Wereldroem kan voor Annie M. G. Schmidt

ROTTERDAM, 19 jan.- Annie M. G. Schmidt, hoort men vaak zeggen, zou wereldberoemd kunnen zijn. Maar haar rijm, haar toon - onvertaalbaar.

Gisteravond op de vierde avond van het Rotterdamse prozafestival Story International, werd die bewering gelogenstraft. De afgelopen week hebben schrijvers van allerlei nationaliteiten zich van 's ochtends tien tot 's middags vier uur onder leiding van Willem van Toorn op de versjes van Annie Schmidt gestort en ze onder andere vertaald in het Engels, Sranan Tongo, Hongaars, Chinees, Spaans, Farsi en Russisch. Het beertje Pippeloentje op een slof en op een schoentje blijkt na deze week beslist geen uitsluitend Nederlandse verschijning. Hij is ook een Duits beertje als hij wil: Schau das Barchen Pippelmoffel auf dem Schuh und dem Pantoffel!

Bovenal blijkt Annie M. G. Schmidt echter geschapen voor het Engels. Tenminste voor het Engels van Anthony Horowitz. Hij liet Schmidts Britse kant zien met zijn vertaling van het vers 'De prinses en het egeltje'. Daarin wordt verteld hoe een beeldschone prinses uit vijf aanbidders kan kiezen: een graaf, een brigadier, een fabrikant van boterhampapier, een generaal, en een egeltje. Ze kiest het egeltje, want denkt ze, hij zal wel in een prins veranderen, midden in de nacht. Maar niets daarvan. Haar tante Fee zegt: “Ja, ja, het is vervelend, maar als regel: als iemand eenmaal egel is dan blijft hij ook een egel.” Gelukkig loopt de egel weg met een ander egeltje en de prinses begint een lang en gelukkig leven met de fabrikant van boterhampapier.

Horowitz schreef: The first one was a count, the second was a captain, The third one made the paper that the sandwiches come wrapped in. Deze rijmende hindernis had hij alvast genomen. En hij deed meer. Regel na regel kwam er niet alleen moeiteloos maar ook zo briljant uit dat men af en toe moest vrezen dat hij het origineel nog had overtroffen. I'm married to a hedgehog - he's sweet but rather spikey. I hoped he'd change into a prince, but now it seems unlikely.

Na de pauze lazen Annie Schmidt en Ed Leeflang het gedicht 'Wat is dat, mevrouw Van Gelder? ' waarin een meneer Verhagen mevrouw Van Gelder lastig valt over het feit dat zij beren houdt in de kelder. Mevrouw van Gelder laat de beren even brommen: “Grrr! Grrr! Grrr! Hau! Hau! Grrr! Hoort u dat meneer Verhagen? Hebt u nou nog iets te vragen? O welnee mevrouw Van Gelder, nou niet meer... Goedendag, mevrouw Van Gelder, wat zijn uw gordijntjes helder, veel genoegen met de beertjes in uw huis!”

Dit gedicht stelde het publiek in de gelegenheid om te horen dat Spaanse Beren: Krrr! Krrr! zeggen, Perzische: Hoehoehoe, Japanse: Euhh, Euhh, Russische: Wraf! Wraf! Steeds weer een ander buitenlands paar dreigde, gromde en vleide.

En toen kwam weer Anthony Horowitz. Grrr! Grrr! Grrr! And scratch! And schratch! Now you've heard them. You can smell them. Would you like to go and tell them? No thank you. There's a bus that I must catch. I can't stay here any more What a very nice front door! Does it open? Yes it does! Well cheerio. Niet alleen Annie Schmidt zat schuddend van het lachen op haar stoel. Wat een gezellige avond.

Vanavond om 20.00 in het Bibliotheektheater in Rotterdam internationale voorleesavond, morgenmiddag om 14.00 uur Nederlandstalige schrijvers.