Oorlog in de lucht volgens scenario

ROTTERDAM, 17 jan. - De luchtoorlog tegen Irak lijkt geheel te verlopen volgens het scenario dat Washington de afgelopen weken heeft bekendgemaakt. De militaire leiders en zelfs president Bush hadden elke twijfel weggenomen. “Als we aanvallen is dat diep in Irak, hevig en massaal”, zei staf-chef Colin Powell kortgeleden nog met ongebruikelijke militaire openhartigheid.

Hoe de nachtelijke aanvallen precies zijn uitgevoerd, is nog niet bekend. De Amerikaanse luchtmacht heeft voor het eerst de beschikking over een nieuwe jachtbommenwerper, de F-15E (speciale aanvalsversie van de bekende F-15 Eagle luchtverdedigingsjager, die ook op Soesterberg staat), die gronddoelen op grote afstand op zijn radar kan bepalen. De F-15E kan op een hoogte van enkele tientallen meters naar zijn doel sluipen en is dan voor radar bijna net zo onzichtbaar als de hoger vliegende F-117A Stealth. Het voordeel van de nieuwe jachtbommenwerper is een veel grotere wapenlast. De F-15E is bovendien zelfs met volledige explosieve bepakking zeer wendbaar en kan met de meegevoerde geleide projectielen tegenstanders neerhalen.

Voorzover nu bekend heeft de ruim 500 machines tellende Iraakse luchtmacht niet of nauwelijks weerstand geboden. Er is (nog) niets vernomen over onderscheppingsvluchten van bijvoorbeeld de moderne en niet ongevaarlijke MiG-29, die normaal gesproken alarmstarts hadden moeten maken. Ongetwijfeld is dat mede te danken aan de speciale JP-233 munitiecontainers van de Britse Tornado GR.1 bommenwerpers, die met duizenden kleine bommen en mijnen gatenkaas hebben gemaakt van de meeste Iraakse startbanen. Later vandaag zal blijken hoeveel Iraakse gevechtsvliegtuigen gespaard zijn gebleven en hoe snel de vliegbases kunnen worden gerepareerd.

De Verenigde Staten hebben voor Operatie Desert Storm alles ingezet wat hun luchtmacht aan geavanceerde technologie te bieden heeft. Vooraf stond al vast dat de Iraakse luchtmacht geen rol van betekenis zou spelen en tijdens een aanval misschien wel veilig in de bunkers zou blijven om de vliegtuigen te sparen. “Ik hoop dat ze naar buiten komen en ons aanvallen. Dan weten we zeker dat ze na een dag geen kisten meer over hebben”, zo waren de doorsnee reacties van de Amerikaanse vliegers.

De honderden luchtafweerbatterijen met Sovjet-raketten vormden een iets groter probleem. Door met EF-111 Raven en EA-6B Prowler vliegende stoorzenders de radarinstallaties te 'jammen' en de nog draaiende antennes te vernietigen met anti-radarraketten van de Wild Weasels, kon de Amerikaanse luchtmacht de tegenstand van de Iraakse luchtmacht snel breken.

EC-130 Compass Call toestellen met zeer krachtige stoorzenders maakten het radiocontact tussen de diverse Iraakse bevelcentra onmogelijk, waardoor van enige coordinatie in de Iraakse verbindingen geen sprake was.