Doelbewuste hint

Er is altijd iets aan de hand met bekende trainers. Dat komt eerder door hun verschijnen op het mediafront dan door de manier waarop zij met hun spelers bezig zijn. Als we Cruijff (die twee jaar geleden in een bijdrage van Bastiaan Bommelje in dit blad met de Griekse staatsman Themistokles werd vergeleken, waarbij de schrijver beiden 'erflaters der beschaving' noemde) even buiten beschouwing laten, omdat hij unieker is dan ieder ander in de voetballerij, dan blijven er meer dan genoeg over die hun spel van belangrijkheid met zulk een overgave spelen, dat sommigen groter schijnen dan zij zijn en bijna niemand overloopt van bescheidenheid. Willem van Hanegem heeft ooit beweerd, dat hij - terugkijkend op een fikse loopbaan als speler - nooit een echte goede wedstrijd heeft gespeeld. Hij bedoelde: een wedstrijd zonder fouten, waarbij hij elk persoonlijk duel won en alle passes ideaal waren. Dat is uiteraard grijpen naar de sterren, want een onmogelijke opgave.

Iemand die de media uitstekend weet te bespelen is Leo Beenhakker. Meestal vermijdt hij door anderen geliefkoosde vaagheden. Hij pleegt concreet op vragen in te gaan en nu hij terug is van kopje-onder met Oranje, waar hij overigens bezig was zich van een droeve start te herstellen, toen Rijkaard de boel bedierf, is hij met Ajax opnieuw goed bezig. Dat lijkt op kwade voet te staan met het vertoonde spel op Spangen, maar het voetbalvolk weet dat de ploeg die altijd wint nog moet worden uitgevonden. Niettemin verdenk ik Beenhakker ervan, in de buurt van de microfoon een andere taal te spreken dan in de kleedkamer en op het trainingsveld. Een elftal dat PSV op de hielen zit en tot doel heeft de landstitel te continueren, kan niet zo nonchalant-gemakkelijk worden verontschuldigd als Beenhakker deed toen hij Spangen met een kleurarme en doelpuntloze remise verliet.

Met name die eeuwige verwijzing naar de jeugd van zijn ploeg begint een tikje te irriteren. Zeker - De Boer, Vink en Roy zijn uitgesproken jong en Bergkamp en Witschge nog onvoldragen, hoewel alles behalve debutantjes. Maar Menzo, Wouters, Petterson, Larsson, Van 't Schip en Blind zijn door de wolgeverfde routiniers en het huidige team herbergt geen enkele bibberende nieuweling. De gemiddelde leeftijd is vijfentwintig jaar - een ideaal uitziend moyenne. Onze vriend Leo is ook voortdurend met het eventuele vervolg van zijn eigen carriere bezig. Dat mag natuurlijk. Maar als hij in een recent interview er op wijst dat hij ervan overtuigd is ooit nog eens trainer van Feyenoord te worden, dan is dat geen inhoudloze bla-bla, maar een doelbewuste hint voor de betrokkenen.

Tot die betrokkenen behoort ook het bestuur van zijn huidige werkgever, met wie hij in onderhandeling is over al of niet verlenging van zijn contract dat komende zomer afloopt. De media, vaak bekritiseerd vanwege vermeende foute berichtgeving, worden hier ingeschakeld om iets te bereiken dat een trainer graag wil: in dit geval versterking via aankopen. Met als stok achter de deur een Spaanse of Nederlandse club als volgende werkgever.

Het is een spel, dat zowel voor als achter de schermen wordt gespeeld. Een carrousel ook, waarin iedereen meedraait. Hoe frequent het woord 'collectief' ook valt, iedereen vertolkt zijn eigen rol en houdt die goed in de peiling. Beenhakker realiseert zich dat hij met zijn huidige spelersgroep nationaal tamelijk hoog kan scoren, hoewel nog moet worden bewezen dat hij PSV op afstand kan houden. Hij realiseert zich tegelijkertijd dat de uiteindelijke verlangens van zijn bestuur (toonaangevende resultaten in Europese competities) wellicht te hoog zal zijn gegrepen via de huidige spelersgroep. Hij eist dus dure versterkingen. En tegelijk lonkt hij, op kortere of langere termijn, naar aartsconcurrent Feyenoord. Zo hard wordt het spel gespeeld.