Deuren open, honden los

Sandra van der Waart heeft een dagtaak aan het uitlaten van honden. Wat sommigen voor hun plezier doen, doet zij voor haar beroep. Met een busje haalt ze de dieren van huis.

Boris en Bram wonen in een kliniek voor plastische chirurgie aan de Nieuwe Parklaan, net in Scheveningen. Ze behoren tot het ras van bastaard-doggen. Kolossale beesten, maar heel vriendelijk.

Bo en Lotje zijn van een yoga-lerares aan de Laan van Meerdervoort. De ene bijna een bouvier, de andere klein, wit met zwart, korte snuit, puilende ogen. Twee brave teven.

Moeilijke honden kan Sandra niet gebruiken. Die kunnen een hele roedel op sleeptouw nemen en tot onheil brengen. Als zich een nieuwe klant meldt, is de eerste vraag of de hond niet agressief is. En dat is hij nooit, want niemand in Nederland heeft een slechte hond. Dus dat controleert ze dan, zeker bij scherpere rassen als dobermann, rottweiler of mechelse herder.

Sandra zelf heeft een bastaard-herder, Sheila, ruim twee jaar oud en verleden jaar uit het asiel gehaald. Zij, Sheila, was een echte angstbijter; nu alleen nog maar een beetje schuw, een beetje eenkennig.

Met deze vijf rijden we naar het zuidelijk havenhoofd. De VW deed eerder dienst als hondenbus bij de politie. Kooien zaten er al in. Stom toeval, dat ze die op de kop heeft kunnen tikken.

Deuren open, honden los. Om te beginnen doen ze hun behoefte, die vooral bij de doggen aanzienlijk blijkt te zijn. Dan zetten ze het op een lopen.

Het strand is leeg en smal. De wind beneemt ons de adem. Stuivend zand, schuimende zee. De hemel wonderlijk stil, het zicht helder. Een eindje uit de kant ligt een walvisachtig gevaarte: het omgeslagen vrachtschip waarvoor een paar zondagen geleden tienduizenden landgenoten naar de kust togen. En waarom eigenlijk? Het ziet eruit zoals je kunt verwachten dat het eruitziet: een omgeslagen vrachtschip. Net zoals een gebroken vaas eruitziet als een gebroken vaas, en een dode vogel als een dode vogel.

Boris en Bram rennen schouder aan schouder. Die zijn almaar bezig hun rangorde te regelen. Dat betekent duwen, vallen, grommen. Als het te gek wordt, grijpt Sandra ze met een bijtend gebaar in hun nekvel. Zij is de baas, niemand anders. Ondertussen heeft Bo haar zinnen gezet op de tennisbal van Sheila. En Lotje hapt naar het oor van Bo om duidelijk te maken dat ze toch in de eerste plaats bij haar hoort.

Na een halfuur keren we. Onze houding verandert van voorover in achterover. De zee nu links. Zij stijgt. Van alle aangekondigde milieurampen is de stijging van de zeespiegel zonder twijfel de aantrekkelijkste. Straks staan van Holland alleen de kerktorens nog boven water. Stel je dat eens voor: je vaart van toren naar toren en vraagt je af wat er eigenlijk verloren is gegaan. Ja, dat lijkt me wel wat. Alleen al die hete zomers, die daar nog voor nodig zijn, daar zie ik tegenop.

Boris en Bram, Bo en Lotje en Sheila worden thuisgebracht. Van sommige woningen heeft Sandra de sleutel om de honden binnen te laten. Via een uitgekiende route gaan we door de stad om een nieuwe roedel samen te stellen. Een groot deel van de dag gaat verloren met autorijden. Vooral de honden in het moeilijk toegankelijke centrum vreten tijd. En benzine.

Saartje, een cairn-terrier van de Frankenslag. Shiba, een dobermann van de Zeekant. Rocky, een Sint-Bernhard uit de Neptunusstraat. Spijker, een soort jachthond uit de Frederikstraat. En Shanna, een bobtail van de Lange Beestenmarkt. Met dit stel naar de Waalsdorpervlakte.

