, zegt de 20-jarige Amy Dever. “Ik had niet gedacht dat ik in een oorlogszone terecht zou komen.”

Dever sluit 's nachts veldtelefoons aan, een riskante taak. Haar superieuren hadden haar liever op een veiliger plaats gezien, achter een schakelbord bijvoorbeeld. Maar, zegt Dever, “ik wilde er gewoon op uit. Ik heb me toch voor het avontuur ingeschreven.”

De 27-jarige Lauren Long, sergeant bij de luchtmacht, zegt dat iedereen aan het front - mannen evenzeer als vrouwen - zenuwachtig wordt van de Scuds die overvliegen. Ze beschouwt het als haar taak kalm te blijven op momenten dat ze, sprekend door een gasmasker, de voertuigen moet toewijzen. “In enkele gevallen moesten we vrouwen apart nemen en hen op het hart drukken: 'beheers jezelf'. We stellen ons net op als mannelijke sergeanten”, aldus Long.

Zij zegt dat ze wegens haar vrouw-zijn nooit onheus is behandeld en zegt dat vrouwen evenveel gevaar lopen als mannen. “Zowel mannen als vrouwen moeten militaire objecten bewaken. Vrouwen lopen evenveel kans het slachtoffer te worden van een aanslag als mannen.”

Dat botsingen tussen vrouwelijke en mannelijke soldaten zullen voorkomen isonvermijdelijk, zeggen de vrouwen. Maar volgens de meesten werken ze als een grote familie samen nu de grondoorlog met de dag dichterbij komt. “Omdat mannen ons altijd verwijfd hebben gevonden, is nu de tijd gekomen om ons te bewijzen”, meent de 30-jarige Carla Barbour-Clark, een sergeant van de luchtmacht.

Maar Perez voorziet dat spanning tussen de seksen kan bijdragen aan de beproevingen van het slagveld. “Ik ben er vrij zeker dat het bij mannen onder de gordel gaat kriebelen als ze een of twee maanden geen vrouw hebben gezien. En als ze dan een vrouw zien... .”

Net als de mannen zijn de vrouwelijke soldaten bang te sterven. Maar hun overlijden zou een extra effect hebben, denken de meeste vrouwen. “Persoonlijk wil ik niet aan het front dienen. Ik geloof niet dat Amerika klaar is voor de ontvangst van vrouwen in lijkenzakken.” (Reuter)