Norman Schwarzkopf; Wil snelle totale zege

Generaal H. Norman Schwarzkopf, bevelhebber van alle strijdkrachten in de Golf, bracht gisteren de door hem en zijn superieur generaal Colin Powell gehuldigde post-Vietnamdoctrine in de praktijk: zet zoveel mogelijk tegelijk in en streef naar niets minder dan een totale overwinning.

Schwarzkopfs kijk op de wereld wordt sterk bepaald door zijn ervaringen in Vietnam. Evenals Powell, de huidige voorzitter van de verenigde chefs van staven, voerde hij toen twee maal als officier het bevel over een eenheid van de landmacht. Ook weer net als Powell ontving hij daar veel onderscheidingen. Schwarzkopf geldt als Powells favoriete generaal.

In de Vietnam-oorlog voelden de Amerikaanse strijdkrachten zich door de politici ingesnoerd. President Johnson voerde de Vietnam-oorlog langzaam op en probeerde het maximale resultaat met minimale inzet te bereiken, een soort industriele aanpak die in een oorlog niet bleek te werken.

Schwarzkopf vroeg in oktober, tijdens gesprekken met Powell en minister van defensie Cheney, meteen de maximale inzet om zo nodig tot de aanval over te kunnen gaan. Deze technisch militaire beslissing kreeg grote politieke gevolgen. Het in november opgevatte plan tot verdubbeling van het aantal militairen beroofde de VS van hun diplomatieke flexibiliteit. De troepen konden met een dergelijke massale inzet niet meer om het halve jaar afgewisseld worden, zodat de VS sinds 8 november in feite gebonden waren aan een tijdslimiet.

Vijf dagen voor Saddam Hussein met zijn troepen Koeweit binnendrong had Schwarzkopf al in het militaire hoofdkwartier voor het Midden-Oosten in de Amerikaanse deelstaat Florida met een computersimulatiespel op zo'n scenario geoefend. Schwarzkopf had dit al eerder gedaan, op een moment dat andere generaals in het Pentagon nog steeds scenario's met een Sovjet-inval in het Midden-Oosten gebruikten. Door zijn voorbereidingen waren een paar dagen na de Iraakse invasie de plannen voor het sturen van troepen meteen klaar, en ze zijn sindsdien nauwelijks gewijzigd.

Schwarzkopfs vader, die net als zijn zoon later de militaire academie van West Point bezocht, verwierf zich in de jaren dertig nationale faam door als politie-inspecteur het onderzoek te leiden in de zaak van de ontvoering van de baby van de vermaarde piloot Charles Lindbergh. In de jaren veertig trok de uit een Duitse immigrantenfamilie afkomstige Schwarzkopf met zijn gezin naar Iran, waar hij de politiemacht van de toenmalige Sjah trainde.

Hoewel Schwarzkopf junior zich soms een Patton-achtige stijl aanmeet, moet hij toch meer sociale en kantoorpolitieke vaardigheden bezitten dan deze mythische generaal uit de Tweede Wereldoorlog. De laatste militaire operatie die hij (als tweede man) leidde was de Amerikaanse inval in Grenada, in 1983. Deze wordt door militaire deskundigen binnen en buiten het Pentagon als een mislukking beschouwd, omdat ongeveer 700 slecht bewapende Cubaanse reservisten het dagenlang uithielden tegen de oppermachtige Amerikaanse strijdkrachten die vanuit de lucht en de zee aanvielen.

Toch heeft hij nu de eindverantwoordelijkheid voor een veel grotere militaire uitdaging. Hij hoeft daarbij het bevel niet te delen met een boven hem gestelde admiraal van een concurrerend krijgsmachtonderdeel, zoals in het geval van Grenada. Zijn tweede man, luitenant-generaal Calvin Waller, behoort net als hij tot de landmacht. Hij deelt het bevel met een nevengeschikte Saoedische opperbevelhebber. “Dit is niet de NAVO, ok? ”, reageerde hij kribbig op een vraag daarover.

Schwarzkopf vertoont een belangrijke overeenkomst met de generaals Patton en Mc Arthur: hij is mediageniek. De koosnamen van deze man van stevig postuur zijn “De Beer” en “Storming' Norman”. Journalisten hangen aan zijn lippen, omdat hij met zijn stentorstem de dingen vaak op een bijna stereotype barse manier kan zeggen. Er zijn al een boek en een televisiefilm verschenen over Schwarzkopfs optreden in Vietnam onder de titel Friendly fire.

In het begin was Alexander de Grote de held van generaal Schwarzkopf. Volgens sommigen had hij aan het begin van zijn loopbaan een niets ontziende ambitie. Nu neemt hij een voorbeeld aan de commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Vietnam, generaal Creighton Abrams, en aan generaal Ulysses Grant uit de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog, “omdat”, naar hij zei, “zij zich geen zorgen maakten over wie de eer kreeg. Ze deden gewoon hun werk”. Abrams kon ook weinig eer behalen aan de Vietnam-oorlog, en in die zin zal Schwarzkopf zeker meer roem willen oogsten.

    • Maarten Huygen