Spijker is nogal uit de kluiten gewassen en beschikt over een bijbehorend stemgeluid. Hij blaft van ongeduld. Binnen het busje doet het pijn aan je oren. Maar, zegt Sandra, liever een blaffende hond dan een krijsend kind. Alsjeblieft geen kinderen. Verder maakt ze beslist een opgeruimde, doortastende en menslievende indruk. Zij klaagt niet over Nederland, alhoewel ook haar is opgevallen dat de mensen steeds onhebbelijker worden, onaardig, gauw op hun tenen getrapt.

Op een woensdag was ze onderweg naar Shanna. Vanwege de markt moest ze een omweg maken naar de Lange Beestenmarkt en toen werd de doorgang versperd door een auto. De eigenaar ervan stond in een snackbar een bal gehakt te eten. En die zegt dan: “ ja, rustig maar, ik maak zelf wel uit wanneer ik mijn auto weghaal.” Zulke dingen.

We lopen door het mooie binnenduin, heuvel op, heuvel af, hier en daar een dennenbosje. De wind is hier milder.

Ze is 27. Zeven jaar heeft ze gewerkt in het bankwezen, adviezen over effecten en zo. April vorig jaar begon ze voor zichzelf. Ze verdient nu minder, maar heeft het beter naar haar zin. Altijd buiten, altijd honden om haar heen.

Haar uitlaatservice bleek een gat in de markt. Al gauw zat ze vol. Van maandag tot vrijdag van acht tot vijf bezet. Ze zou kunnen uitbreiden, ze zou iemand in dienst kunnen nemen, maar zo iemand wil dan ook weleens vrij, dus dan moet je er nog iemand bijnemen. En een auto natuurlijk. Bovendien: de omgang met honden en mensen is zo vertrouwd, dat je niet iemand anders onder jouw naam op pad kunt sturen. Nee, een uitlaat-imperium ligt niet in het verschiet. Wat dat aangaat zitten er meer mogelijkheden in een nevenactiviteit: opvangbemiddeling. Er zijn mensen die met vakantie willen of naar het ziekenhuis moeten en hun hond liever bij een particulier onderbrengen dan in een pension. Die partijen kun je tegen een zekere vergoeding met elkaar in contact brengen. Daarvoor moet je een bestand van pleeggezinnen vormen. Nou, dat is iets dat je over het hele land zou kunnen uitbreiden.

Op de Waalsdorpervlakte dus. Nu en dan komen we iemand tegen die zijn eigen hond uitlaat. Zowel hond als eigenaar zie je verstijven als de bende van Sandra er op af stuift. Maar er gebeurt niets. Je vraagt je af of die honden zich niet afvragen waartoe zo'n roedel nu eigenlijk dient.

Als ook deze vijf weer over de stad zijn verdeeld, drinken we thee in een aardige flat aan de Stieltjesstraat. (Ik moet toch eens nagaan waarom ik de neiging heb flats aardig te vinden.)

De klandizie komt hoofdzakelijk van mensen die geen kans zien zelf hun hond uit te laten, hetzij door hun werk, hetzij door hun leeftijd; twee klantjes van 86! Maar er zijn er ook die meer ideele motieven hebben, die het prettig vinden dat hun hond ook eens met andere honden optrekt. De prijs is fl 14, - voor een uur wandelen, of in abonnementsvorm fl 11, -, inclusief BTW. En als kleine zelfstandige vestigt Sandra meteen de aandacht op de kosten die ze moet maken.

Na verloop van tijd vraag ik of ik even naar huis mag bellen. Daan neemt op en ik zeg dat ik nog in Den Haag zit, dat ik niet voor zes uur thuis zal zijn.

“Dat geeft niet”, zegt Daan. “ Ik laat Rekel wel uit.”

    • Koos van Zomeren
    • Freddy Rikken