Epos over halfbroers in Amerika alleen spannend als verhaal

Voorstelling: Het kind van de smid door Kaaitheater. Tekst: Josse de Pauw en Peter van Kraaij; spelers: Josse de Pauw, Willy Thomas, Frank Vercruyssen, Jose Verheire. Gezien: 11-1 Toneelschuur, Haarlem. Nog te zien aldaar: vanavond. 12 t-m 16-2 in Felix Meritis, Amsterdam.

Op de grond langs de muren staan illustraties met teksten als 'Invallen der Romeinen', 'de Franken, Merovingers'. Een van de laatste prenten heeft als opschrift 'Belgie is vrij en onafhankelijk'; de wereldgeschiedenis teruggebracht tot een twintigtal striptekeningen. Deze tekeningen markeren de met aarde bedekte speelvloer die er verlaten bij ligt, als was het een uitgestrekt Amerikaans landschap.

Hierin speelt zich Het kind van de smid af: het fictieve verhaal van twee halfbroers die begin vorige eeuw een bestaan moesten opbouwen in het grote, onbekende Amerika. Peter van Kraaij en Josse de Pauw, de acteur die een tijd lang deel uitmaakte van de Vlaamse groep Radeis en een paar jaar geleden te zien was in Dominique Derudderes speelfilmdebuut Crazy Love, schreven een 'epos' waarin de geschiedenis van de Amerikaanse pioniers wordt verteld aan de hand van het leven van Pomp en het kind van de smid.

Uit het dagboek van de smid waaruit wordt voorgelezen, blijkt dat Pomp (Frank Vercruyssen) de oudste van hen is, maar het kind van de smid (Josse de Pauw) is de eigenlijke hoofdpersoon. Doordat hij een Ierse vader en een Indiaanse moeder heeft, vertegenwoordigt hij twee uiteenlopende culturen, wat hem een gevoel van ontworteling bezorgt. Zijn verwarring wordt nog groter als hij naar Europa trekt en later als gevangene in Australie belandt. Het is een verhaal over het zoeken naar en het bewaren van de eigen identiteit in een vijandige omgeving.

De inhoud van Het kind van de smid is boeiend, maar het verhaal leent zich niet zo goed voor een theatrale uitbeelding. De aanwezigheid van meerdere acteurs die elkaar onderbreken en aanvullen, is geen waarborg voor een levendige voorstelling; het gebrek aan actie maakt het twee uur durende stuk slepend en saai. Hoewel Josse de Pauw aangenaam praat en hij een mooi ingehouden speelstijl heeft, kan hij mijn aandacht niet vasthouden. Ik zou het verhaal liever lezen, zodat ik me niet hoef te storen aan de voortdurende interrupties van de potsierlijk uitgedoste en overbodige commentator.