Platen

Cellosuites Johann Sebastian Bach: Suites voor cello solo (Channel Classics, CCS 1090) Hvorostovsky Dmitri Hvorostovsky: Tchaikovsky en Verdi Arias (Philips 426 740-2) Vanilla Ice Vanilla Ice: To The Extreme (SBK 795325) Hardcore Ragga Diverse Artiesten: Hardcore Ragga (Music Works-Greensleeves CD 151)

CELLOSUITES

De jonge Nederlandse cellist Pieter Wispelwey verwerft geleidelijk aan internationale bekendheid. Hij studeerde in Nederland (onder anderen bij Anner Bijlsma), de Verenigde Staten en Engeland, en werkt nu voor de Nederlandse Muziekprijs. Zijn repertoire beperkt zich niet tot het bekende werk voor cello. Hij speelt ook muziek van moderne componisten als Mauricio Kagel en Elliott Carter. Het grote cello-repertoire probeert Wispelwey te verdiepen door jaarlijkse recitals met de suites voor cello-solo van Bach en van Britten, en de cellosonates van Beethoven en Brahms.

De cellosuites van Bach zijn nu ook op cd verschenen bij de kleine Nederlandse platenmaatschappij Channel Classics. Een vlekkeloze opname, gemaakt in een kerk in Renswoude, waarop alle details hoorbaar zijn. Zelfs Wispelwey's vingerplaatsing, streekvoering en ademhaling zijn op de achtergrond te volgen. Vooral die adem is van belang, want Bach lijkt in zijn etherische cello-werken de ademhaling als het ware te hebben meegecomponeerd, zo vloeiend en vanzelfsprekend zijn de horizontale lijnen.

Het is vooral die vloeiende, doorgaande beweging van Bach die bij Wispelwey wel eens ontbreekt, waardoor de delen net niet tot een hechte eenheid aaneengesmeed worden. Dat is tevens een gevolg van de soms slordige frasering, al weet Wispelwey sierlijke details in bepaalde motieven en melodische lijnen aan te brengen. Zijn tempi zijn evenwichtig, en zijn toon is licht en opvallend helder. Zijn spel klinkt moeiteloos, de klank is gepolijst. Misschien is Wispelwey's grootste probleem wel, dat hij met zijn enorme technische vaardigheid Bachs werken onderschat.

Johann Sebastian Bach: Suites voor cello solo (Channel Classics, CCS 1090)

HVOROSTOVSKY

Dmitri Hvorostovsky, de jonge Siberische bariton die in 1989 in Cardiff werd uitgeroepen tot 'Singer of the World', treedt zaterdagmiddag in een uitverkocht Amsterdams Concertgebouw op tijdens de Varamatinee in een concertante uitvoering van de Tsjaikovski-opera Pique Dame (Schoppenvrouw).

Kort na zijn sensationele uitverkiezing in Engeland gaf hij al een aantal zeer succesvolle concerten in Utrecht en Amsterdam. Daar stond een zanger van wereldklasse met een presence waaruit bleek dat hij zich maar al te bewust was van zijn superieure talent en van de verplichtingen die dat oplegt. Ook tekende hij een contract met Philips. Zijn eerste recital-cd werd opgenomen bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest, onder leiding van zijn al even opzienbarend capabale jonge landgenoot Valeri Gergjev.

Inmiddels heeft de carriere van de in 1962 geboren Hvorostovsky inderdaad de toen voorspelde vlucht genomen: hij trad op in Londen, New York en Washington waar hij door publiek en critici even luid werd toegejuicht. Hvorostovsky heeft nu onder andere engagementen bij opera's in Venetie, San Fransisco, Londen, Parijs en Milaan, waar hij volgend jaar zingt in Verdi's Don Carlo.

Het repertoire op de cd bestaat uit aria's van Tsjaikovski (Jevgeni Onegin, Pique Dame, Charodeika en Iolanthe) en Verdi (Traviata, Macbeth, Luisa Miller, Il Trovatore en Don Carlo). Hvorostovsky zingt dat allemaal voortreffelijk en overtuigend, maar het is duidelijk dat hij zich nog net iets meer geeft als hij optreedt en plein public.

Dmitri Hvorostovsky: Tchaikovsky en Verdi Arias (Philips 426 740-2)

VANILLA ICE

Hoe zwart moet zwarte muziek zijn om geloofwaardig te klinken? De blanke rapper Vanilla Ice beheerst de stijlkenmerken van de 'zwarte' hiphop tot in de puntjes. Zijn accent en taalgebruik werden gevormd in een arme wijk van Miami en van collega MC Hammer keek hij de kunst af om schaamteloos gebruik te maken van 'samples' van oude hits. Het overbekende basloopje uit Queen en David Bowie's Under Pressure duikt prominent op in Vanilla's Ice Ice Baby en terwijl zich achter de schermen een juridisch gevecht om de royalties afspeelt, is het succes er niet minder om. Ook op het bijbehorende album To The Extreme laat Robert 'Vanilla' van Winkle zich kennen als een verdienstelijk rapper, die recente inspanningen van toonaangevende artiesten als Run DMC overschaduwt met zelfverzekerde muziek en 'hippe' verwijzingen naar reggae en funk. Terwijl de frontlinie van de hiphop het zichzelf steeds moeilijker maakt met seksistische, gewelddadige en politieke teksten, houdt Ice het netjes met teksten over feestjes, dansen en de liefde. Zoals je in de tijd van Elvis rustig thuis kon komen met een plaat van de beschaafde rocker Pat Boone, zo helpt de even getalenteerde als doortrapte Vanilla Ice zijn publiek aan een keurig alternatief voor het oprukkende gevaar van 2 Live Crew en Public Enemy.

Vanilla Ice: To The Extreme (SBK 795325)

HARDCORE RAGGA

Op Jamaica wordt binnenkort met een grootscheeps festival herdacht dat tien jaar geleden Bob Marley overleed, de grootste ster die de reggae ooit heeft gekend. Hoewel artiesten als Black Uhuru en Gregory Isaacs nadrukkelijk naar voren werden geschoven als zijn opvolgers, is niemand erin geslaagd om uit Marley's schaduw te treden. Net als het verknipte genie Lee Perry in de begintijd van The Wailers, is het opnieuw een producer die het genre internationaal mee laat tellen. Terwijl steeds meer Amerikaanse hiphop-artiesten elementen van reggae in hun muziek verwerken, bewandelt studio-eigenaar Augustus 'Gussie' Clarke de omgekeerde route. Hij voorziet zijn dancehall-reggae van grotendeels elektronische, door hiphop en house beinvloede ritmetracks. Bij zijn platenlabel Music Works vinden bekende namen als June Lodge en Gregory Isaacs onderdak, evenals de nieuwe sterren Shabba Ranks en Cocoa Tea. Hun recente Jamaicaanse hits zijn verzameld op Hardcore Ragga, een staalkaart van de moderne reggae waarop zelfs Gregory Isaacs ontwaakt uit zijn winterslaap. Krystal en Shabba Ranks stelen de show met het zwoele Twice My Age, een overtuigend bewijs van de tweede jeugd die de reggae is ingegaan.

Diverse Artiesten: Hardcore Ragga (Music Works-Greensleeves CD 151)