The Independent

De Irakese aanval op Israel kwam niet als een verrassing. Saddam Hussein had meermalen gezegd Israel in een oorlog te willen betrekken, in de hoop daarmee andere Arabische staten te dwingen tot terugtrekking uit de alliantie. Hij was hiertoe aangemoedigd door uitspraken van de Egyptische en Syrische leiders, die zeiden niet te zullen deelnemen aan een oorlog tegen andere Arabische staten waarin Israel met hen ten strijde trekt. Zijn aanval was een val bedoeld om Israel te betrekken in de oorlog en zo het verloop ervan te wijzigen.

Saddam heeft de vijandelijkheden een nieuwe dimensie gegeven door zich op burgerlijke doelen te richten, hetgeen de geallieerden tot op heden zorgvuldig hebben vermeden. Sterker nog: de burgers op wie Irak het heeft voorzien wonen niet eens in een land dat met Saddam in oorlog is.

De 'speldeprikken' getuigen van de militaire zwakheid van Saddam Hussein, maar zijn keuze om hiertoe over te gaan toont evenzeer zijn wankele politieke positie. In de rol die de Iraakse leider zichzelf heeft aangemeten is het voeren van een Heilige Islamistische Oorlog tegen de ontrouw ontoereikend, vooral omdat wijd en zijd bekend is dat zijn islamitische 'geloofsbrieven' uiterst dubieus zijn. Hij moet bovendien worden gezien als een Arabisch nationalist die de zionistische indringers bevecht. Zonder betrokkenheid van Israel aan deze oorlog is die rol even ongeloofwaardig als zijn plotselinge geloofsinkeer. Hij heeft Israel hard nodig.

Maar de Israeliers weten dat. Politieke gronden en zelfrespect van een soevereine democratie dwingen Israel om publiekelijk te herhalen zich het recht voor te behouden van terugslaan, en het land te verdedigen op hun eigen manier. Israel moet bovendien rekening houden met landgenoten die kiezen voor de harde lijn en die wellicht hopen dat deelname aan de oorlog de hervorming van Jordanie tot 'de staat Palestina' zou bevorderen.

Maar de Israelische politici zijn niet blind voor de voor de politieke implicaties. Zij besteden per slot van rekening veel energie aan de bestudering van de Arabische politiek. Zij zijn ook bestookt door smeekbedes uit Washington en Londen om zich buiten het strijdgewoel te houden.

In vergelijking met gebeurtenissen uit het verleden waarbij onmiddellijk werd teruggeslagen was Israels eerste reactie deze week rustig en afgemeten. Hiervoor waren niet alleen dringende politieke redenen, er ontbraken ook praktische voordelen om anders te handelen. Vergelding zou Saddam niet bepaald schrik hebben aangejaagd. Het zou hem integendeel hebben gesterkt omdat het precies past in zijn strategie. Doden en gewonden aan Iraakse zijde zouden hem koud laten, het land wordt al zo zwaar gestraft dat Israel daaraan niet veel zou kunnen toevoegen. Evenmin moet worden verwacht dat Israel over de technische mogelijkheden beschikt om de raketbases effectiever aan te pakken dan de VS doen, dus was er geen militaire overweging om het heft in eigen handen te nemen.

Israel heeft kenbaar gemaakt de handen te willen vrijhouden wanneer de bombardementen aanhouden of er anderszins verandering komt in de situatie. Zij wettigen dit met een beroep op het recht op zelfverdediging en door hun vermoeden dat de Arabische leden van de alliantie hun dreigement van terugtrekken uiteindelijk niet zullen waarmaken. Er wordt van uitgegaan dat vele Arabische regeringen zich verplicht voelen om publiekelijk stelling te nemen die geen weergave is van hun politieke opvattingen. Gezien de hoeveelheid onzekerheden in de Arabische politiek en de gevoelens van betrokkenheid van verschillende Arabische landen zou het onverstandig zijn om vitale politieke beslissingen te baseren op vooronderstellingen over de wijze waarop bepaalde regeringen zouden handelen bij gewijzigde situaties. De belangen van de geallieerden blijven onveranderlijk het meest gediend bij een Israelische overheid die zich buiten het strijdgewoel houdt.