Kwallen beheersen lange-baanzwemmen

PERTH, 10 jan. - De Swan River bij Perth dankt haar naam aan de zwarte zwanen die er in groten getale zwemmen. Zeer regelmatig ook zwemmen er dolfijnen stroomopwaarts. Maar de deelnemers aan het eerste wereldkampioenschap lange-afstandzwemmen zullen zich vooral de kwallen herinneren. Vele tienduizenden zweefden door het water van het 25 kilometer lange traject dat de 49 deelnemers moest afleggen. Bij elke slag raakten de deelnemers er een met hun hand of gleden ze langs het lichaam. “Dat is geen lekker gevoel. Ik ging er gewoon harder van zwemmen”, zei Martijn van Heusden, een van de twee Nederlandse deelnemers.

Van Heusden stapte na vijf uur en 22 minuten zwemmen als twaalfde uit het water. Rode vlekken in zijn nek van de kwallen. Op die plaats was ook de andere helft van de Nederlandse ploeg, Erik van Dartel (21ste in 5.42), behoorlijk toegetakeld. Maar pijn voelden ze nauwelijks, daarvoor waren ze na de zwemmarathon nog te veel verdoofd.

Perth sliep nog toen de zwemmers om zeven uur in de ochtend aan hun tocht begonnen. De 49 anonieme spattende stipjes zochten de ideale lijn in het nauwkeurig uitgezette parkoers. Geescorteerd door kleine bootjes, bemand door een roerganger, een official en een eigen coach. De laatsten zorgden voor de catering: een vloeibaar gemaakte mix van fruit en babyvoeding voor Van Dartel, een met thee aangelengde dieetvoeding “voor ziekelijke bejaarden” voor Van Heusden. En verder voor de mentale begeleiding, die voornamelijk via een miniatuur schoolbordje plaatsvond. Met een krijtje werden daarop de tussentijden en de afstanden gekrast, maar ook opkikkerende trefwoorden als 'Doorzetten'.

Van Heusden had dat niet nodig. Hij vond de wedstrijd een beetje licht, al viel zijn twaalfde plaats op minuten afstand van de Amerikaanse winnaar Chad Hundeby een beetje tegen. Zelfs de eerste vrouw Shelley Taylor-Smith (Australie) was nog sneller. Zij stapte in haar tweedelige badpak, dat bij hoge uitzondering door de wereldzwembond was toegelaten omdat het zoveel beter is in de strijd tegen inzwemmend ongedierte, als tiende uit het water. Nederland had bij de vrouwen niemand ingeschreven en moest zich tevreden stellen met een Australische met een Nederlandse naam: Tammy van Wisse, dochter van een Arnhemse vader en een Haagse moeder. Tammy verloor, maar vertelde na afloop dat haar moeder “oliebollen and appelflappen” voor haar bakt. En daarmee won ze in ieder geval de sympathie van de Nederlandse kolonie.