Selectie

Het is nicht Rosemieke toch gelukt. In maart zag het er even slecht uit. Afgezien van een enkele hapering was de HBO-opleiding vlot verlopen. Nu moest ze nog afstuderen, maar het badhokje of zoiets dreigde in te storten, liever gezegd werd afgekraakt, liever gezegd het ontwerp van de douchecel, of wat het ook voor apparaat mag zijn. Haar docenten vonden het niks. Zou het kind alsnog outdroppen, nee toch? Pa ontstak in grote woede. Vele jaren dokken voor dure, smerige kamers dreigde voor niets te zijn, soit. Maar straks stond z'n kind na 5 jaar studie op straat zonder diploma. Het was een schande. Zo'n opleiding moest toch garanderen, dat na selectie in de propaedeuse de studenten wind en weder dienende zonder problemen zouden afstuderen?

Het is allemaal nog goed afgelopen. Het kind zit met diploma in de WW.

Wat een puinhoop. Voor ik het proefwerk begon te corrigeren heb ik een norm vastgesteld. Nu tel ik zeventien onvoldoendes. Wat doe ik? Posthumus, waar bent u? Wat deze hoogleraar precies beweerd heeft, weet ik niet. Maar zijn conclusie kent iedere docent. Leraren sleutelen aan cijfers tot een acceptabel niveau aan onvoldoendes is bereikt: niet te veel maar zeker ook niet te weinig. Ik schroef de norm naar beneden, zo dat er nog zeven onvoldoendes over zijn. Aan het eind van het jaar hebben tussen de vier en acht leerlingen in deze klas een onvoldoende. Dat garandeer ik. Er zijn docenten die beweren, dat je niet aan de norm moet rommelen, dat een goed proefwerk vanzelf tot normale resultaten leidt. Deze docenten zijn of geniaal of verstaan hun vak niet.

Op een niet zo denkbeeldige school zien de gemiddeldes van alle leerlingen (verticaal) per leerjaar er zo uit.

Hier wordt ook gesleuteld: het systeem van de langzaam dichter draaiende kraan. Ieder jaar wordt het voor de leerling moeilijker om goede cijfers te halen. Ieder schooljaar blijven er weer zitten. Tot het eind van zijn schoolloopbaan is de leerling zijn schoolleven niet zeker. Deze school heeft voor- en nadelen. De nadelen zijn dezelfde als die bij de opleiding van nicht Rosemieke. Het voordeel is dat het selectieproces wordt uitgesmeerd over vele jaren. Minder botte bijl dus. Hier worden late bloeiers niet in de knop afgesneden.

Het seizoen met open dagen is weer aangebroken. Misschien loopt u ook binnenkort met uw trots aan de hand door alle mogelijke scholen. Het beste is niet goed genoeg voor uw kind. Vraag eens naar het cijferverloop en het beleid ten aanzien van selectie. Verwacht er niet te veel van. Scholen voeren wel een beleid, maar weten meestal niet welk.

    • Rob Knoppert