Hollandse Nieuwe ontbeert presentatie

Concerten: 'Hollandse Nieuwe' met Post Uit Friesland, trio Frank van Bommel-Tim Zwemmer-Carl Beukman, en Distorzio. Gehoord: 10-1 BIMhuis, Amsterdam. Het programma wordt op 17-1 voortgezet met Wildest Dreams, pianist Gerard van Dongen en Supreme Headquarters.

Een goede kledingadviseur en een cursus presentatie, dat is waar de gemiddelde jonge improvisator allereerst behoefte aan heeft, zo bleek gisteren bij de nieuwste aanvoer van 'Hollandse Nieuwe'. De glanzende lakschoenen van saxofonist Martien Stienstra daargelaten, viel er op het podium van het BIMhuis absoluut niets waar te nemen dat op enige frivoliteit of zelfs eerlijke levensvreugde wees. Als geslagen honden die door een barse baas het podium op waren gejaagd, deden de musici hun werk.

Het grauwst was het trio Frank van Bommel-Tim Zwemmer-Carl Beukman. Terwijl de eerste twee voorover gebogen en met de rug naar het publiek een kreunend trapharmonium leken te repareren, posteerde Carl Beukman zich achter dat meubelstuk om in het geheim een nieuwe bastechniek uit te proberen: de vlakke hand onder de snaren en dan kloppen op de hals. Toen de bassist in een volgend nummer ook nog een capuchon opzette, werd de anti-presentatie van dit drietal bijna weer theater. Drie muzelmannen in gebed zou een passende titel zijn voor dit stuk, dat net als alle andere, niet aan- of afgekondigd werd. Ook de namen van de musici werden niet genoemd. “Dit is het laatste nummer”, zei Frank van Bommel om half twaalf bij een walsje, en daar moest het publiek het mee doen.

Aankondigingen waren ook niet nodig bij het trio Distorzio, want dat speelde een suite, een in jazzkringen snel om zich heen grijpende ziekte onder musici zonder kop-en-staart-gevoel. Bassist Fons Sluyter en drummer Victor de Boo lijken uitstekend in staat om een soepel fundament voor een solist te leggen, maar zonder ophouden een half uur doorstomen is te lang, zeker met een saxofonist als autodidact Martien Stienstra. Die heeft wel een goede toon, maar te weinig gevoel voor structuur om een tour de force a la Sonny Rollins of David Murray aan te kunnen.

Ook Post Uit Friesland, een kwintet met twee blazers, gitaar en ritmesectie, zal zich moeten gaan beperken. De stukken zijn lang en soms nogal gekunsteld, met alle gevaren van dien voor de communicatie met het publiek. Opvallend goed in deze groep waren toon en timing van bassist Edwin Wieringa, leerling van het Amsterdamse Sweelinck-conservatorium. Ook bij de twee andere bassisten, Carl Beukman en Fons Sluyter, viel trouwens geen valse noot te horen en dat is bij vorige afleveringen van 'Hollandse Nieuwe' wel eens anders geweest. Nu alleen nog leren hoe je bij dat prachtinstrument, de contrabasviool, moet staan.