De mond voortdurend in de a-, i-, of o-stand

Voorstelling: American Dance Theater, met: Lost Luggage. Regie en choreografie: Michael Kessler; muziek: Michael Kessler, The O'Jays, Duke Ellington, Count Basie e.a. Gezien: 12-1 Stadsschouwburg Haarlem. Verder: 16-1 Helmond, 17-1 Enschede, 18-1 Scheveningen, daarna elders.

Het American Dance Theater is een klein gezelschap dat deze maand met een pittig swingend showdansprogramma door het land trekt, onder leiding van de zichzelf prominent als sterdansers aanprijzende Michael Kessler en Melinda Jackson.

De voorstelling Lost Luggage heeft een summier verhaaltje. De aan drugs verslaafde Flash wordt gered door zijn geliefde Star. Beiden behoren tot een rondreizend gezelschapje bestaande uit commedia dell'arte-figuren waarin zij de rollen van Arlecchino en Colombine vertolken en de drugsdealer Kool die van Scapino. De toeschouwer moet echter niet verwachten iets van de traditionele verhalen uit de commedia dell'arte terug te zien, noch dat de door de drugs verstoorde relatie tussen Flash en Star op een aangrijpende diepgravende en uitgewerkte manier in dans wordt omgezet. Het is niet meer dan een wankele kapstok waaraan een levendige toon van jazz en showdans kan worden opgehangen.

De superslanke langbenige smalgeheupte Melinda Jackson staat muurvast op de in Spitzen gehulde, hooggewreefde voeten. Ze gooit haar benen steeds moeiteloos voorbij haar oren, buigt voor- en achterover alsof haar wervelkolom uit rubber bestaat en ze wordt door partner Kessler in allerlei gecompliceerde houdingen rondgedraaid, weggesmeten en hoog in de lucht getild. Dat alles gebeurt zeer trefzeker, met veel vaart en met een uitdrukking van opperste gelukzaligheid, dan wel hartverscheurend leed. Haar mond staat dan ook vaak in de a-, i- of o-stand.

Partner Kessler weet daar ook weg mee en verkoopt zijn kunnen met een even grote overtuiging en flair. Beiden zijn steeds drukdoende zich als sterren te presenteren terwijl de vijf hen omringende dansers eigenlijk niet voor hun onderdoen hoewel de twee meisjes noch een skeletachtige magerte, noch de Spitzen-techniek van Jackson waarschijnlijk kunnen evenaren.

Een bont aaneengeregen collage van muzikale composities, waaronder een aantal van Kessler zelf, schoten loeihard uit de luidsprekers. De kostuums zijn al even bont en hard van kleur. Choreografisch worden er zeker geen hoogstandjes verricht. Herhaald gebruik van dezelfde passencombinaties wordt niet geschuwd en verrassingen zijn er dan ook niet te signaleren. De vermelding op de programma-omslag 'best choreography of the year' is dan ook flink overdreven te noemen. Aantrekkelijk zijn die hoog opzwaaiende benen, die flitsende kop- en schouderrollen, de hoge sprongen, de knetterende vitaliteit, de epaterende stunts en dat pittige dan wel zwoel heupwiegende gewandel. Het publiek liet zich dan ook met graagte meeslepen.

    • Ine Rietstap