De strijd tegen het onrecht en het kwaad

President Bush richtte zich gisteravond om 21.00 uur (plaatselijke tijd) met de volgende televisietoespraak tot het Amerikaanse volk:

Precies twee uur geleden zijn de geallieerde luchtstrijdkrachten een aanval begonnen op militaire doelen in Irak en Koeweit. Deze aanvallen gaan nog door terwijl ik spreek. Grondstrijdkrachten zijn er niet bij betrokken.

Dit conflict begon op 2 augustus toen de dictator van Irak een klein en hulpeloos buurland binnenviel. Koeweit, lid van de Arabische Liga en lid van de Verenigde Naties, werd verpletterd en zijn bevolking wreed behandeld. Vijf maanden geleden begon Saddam Hussein deze wrede oorlog tegen Irak. Vanavond hebben wij ons in de strijd gemengd. Deze militaire actie, die wordt ondernomen in overeenstemming met de resoluties van de Verenigde Naties en met instemming van het Congres van de Verenigde staten, volgt op maanden van constante en schier eindeloze diplomatieke activiteit van de kant van de Verenigde Naties, de Verenigde Staten en vele, vele andere landen. Arabische leiders hebben gezocht naar wat bekend geworden is als 'een Arabische oplossing', maar ze konden slechts tot de conclusie komen dat Saddam Hussein niet van zins was Koeweit te verlaten. Anderen reisden naar Bagdad voor een hele reeks pogingen om vrede en gerechtigheid te herstellen. Onze minister van buitenlandse zaken, James Baker, had een historische ontmoeting in Geneve, maar stuitte daar op een totale afwijzing. Het afgelopen weekeinde ging de secretaris-generaal van de Verenigde Naties in een uiterste poging naar het Midden-Oosten om te trachten vrede te stichten - de tweede missie van een dergelijk karakter. Maar hij kwam terug uit Irak zonder ook maar enige vooruitgang te hebben geboekt bij zijn pogingen Saddam Hussein te bewegen zich uit Koeweit terug te trekken.

De 28 landen die troepen in de Golf hebben, hebben alles wat redelijk gezien mogelijk is ondernomen om een vreedzame oplossing tot stand te brengen, maar hebben nu geen andere keus dan Saddam met geweld uit Koeweit te verdrijven. Dat zal zeker lukken.

Zoals ik zei, zijn er luchtaanvallen aan de gang tegen militairen doelen in Irak. We zijn vastbesloten om het kernbompotentieel van Saddam Hussein uit te schakelen. We zullen ook de fabrieken waar chemische wapens worden gemaakt vernietigen. Ook een groot deel van Saddams artillerie en tanks zal vernietigd worden. Onze operaties zijn erop gericht de levens van alle betrokken geallieerden zoveel mogelijk te beschermen door het enorme militaire arsenaal als voornaamste doelwit te kiezen. De eerste berichten van generaal Schwarzkopf zijn dat onze operaties volgens plan verlopen. Ons doel is duidelijk: de strijdkrachten van Saddam Hussein zullen Koeweit verlaten, de wettige regering van Koeweit zal in haar rechten worden hersteld en Koeweit zal weer vrij zijn. Irak zal uiteindelijk alle op de zaak betrekking hebbende resoluties van de Verenigde Naties naleven. We hopen dat daarna - als de vrede is hersteld - Irak zich weer zal opstellen als een vreedzaam en cooperatief lid van de gemeenschap van volken en op die manier een bijdrage zal leveren aan de veiligheid en de stabiliteit in de Golf.

