Groeiende stenen

“Het gaat iets beter met de zeehonden in de Noordzee”, zei de zeehondenoppasser in Ecomare. Dat is het centrum op Texel waar je alles kunt zien over de natuur op het eiland, hoe het ontstaan is, en ook veel over wat slecht is voor de natuur. Dat zijn vooral de mensen en hun afval en lawaai. Ze helpen in Ecomare ook huilers (jonge zeehondjes die hun ouders kwijt zijn), zwakke of gewonde zeehonden en vogels die verward zijn geraakt in prikkeldraad of in vieze olietroep (van de schepen van de mensen).

De zeehonden worden als ze weer genezen zijn losgelaten in de Waddenzee. Ze worden er ook gefokt door de 25 vaste gasten (zeehonden). Toen we in het centrum kwamen werden net de zeehonden gevoerd met vis, wijting. Het was niet meer zo koud en dan hebben zeehonden geen grote honger. Als het koud is bunkeren ze zich vol. Daarom kreeg een in het bassin ronddobberende zilvermeeuw de kans een vis weg te pakken die net iets kleiner was dan de zilvermeeuw zelf. “Nu krijgt hij moeite met opvliegen”, zei de oppasser. En als het niet lukt, kotst hij de vis weer uit.” En zo ging het ook. Na een paar keer proberen met een steeds langere aanloop kwam de zilvermeeuw toch niet over de rand heen. Hup, de vis eruit! Een voorbij scherende stormmeeuw pikte hem meteen op en die kon door zijn vaart wel weg vliegen. Die eerste zilvermeeuw was een kokhalsmeeuw!

Je ziet in Ecomare ook hoe Texel is ontstaan. Uit afval van de grote ijstijdgletsjers uit Noorwegen en Zweden, toen de Noordzee een grote vlakte was (een toendra). De grote afvalstenen zijn nog steeds te zien. Ze komen bij het ploegen naar boven. Door opvriezen worden de stenen langzaam naar boven gedrukt. Ze lijken te groeien als langzame paddestoelen. Een heel grote steen heette 'Engelse steen' omdat de mensen dachten dat hij zijn wortels in Engeland had. De stenen werden later gebruikt voor dijken, want het gevecht tegen de zee was er altijd al. Er wordt nu zand opgespoten, waardoor er versteende schelpen (fossielen) te vinden zijn. Er is vroeger ook zand aangewaaid doordat ze tussen het oude Texel en Eijerland een dijkje bouwden. De wind deed de rest en maakte duinen, wel wat slordige, met waterplassen. Dat is het Slufter-gebied en de Muy, waar je alleen met laarzen kunt lopen. Dat doet haast niemand. Daardoor kregen bijzondere planten, die tegen zout water kunnen, de kans om te groeien: Engels gras en kweldergras en zeekraal.

Wie net als alle Texelaren de natuur wil helpen en bewaren, wordt al gauw vriend van Ecomare ..

Stort fl. 15, - op giro 7671 t.n.v. Zeehondenopvang Ecomare, o.v.v. 'Nieuwe vriend'.