De zucht naar een nieuwe Lawrence of Arabia

Een paar dagen in Oxford en in Londen hebben mij keihard met de neus op het volmaakte gemak gedrukt waarmee de propagandataal, zoals die door een deel van de internationale media handig en cynisch wordt gebruikt doorgaans vredelievende mensen toch tot oorlogszuchtige nervositeit kan opwekken. Britse vrienden hebben mij verzekerd dat het Britse volk gereed is, ja gretig klaar staat om in de Golf ten strijde te trekken. Sommigen van hen stellen het voor alsof het niet oorlog voeren om Saddam Hussein van de politieke kaart te vegen, een bespotting zou betekenen van de publieke opinie en daarom ondemocratisch en zelfs immoreel zou zijn.

Alleen al het voorzichtig geuite idee dat het immoreel zou zijn een oorlog te gebruiken als middel om onenigheid tussen mensen te beslechten, wordt tegengesproken met verwijzingen naar de doctrine van een 'rechtvaardige oorlog'. Mijn bewering dat een dergelijk denkbeeld hetzelfde is als de gedachte die aanzet tot het islamitische begrip jihad, of heilige oorlog, wordt beantwoord met strakke gezichten: niet te geloven dat een man van de wereld zoals ik het in mijn hoofd haalt die twee gedachten over een kam te scheren.

Zelfs de aartsbisschop van Canterbury, Robert Runcie, die zich destijds moedig heeft verzet tegen het patriottisch opzwepen van de openbare mening door premier Thatcher toen zij de oorlog introk ter verdediging van de Falkland eilanden, heeft zich geschaard achter hen die gewapenderhand met Saddam Hussein willen afrekenen. Ten grondslag aan al deze strijdlust ligt - interessant verschijnsel - de nu openlijk geuite grootspraak dat de Britten goed zijn in het winnen van oorlogen, in tegenstelling tot hun vrienden de Amerikanen, die in het stof bijten in het bijzonder als het gaat om oorlogen op vreemd terrein en tegen vreemde volkeren zoals Koreanen, Vietnamezen en in dit geval de Arabieren. De mening heerst blijkbaar dat dat de Amerikanen zich tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog in de strijd mengden om de vijand, die door de Britten al hardhandig tegen de grond was gewerkt, de doodsteek toe te brengen, en dat de Britten de Yanks deze keer in de Golf wel eens een handje zullen helpen om te verhinderen dat ze daar in het woestijnzand wegzakken. Het oude taalgebruik van de haat is opgepoetst en het verouderde toneelscript is opgelapt voor hergebruik. Saddam Hussein speelt natuurlijk de monsterrol van Hitler.

Britse spelletjes

Koning Hussein is Ribbentrop, de diplomaat met de dubbele tong. De rol van Polen - casus belli - wordt nu door Koeweit vervuld. Maar de arme, weerloze slachtoffers daarachter zijn, opnieuw, de joden. Deze keer zullen de Amerikanen en Britten hen niet in de steek laten. Hoe moet het nu met de ongelukkige Palestijnen en hun roep om een thuisland? Nou, laat koning Hussein maar aftreden, laat zijn land - dat de Britten vooral voor de Hasjemieten hebben gefabriceerd - maar de nieuwe staat Palestina worden.

De demografische realiteit is dat tachtig procent van de bevolking van Jordanie en honderd procent van die van de Westoever uit Palestijnen bestaat. Dat geeft de Britten de gelegenheid om nieuwe Britse spelletjes in de zandbak van West-Azie te spelen. Nog een stapje verder en de media komen op de proppen met een Britse held, een nieuwe Lawrence of Arabia - blond, blauwe ogen, Eton-accent, ongehoord dapper, beetje gek, bijnaam bijvoorbeeld 'Sandy Brown' - en het dodelijke melodrama zal het publiek de schrik op het lijf jagen.

Ter evenaring van dit afschrikwekkende script hebben de Irakezen en hun media geprobeerd van Saddam Hussein het beeld te verkopen dat hij een nieuwe Saladin (de dappere, kundige en edelmoedige Arabische vorst uit de 12de eeuw - red.) zou zijn en van president Bush en zijn bondgenoten als de nieuwe kruisvaarders die zich in de woestijn verzamelen om de islamieten ervan langs te geven en hun schatten te roven. Als een oorlog zou uitbreken, zal dat toneelstuk worden opgevoerd in Amman, Sana'a, Aden en misschien zelfs in Riad. Maar jammer genoeg voor Saddam heeft hij geen greep op de internationale media en raakt hij de kaartjes voor dat toneelstuk niet kwijt, noch in de westerse wereld noch bij de Verenigde Naties in New York.

Peaceniks

Intussen heeft de propagandamachine in Engeland de mensen het dubieuze 'feit' in de hersens gegrift, dat Saddam Hussein nog maar een haarbreedte verwijderd is van de produktie van een kernbom, inclusief de mogelijkheid die in Yitzak Shamirs schoot te werpen. De deskundigen die erop hebben gewezen dat het Saddam ten minste tien jaar zal kosten voordat hij daartoe in staat zal zijn, worden uitgemaakt voor 'peaceniks', een misbruikte Amerikaanse term die bezig is in het lexicon van besmette woorden het lemma 'communist' te vervangen. Dus: voorwaarts christenstrijders!

    • Tarzie Vittachi
    • Werkt in New York