Tapijthandelaar uit Damascus zorgt voor opwinding; Media jongleren in Geneve

GENEVE, 10 jan. - Het mediacircus, dat met duizend journalisten, cameralieden, technici, voor twee dagen de tenten in Geneve opsloeg, jongleerde gisteren, toen het gesprek tussen Baker en Aziz langer dan de alom voorspelde vijf minuten duurde, met de wildste verklaringen.

Tijdens de eerste onderbreking, na twee uur en tien minuten, belde Baker met Bush. Witte-Huiswoordvoerder Fitzwater meldde kort daarop dat het gesprek in Geneve tot dan “substantieel” was. Waarom is achteraf duidelijk: Baker en bijna alleen Baker was tot op dat moment aan het woord geweest.

De media reageerden navenant, vooral de tv-verslaggevers: er zou een doorbraak zijn geforceerd. De beurskoersen in Japan en Europa schoten omhoog. De prijs van Britse Noordzee-olie zakte met $ 2, 50 per vat.

Christopher Powell, samen met Mark Brain verslaggevers van BBC-radio, waren vrijwel de enigen die het hoofd koel hielden. Zij putten zich uit in synoniemen voor het sleutelwoordje “substantieel”, maar verbonden er geen conclusies aan.

De geruchtenstroom in het Hotel Intercontinental kwam na de tweede gespreksronde, 's middags, pas echt op gang. Een gerucht dat aan de ene kant van de Ballroom, waar de pers was gehuisvest, ontstond, werd aan de andere kant van de zaal als waarheid doorverteld, waarop onmiddellijk iemand naar een telefoon rende. Bij gebrek aan echt nieuws ontstond een geruchtenkoorts.

Mitterrand zou Pisani naar Geneve hebben gestuurd om het Franse vredesplan toe te lichten. Even later werd de Algerijnse minister van buitenlandse zaken Ghozali, een gerenommeerd bemiddelaar, in de hal gesignaleerd.

Van die laatste ontwikkeling was ik toevallig getuige. Samen met een goed gesoigneerde zestiger en diens vrouw onderging ik de uitgebreide veiligheidsmaatregelen. Opeens riep iemand: “Het is Ghozali!”. Een leger van cameralieden bestormde het slachtoffer. Hij werd zelfs verhinderd de roltrap te betreden. Een Zweedse journaliste drukte hem een microfoon onder de neus en vroeg op de man af: “Wat doet u hier?”

Nog meer tv-camera's kwamen op het tumult af. Drie technici stormden met snorrende camera de belendende roltrap op, die in tegengestelde richting functioneerde. Dat deerde hun allerminst. Met zevenmijlspassen en gevaar voor eigen leven deden zij hun werk.

CNN's Ralph Begleiter meldde wakker wordend Amerika dat Ghozali deelnam aan de besprekingen: een goed teken.

De vrouw van de belegerde, die minutenlang van het lachen niet uit haar woorden kon komen, had haar man toen allang geidentificeerd als een tapijthandelaar uit Damascus.

Even later ontzenuwde Mitterrand op zijn persconferentie in Parijs ook het andere gerucht: “Pisani? Die heb ik net nog in zijn kantoor gezien, ja, hier in het Elysee”.

Om 16: 02 uur meldde Radio Suisse Romande dat Baker het gesprek afbrak. Voor de televisie had Baker echter uitvoerig uitgelegd dat hij alleen even zijn handen ging wassen.

Ralph Begleiter kondigde, staande op een stoel temidden van lawaaierig persvolk, even over zevenen aan: “De gesprekken zijn afgelopen”.

Om 19: 05 uur, nog voor Bakers persconferentie, meldde de doorgaans goedingelichte Geneefse correspondent van The Voice of America abusievelijk dat de Amerikaanse minister “voldoende aanknopingspunten” had gevonden om de dialoog met Aziz voort te zetten.