Cultuurbarbaren

Lezing van het artikel 'Geen begrip meer voor Yankee go home-leuzen' van Elsbeth Etty (NRC Handelsblad, 21 januari) bevestigt nog eens dat alle argumenten om het oorlogsgeweld van de Verenigde Staten en bondgenoten te sanctioneren, dus ook die van Etty, zwak zijn.

Ook zij komt met '1938' op de proppen. Voor alle duidelijkheid: ook ik verafschuw de toen door Chamberlain gevolgde politiek van appeasement, doch uit andere motieven. De enige juiste te volgen koers had ook toen moeten zijn: net zo lang onderhandelen totdat er een bevredigend resultaat op tafel ligt. Ook in dat geval zou de wereld zonder annexatie van het Sudetengebied een Tweede Wereldoorlog bespaard zijn gebleven!

Ongetwijfeld zullen velen, gezien de actuele gebeurtenissen in het Golfgebied, het met mijn stelling niet eens zijn en zeggen: men heeft tussen augustus en januari alles ondernomen om president Saddam Hussein tot ontruiming van Koeweit te bewegen. Ik werp hier echter tegen in, dat de alles of niets houding van president Bush en de Britse regering elke vruchtbare dialoog met Bagdad heeft getorpedeerd. Indien men bijvoorbeeld op het Palestijns-Israelische conflict serieus was ingegaan, had men de huidige bloedige oorlog met ontelbare slachtoffers op alle fronten en een nog niet te overziene onherstelbare schade aan historische bouwwerken van de menselijke beschaving met grote waarschijnlijkheid kunnen voorkomen. Juist dit laatste aspect had bij de Europese politici bij hun genomen besluiten veel zwaarder moeten wegen. Thans lopen zij het risico om samen met hun Noordamerikaanse collega's als cultuurbarbaren in de geschiedenisboeken te worden vermeld.