Sommigen zullen vragen: waarom nu optreden? Waarom niet gewacht? Het antwoord is helder: de wereld kon niet langer wachten. Hoewel de sancties wel enig effect hadden, waren er geen aanwijzingen dat die hun doel bereikten. Vijf maanden lang is het met die sancties geprobeerd, maar wij en onze bondgenoten kwamen tot de conclusie dat sancties alleen Saddam niet zouden dwingen Koeweit te verlaten. Terwijl de wereld wachtte verkrachtte, beroofde en plunderde Saddam Hussein systematisch een klein land dat volstrekt geen bedreiging vormde. Hij onderwierp de bevolking van Koeweit aan onuitsprekelijke wreedheden; onder degenen die zijn verminkt en vermoord bevonden zich onschuldige kinderen.

Terwijl de wereld wachtte, probeerde Saddam zijn arsenaal aan chemische wapens te vergroten. Hij bezit bovendien een oneindig gevaarlijker massavernietigingswapen, een kernwapen. En terwijl de wereld wachtte, terwijl de wereld sprak over vrede en terugtrekking, groef Saddam zich in en stuurde hij massaal troepen naar Koeweit. Terwijl de wereld wachtte, terwijl Saddam eromheen draaide, werd meer schade toegebracht aan de breekbare economieen van de derde wereld, aan de ontluikende democratieen van Oost-Europa, aan de hele wereld, inclusief onze eigen economie. De Verenigde Staten hebben, samen met de Verenigde Naties, alle ons ten dienste staande middelen gebruikt om deze crisis tot een vreedzaam einde te brengen. Maar Saddam had duidelijk het gevoel dat hij door te treuzelen en te dreigen en door de Verenigde Naties te trotseren, de tegen hem verzamelde krachten zou kunnen verzwakken. Terwijl de wereld wachtte reageerde Saddam Hussein met openlijke minachting op iedere vredesinspanning. Terwijl de wereld bad voor vrede bereidde Saddam zich voor op oorlog.

Toen het Congres van de Verenigde Staten in een historisch debat koos voor vastberaden actie had ik de hoop dat Saddam zich zou realiseren dat hij niet zou kunnen zegevieren en zich uit Koeweit zou terugtrekken in overeenstemming met de resoluties van de Verenigde Naties. Hij deed dat niet. Hij bleef koppig; kennelijk in de overtuiging dat de tijd in zijn voordeel zou werken. Saddam is keer op keer gewaarschuwd zich te schikken in de verlangens van de Verenigde Naties, Koeweit te verlaten of anders verdreven te worden. Op een aanmatigende manier heeft Saddam alle waarschuwingen in de wind geslagen. In plaats daarvan probeerde hij van deze zaak een conflict tussen Irak en de Verenigde Staten te maken. Daarin is hij niet geslaagd.

Vanavond staan 28 naties, landen op vijf continenten - Europa en Azie, Afrika en de Arabische Liga - schouder aan schouder tegenover Saddam Hussein. Deze landen hebben steeds gehoopt dat het gebruik van geweld vermeden zou kunnen worden. Helaas zijn we er nu van overtuigd dat hij alleen door geweld verdreven kan worden. Voordat ik de opdracht gaf om aan te vallen heb ik onze militaire bevelhebbers geinstrueerd om alle noodzakelijke maatregelen te nemen zodat onze strijdkrachten zo snel mogelijk de overhand hebben met de grootst mogelijke bescherming voor de Amerikaanse en geallieerde militairen. Ik heb het Amerikaanse volk al eerder verteld dat dit geen nieuw Vietnam gaat worden en dat herhaal ik hier vanavond. Onze troepen zullen de beste bescherming krijgen die er in de wereld is en hun zal niet worden gevraagd met een hand op de rug gebonden te vechten.

Ik hoop dat deze strijd niet lang zal duren en dat het aantal slachtoffers tot een absoluut minimum beperkt zal kunnen worden. Dit is een historisch moment. In het afgelopen jaar hebben we grote vooruitgang geboekt door een einde te maken aan een lange conflictperiode en de Koude Oorlog. We hebben nu de gelegenheid om voor onszelf en voor toekomstige generaties een nieuwe orde in de wereld te smeden, een wereld waar het recht van de wet en niet het recht van de jungle het gedrag van staten bepaalt. Als we slagen - en dat zullen we - bestaat er een goede kans op de realisering van zo'n nieuwe wereldorde, een orde waarin een geloofwaardige Verenigde Naties de rol van het bewaren van de vrede zullen hebben die de stichters van de VN voor ogen hadden.

