The Times

Saddam Husseins trefzekerste wapen in het uit elkaar drijven van de geallieerde strijdkrachten is het voortdurend hameren op zwakke breuklijnen geweest. Tot dusver is hij daar niet in geslaagd. Zijn raketaanvallen op Israel zijn lompe pogingen om deze staat te verleiden terug te slaan en aldus de VS in verlegenheid te brengen door de Israelisch-Palestijnse problematiek in verband te brengen met de bezetting van Koeweit. Saddams recentste agressie heeft tot nu toe niet bepaald geleid tot pro-Iraakse opstanden in landen die Iraks handelwijze veroordelen.

De propaganda waarmee radio Bagdad heeft geprobeerd de Arabische hysterie op te zwepen - bijvoorbeeld door donderdag te beweren dat de Israelische luchtmacht deel uitmaakt van de coalitie en dat Israelische gevechtsvliegtuigen het Syrische luchtruim doorkruisen om zich bij de geallieerden in Saoedi-Arabie te voegen - is categorisch genegeerd door Damascus en Riad. In tegendeel: de Arabische overheden gingen voort op de ingeslagen weg. Er waren betogingen, maar - die in Algerije daargelaten - het ontbrak aan de vurigheid waarop Saddam Hussein had gehoopt.

Dat is geruststellend voor de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en de Arabische leden van de coalitie en in mindere mate voor Israel. Voor elk land is het vooruitzicht te worden bestookt met gifgas een afgrijselijk iets. Voor de Israeliers die leven met de gemeenschappelijke herinnering aan Hitlers gaskamers, is dat nog vele malen erger. Ze weten ook niet wat er over is van de Iraakse Scuds en ook niet of Saddam Hussein nog 'gifrakketten' zal inzetten zoals hij tegen de Koerden deed. Saddam moet er van worden verdacht het te zullen blijven proberen zo lang hij raketten of vliegtuigen heeft die in staat zijn Tel Aviv te bereiken. Zo zal hij de Israeliers tarten terug te slaan.

Israel wordt gekweld door de vraag of het er goed aan doet zich gedwongen te verlaten op de geallieerde strijdkrachten. Als Tel Aviv weet heeft van mobiele lanceerinrichtingen zullen de geallieerden ze echter aanvallen. Er is voor de strijdmachten geen dwingende politieke reden om er van af te zien volop gebruik te maken van de diensten van de Israelische geheime dienst. Maar ook een andere vraag houdt Israel bezig: in hoeverre geldt Saddams veronderstelling dat de Arabische staten zich uit de alliantie zullen terugtrekken als Israel zich in de strijd mengt?

Alles bijeen weerspiegelt Israels beslissing om te wachten met vergelding de wetenschap dat de geschiedenis van het Midden Oosten leert dat oorlogen altijd begonnen als de mythe van 'het Arabische volk' zegevierde over het nationale eigenbelang. De veiligheid van Israel op de lange duur is het best gediend met een overwinning van de geallieerden, die een garantie biedt voor de onvoorwaardelijke uitvoering van de VN-resoluties. Zelfs als die overwinning niet zou leiden tot een onmiddellijke val van Saddam Hussein, betekent dat wel een definitieve verstoring van zijn droom heerser te zijn van de Arabische wereld, de bindende factor in de niet aflatende strijd tegen de staat Israel.