Sprintsnelheid 'schone' Johnson grootste vraag bij rentree in Hamilton

ROTTERDAM, 10 jan. - De Canadese sprinter Ben Johnson probeert vanaf morgen iets goed te maken van de immense schade die hij heeft geleden door zijn dopingzaak bij de Olympische Spelen van 1988. Hij maakt na ruim 27 maanden zijn rentree bij een indoorwedstrijd in eigen land. De belangrijkste vraag die daarbij wordt gesteld is: hoe hard kan hij eigenlijk nog lopen?

De inkomstenderving van de in Jamaica geboren en in Canada gespierd geworden sportman wordt geschat op 25 miljoen gulden. Johnson heeft bij zijn terugkeer voor elf indoorwedstrijden in de komende twee maanden contracten

en afsluiten. De coach die hem gedurende een half jaar begeleidt, Loren Seagrave, noemt hem rijp voor die wedstrijden en passeert zich daarbij op testwaarden die in de training zijn bereikt.

“Ik ben dolblij dat ik weer aan een echte wedstrijd kan meedoen”, is feitelijk de enige mededeling die de sprinter zelf op dit moment kwijt wil. Contacten met de media kan hij natuurlijk niet uitsluiten, maar Seagrave en zijn advocaat Futerman hebben hem zoveel mogelijk van de buitenwereld afgeschermd en sturen persconferenties met scherpe hand.

Vraagprijs

Johnson loopt morgen een wedstrijd in Hamilton over vijftig meter. Zijn vraagprijs is momenteel 10.000 dollar maar zijn inkomsten worden vooral bepaald door bonussen die zijn gebaseerd op tijd en kwalificering in de wedstrijd. Bij alle bespiegelingen over de bedragen die worden geboden, moet Johnson nu eerst aantonen dat hij in de buurt kan komen van zijn prestaties uit de dopingtijdperk. Daarvan hangt ook af of het ooit tot een uiterst lucratieve revanche met de Amerikaan Carl Lewis komt.

De wereldrecordhouder die in Seoul twee dagen na de eliminatie van Johnson tot Olympisch kampioen werd gekroond, rent niet van wedstrijd naar wedstrijd, ziet indoorgebeurtenissen niet zitten en heeft vorig jaar, verzadigd als hij leek, de sprinthegemonie gelaten aan zijn trainingsgenoot Burrell. Lewis die op 1 juli dertig jaar wordt zou wel gek zijn wanneer hij zich niet geinteresseerd toonde in de onderhandelingen over een nieuwe confrontatie met Johnson, maar hij hoeft absoluut niets te bewijzen.

Lewis weet ook niet of hij wel zal starten bij het wereldkampioenschap atletiek in augustus in Japan en nog minder of hij de Olympische Spelen in 1992 haalt. Bij de inhaalrace die Johnson morgen gaat beginnen is niet veel ruimte voor dergelijke kieskeurigheid. Voor echte rehabilitatie en geld moet hij alles nastreven.

Johnson is niet bankroet gegaan tijdens zijn schorsing van twee jaar maar vrijwel alle sponsors verscheuren hun contracten. Een Italiaanse schoenenfirma bleef hem trouw en een Noorse firma van natuurprodukten polste hem voor de periode tot aan de Olympische Spelen. Die sponsor legde ook Engelse en Europese kampioenen als Colin Jackson en Linford Christie vast.

Het huis dat Johnson na de Olympische Spelen voor zijn moeder wilde bouwen, is nooit in de steigers gekomen en een van zijn twee sportwagens deed hij van de hand. Talrijke spreekbeurten in Canada met ootmoedige bekentenissen en televisie-interviews in Duitsland, Frankrijk en Italie met het stotterend toegegeven misbruik van stimulerende middelen hielpen hem door zijn schorsingtijd.

Bij alle onthullingen die, sinds hij op 26 september 1988 tot zondebok werd uitgeroepen, zijn verstrekt is een brandende kwestie altijd open gebleven. Waardoor kon hij in Seoul eigenlijk ontmaskerd worden. Niemand heeft bij het minitieuze onderzoek van de Canadese overheid naar aanleiding van het door het IOC aangetoonde dopinggebruik van Johnson getracht de realiteit te verhullen. Onder ede overspoelden alle betrokkenen de verblufte buitenwacht met bekentenissen.

In juni vorig jaar bracht onderzoeksrechter Charles Dubin ruim zeshonderd pagina's uit als samenvatting van de maandenlange verhoren. Maar nergens was te vinden hoe het verboden spierversterkende middel stanozolol bij hem was toegediend. De andere kroonfiguren, trainer Charlie Francis en de arts die hem de dopingwaar verschafte, Jaime Astaphan, verbazen zich ieder in hun eigen isolement nog steeds over de fatale fout of vermeende sabotage. Zij wisten van pillen en spuiten tot 2 september 1988 en dachten hem op 24 september na afloop van de Olympische finale smetteloos naar de dopingcontrole te hebben gestuurd.

Schandpaal

De betrapte sprinter heeft heel kort geprobeerd om de wereld te overtuigen van onschuld. Maar het nutteloze daarvan werd hem door zijn nieuwe advocaat Futerman snel ingefluisterd. Johnson bouwde aan een nieuwe portie sympathie door boete te doen. Aan de schandpaal bleek een atleet te staan die: “Gedoemd was tot het winnen ten koste van elke prijs onder druk van openbare mening en de dwang van de publiciteit.” (Aldus het rapport van de Canadese overheid.)

Hij is nu veranderd van vloek van de natie en de internationale atletiekwereld in de verspreider van het woord van de waarheid. “De laatste twee jaar heb ik altijd de waarheid gesproken”, meldde hij deze week nog. “Ik stond er twee jaar geleden lelijk voor maar nu gaat het weer de goede kant op.”

Morgen loopt Johnson voor het eerst in een wedstrijd sinds hij bij de Olympische Spelen 1988 in een nieuwe wereldrecordtijd van 9.79 goud dacht te winnen. Zijn toekomst als atleet duurt niet zo gek lang meer. Natuurlijk praat hij nog over de Olympische Spelen 1992 in Barcelona maar Johnson is sinds 30 december 1990 29 jaar oud en de tijd om te oogsten is beperkt.

De indoorwedstrijden voeren hem naar een climax wanneer op 8 maart in Sevilla de finale bij de indoorwereldkampioenschappen worden gehouden. Tussen 1985 en 1988 was Johnson indoor ongeslagen en liep hij wereldrecords op 50 en 60 meter. Maar zo heeft hij bij het Canadese onderzoek deemoedig toegegeven, sinds 1981 was hij een stevig gebruiker van de door Francis binnen gebrachte stimulerende middelen die bij IOC en IAAF als verboden te boek stonden. Alle controles doorstond hij tot die vermaledijde 24e september 1988 met glans. De IAAF kon of wilde hem niet pakken maar schorste de IOC-vangst voor twee jaar en ontnam het zijn wereldrecord.

    • Theo Reitsma