We hebben geen ruzie met het volk van Irak. Er zijn inderdaad onschuldigen betrokken bij dit conflict, ik bid voor hun veiligheid. Ons doel is niet de verovering van Irak, maar de bevrijding van Koeweit. Ik hoop dat het Iraakse volk zijn dictator nu op de een of andere wijze kan overtuigen dat hij de wapens moet neerleggen, Koeweit moet verlaten en Irak weer moet laten toetreden tot de familie van vredelievende volken.

Thomas Paine schreef lang geleden: “Dit zijn tijden die de zielen der mensen op de proef stellen.” Deze bekende woorden zijn vandaag meer dan ooit waar, maar zelfs nu vliegtuigen van de multinationale strijdmacht Irak aanvallen, geef ik er de voorkeur aan om aan vrede te denken en niet aan oorlog. Ik ben er niet alleen van overtuigd dat we de overwinning zullen behalen, maar ook dat de verschrikkingen van de strijd tot de erkenning zullen leiden dat geen enkel land stand kan houden tegen een verenigde wereld en dat geen enkel land wordt toegestaan om een buurland op wrede wijze aan te vallen.

Geen enkele president stuurt makkelijk onze zonen en dochters naar de oorlog. We hebben een strijdmacht die geheel uit vrijwilligers bestaat, die zeer gemotiveerd zijn. De troepen weten waarom ze daar zijn en laten we luisteren naar wat ze te zeggen hebben, want zij hebben het veel beter onder woorden gebracht dan enige president of premier ooit zou kunnen.

Laten we luisteren naar Hollywood Huddleston, korporaal bij de marine. Hij zegt: “Laten we deze mensen bevrijden, zodat we naar huis kunnen gaan en weer vrij zijn.” Ik denk dat hij gelijk heeft. De verschrikkelijke misdaden en martelingen die begaan zijn door Saddams beulen tegen het onschuldige volk van Koeweit zijn een belediging voor de mensheid en een aantasting van de vrijheid van allen. Laten we luisteren naar onze grote officieren daarginds, luitenant- generaal Walter Boomer. Hij zei: “Er zijn dingen die de moeite waard zijn om voor te vechten. Een wereld waarin meedogenloosheid en rechteloosheid ongecontroleerd kunnen bestaan, is niet de wereld waarin wij willen leven”. Laten we luisteren naar sergeant J. P. Kendall van de 82ste luchtlandingsdivisie: “We zijn hier voor meer dan alleen de prijs van een liter benzine. Wat we hier gaan doen is bepalend voor de toekomst van de wereld voor de komende honderd jaar. Het is beter om die kerel nu aan te pakken dan over vijf jaar.” En laten we ten slotte luisteren naar Jackie Jones, een luitenant van het leger, als hij zegt: “Als we hem nu de kans geven om dit te pakken, wie weet wat hij daarna gaat doen.”

Ik heb een beroep gedaan op Hollywood, Walter, J. P. en Jackie en al hun moedige wapenbroeders om te doen wat gedaan moet worden. Vanavond is Amerika hen en hun families diep dankbaar. En laat me vanavond tegen iedereen die kijkt en luistert zeggen dat ik vastbesloten ben de troepen, wanneer ze het werk gedaan hebben waarvoor we ze gestuurd hebben, zo snel mogelijk naar huis te laten gaan.

Vanavond, terwijl onze troepen vechten zijn zij en hun gezinnen in onze gebeden. Moge God ieder van hen en de strijdkrachten van onze coalitiepartners in de Golf zegenen en moge hij onze natie, de Verenigde Staten van Amerika, blijven zegenen.