Washington Post

De stemming van het Amerikaanse Congres afgelopen zaterdag over Irak was niet onverwachts of ingegeven door paniek zoals indertijd over de Golf van Tonkin. Het was ook geen haastig besluit, slechts gebaseerd op drie dagen intensieve debatten. Gedurende niet minder dan vijf maanden heeft het Congres zich grondig verdiept in deze kwestie.

De keuze die werd gemaakt was er een van oorlogsdreiging bovenop het embargo, de diplomatie en de troepenzendingen waarvan al sprake was om de strategie van de president van maximale pressie voorafgaande aan 15 januari kracht bij te zetten. Door de president de wettelijke macht te geven voor zijn politiek, benutte het Congres op serieuze verantwoordelijke en noodzakelijke wijze de kans dat dit Saddam er toe kan bewegen zich zonder oorlog uit Koeweit terug te trekken.

Naarmate de vijftiende januari nadert, maken andere landen en hoofdrolspelers, met inbegrip van velen die twijfelden aan de effectiviteit van de Amerikaanse druk, van deze druk gebruik om op de valreep diplomatiek te opereren. Duidelijk is echter dat het belangrijkste ingredient voor een diplomatieke doorbraak - onmiddellijke, onvoorwaardelijke Iraakse terugtrekking, of, zoals Bush zaterdag zei, het onmiddellijke grootscheepse begin daarvan - nog altijd ontbreekt. Saddam Husseins medewerkers verspreiden geruchten over inschikkelijkheid op termijn, maar alleen Saddam zelf telt en hij houdt staande dat hij Koeweit nooit zal opgeven.

De Europese en Amerikaanse opstelling verschilt op een aantal punten. De Europeanen neigen er meer toe van het niet-koppelingsstandpunt af te wijken: Zij zouden bereid zijn een conferentie over Israel en de Palestijnen toe te zeggen zelfs nog voordat Irak heeft toegezegd zich terug te trekken uit Koeweit, of daar zelfs maar een begin mee heeft gemaakt. De Verenigde Staten hebben herhaaldelijk verklaard voorstander te zijn van een 'goed gestructureerde' internationale conferentie op een daartoe geeigend tijdstip. Maar de Verenigde Staten staan er ook om bekend dat zij iedere regeling uitsluiten die smaakt naar het belonen van Irak voor zijn agressie.