Kopen zonder bod uit te brengen

Een al dan niet vriendelijke overneming is ook mogelijk zonder een bod op de aandelen van de desbetreffende onderneming. Nadat in de achterliggende jaren geld zo ruim beschikbaar was, dreigt dat wel eens te worden vergeten. Het inzetten van eigen of geleend geld is eigenlijk maar een grof middel om het in een onderneming voor het zeggen te krijgen, en wordt vooral gebruikt door reeds bestaande bedrijven die een collega willen inlijven.

Individuen die iets willen, kunnen bestaande aandeelhouders vragen hen te steunen. Zo ging het voor de ruim gefinancierde fusiegolf van de jaren tachtig en zo doet Tor Hagen het nu ten tweede male bij Nedlloyd. Want het is overduidelijk dat Hagen met steun van de helft van de aandelen vraagt om een plaats in de raad van bestuur.

Het beoordelen van dat verzoek zal voor de commissarissen van Nedlloyd onder voorzitterschap van R. Wijkstra een moeizaam proces zijn. Zeggen ze 'ja' tegen Hagen, dan geven ze toe dat ze drie jaar geleden de verkeerde beslissing hebben genomen. Zeggen ze 'nee', dan komt het wel heel duidelijk op hun conto indien Nedlloyd verder afglijdt.

OPTIES

In november 1988 kocht Nedlloyd (teruggerekend voor de een op vijf splitsing van de aandelen) voor bijna 900.000 gulden 20.000 eigen aandelen in tegen een koers van fl. 44, 70. Dat deed de onderneming om vervolgens de vier leden van de raad van bestuur optierechten te geven om die aandelen later voor 44, 70 gulden te kopen.

Een gelukkige greep want in de twaalf maanden daarop steeg de koers van het aandeel Nedlloyd tot boven de honderd gulden en in de loop van 1989 oefende de raad van bestuur van Nedlloyd dan ook bijna al die optierechten uit, daarmee ruw geschat meer dan 500.000 gulden netto verdienend.

Eind augustus 1989 werden ook aan een beperkte groep iets lagere personeelsleden opties verstrekt om ruim 5.000 aandelen voor 87 gulden te kopen. Die beperkte groep was echter minder goed af dan het bestuur want al gauw daarna was het afgelopen met de koersstijging. Blijkbaar had het Nedlloyd-bestuur destijds ook weinig hoop op een verdere stijging (al kwam de onderneming vlak daarop met haar eerste emissie), want voor die nieuwe opties kocht het concern zelf geen aandelen in. Die opties gaven recht op nieuw uit te geven aandelen.

Bijna geen van die opties is tot op heden uitgeoefend. Slechts 750 opties zijn in april vorig jaar te gelde gemaakt door een personeelslid met een goede neus, want op 19 april kelderde de koers na de bekendmaking van tegenvallers door Nedlloyd.

De groep personeelsleden die nog met die opties zit, zal enigszins wrang afgelopen november het tijdschrift Nedlloyd Parade hebben gelezen, waarin bij een koers van 40 gulden het eigen personeel wordt aangeraden aandelen in het concern te kopen onder het motto: “Voor tweehonderd gulden, de prijs van een uitgebreide rijsttafel voor vier personen of een paar goede sportschoenen, heb je er al vijf.”

SOLDIJ

Wat inkomen betreft kan iemand beter bijstandstrekker zijn in Nederland dan Amerikaanse soldaat in de Saoedische woestijn om Saddam te verslaan, Koeweit te bevrijden en de goedkope oliestroom naar de industrielanden veilig te stellen. De Nederlandse bijstandsuitkering is bruto 1.640 gulden (exclusief 93 gulden vakantietoeslag) per maand. De soldij van een Amerikaanse private bedraagt 669 dollar per maand. Nu de dollar zich dank zij de Golfcrisis in koers iets heeft hersteld, komt dat overeen met 1.090 gulden, evenveel als het bruto minimumloon van een 19-jarige in het Koninkrijk der Nederlanden.

De Amerikaanse soldaten hebben gratis kost en inwoning; aan disco, drank en sex kunnen ze niets uitgeven, dus ze kunnen hun verdiensten op hun spaarrekening bijboeken. En ze hebben kans op eervolle oorlogsmedailles. Over werkervaringsplaatsen gesproken.