Wankele stelling

Het in mineur begonnen artikel van CIDI-directeur R. N. Naftaniel (NRC Handelsblad, 11 februari) eindigde niettegenstaande met een positief geluid, namelijk dat het beter is in het Midden-Oosten tot een politieke ordening te komen die vrij is van nucleaire, chemische en biologische (NCB-) wapens. Helaas sluit zijn betoog matig daarbij aan.

De op juridische gronden mogelijk afwijsbare koppeling Golfcrisis-Palestijnse kwestie laat onverlet dat, het rechtsgevoel aansprekende criteria uit Palestijnse optiek onveranderlijk haar bestaansrecht blijven opeisen. De koppeling-gedachte gaat namelijk niet uit naar de (reden tot Iraakse) bezetting van Koeweit alswel naar (het zoeken van) een oplossing voor de grove onrechtmatigheid. En evenmin als Aziz in Geneve terugtrekking uit Koeweit aanbood, heeft Israel terugtrekking uit de bezette gebieden, als een aanzet tot het streven naar een NCB-wapenvrije regio aangeboden.

Naftaniel doet voorkomen alsof Israel niets met de Golfcrisis te maken heeft of wil hebben. Tegen die oratio pro domo spreken de volgende citaten: “Wij zijn tevreden als het niet tot bloedvergieten komt, maar ontevreden indien Saddam Hussein met zijn grote leger en vergevorderde militaire technologie (... ) aan de macht blijft” (minister van defensie van Israel, Moshe Arens). En reserve-generaal Avigdor Ben Gal (van Israel) gaf op 27 augustus 1990 de VS de raad “schone tactische atoomwapens” (neutronenbommen) tegen Irak in te zetten (NRC Handelsblad, 28 augustus).

Ik neem aan dat genoemde citaten bij de lezer niet beklijven, reden om ze nog eens te herhalen. Naftaniels onnauwkeurigheden sluiten goed aan bij die in het kortste hoofdartikel op dezelfde opiniepagina. Het was Israel dat op 29 oktober 1956 het initiatief tot de aanval op Egypte nam. De wankele stelling met betrekking tot het coalitiestandpunt in de Golfcrisis zal pas door de historie worden ontzenuwd.