Introdans schrijft sierlijke arabesken met handen en voeten

Gezelschap: Introdans. Nieuwe werken: Asabiyya. Choreografie, decor en kostuums: Graham Lustig; muziek: Theo Louvendie; licht: Kees Knegjes. Sonate of Passion. Choreografie en decor: Philip Taylor; muziek: Francis Poulenc; kostuums: Heidi de Raad; licht: Nico van der Krogt. Gezien: 10-1 De Reehorst, Ede; verder 11-1 Cuyck, 12 Winterswijk, 16 en 17 Rotterdam, 19 Roosendaal, 25 Drachten, 29 Eindhoven, 30 Apeldoorn, 5-2 Nijmegen, 6-2 Veenendaal en 9-2 Arnhem.

Graham Lustig, ooit danser bij Het Nationale Ballet en nu (nog) als solist en choreograaf verbonden aan het Engelse Sadler's Wells Royal Ballet is een terecht terugkerende gast bij Introdans. Op Tweede Kerstdag ging daar zijn derde creatie voor het gezelschap in premiere onder de exotische titel Asabiyya, het Arabisch woord voor saamhorigheid. Een gevoel van saamhorigheid ziet Lustig als kenmerkend voor Introdans en de vertaling in het Arabisch heeft te maken met de op Turkse muziek en gedichten geinspireerde, gekozen composities van Theo Loevendie.

De sfeer van het ballet is ook orientaals. Tegen een fraai achterdoek met monumentale zuilen en bogen zet Lustig speelse bewegingen die in vorm en dynamiek doen denken aan het Arabische schrift. Golvende armen, romp- en heupbewegingen worden gecombineerd met sculpturele, precieuze poses en flitsende accenten. Groepswerk wordt afgewisseld met duetten, trio's en kwartetten die veelal abstract gehouden zijn, doch soms een mild anekdotisch karakter krijgen met een vleugje humor.

Opvallend is een fraai duet waarin een onderdanig, doch zeer zelfbewust meisje tracht te communiceren met haar macho partner. Een raak getroffen beeld van de positie van de vrouw in de Arabische wereld. Het is een ietwat te lange en soms wat fragmentarische choreografie, die door de kwaliteit van de bewegingen toch boeit. Mooi aangekleed (doorzichtige harembroeken en blouses in verschillende kleuren) en goed, hoewel in de ensembles helaas vaak ongelijk gedanst, met Elisabeth van Veenendaal, Hilde Machtelinckx en Sjoerd Vreugdenhill als uitblinkers.

Als tweede nieuwe werk in het repertoire bracht Introdans Philip Taylors' herziene versie van Sonate of Passion, door deze danser van het Nederlands Dans Theater in 1986 voor de juniorengroep van het NDT gemaakt. Op muziek van Francis Poulenc worden drie paren op het toneel gezet die ieder een andere vorm van hartstocht symboliseren. Het eerste paar is zo verstikt in verlegenheid en zo onmachtig in het hanteren van gevoelens dat de zo zeer gewenste communicatie onmogelijk wordt.

Het tweede paar baseert zijn relatie op uitdagend wederzijds machtsvertoon. Het derde paar is harmonieuzer in het uiten van hun gevoelens. Taylor heeft het thema op een zeer directe manier vormgegeven en weet zijn personages goed in bewegingen te karakteriseren. Het werk is bij Introdans uitstekend op zijn plaats. Samen met Ed Wubbe's prachtige abstracte ballet White Streams vormden de twee nieuwe aanwinsten een aantrekkelijk gevarieerd programma dat de individuele kwaliteiten van de dansers duidelijk doet uitkomen.