De M. R.

Toen de kozijnen bruin geschilderd werden, toen iedereen al het haar liet groeien, toen in Joegoslavie arbeiderszelfbestuur kwam, toen Alles Anders maar vooral Beter werd, toen Enka niet dicht ging ten gevolge van een bezetting, toen werden in Nederland ondernemingsraden opgericht. Eerst waren de verwachtingen en daarna was het leed niet te overzien. Als de ondernemingsraden zich enige macht verwierven, wat zelden gebeurde, kregen ze het aan de stok met degenen die zij vertegenwoordigden. Ze zijn er nog steeds, maar hun belangrijkste functie is het leveren van een strijdtoneel voor mensen die graag vechten onder het koffiedrinken.

Iemand, waar is de ellendeling, bedacht dat in het onderwijs ook zoiets moest komen: de medezeggenschapsraad. Laten we de school vergelijken met iets organisch, iets moois zal ik maar zeggen, met een kwekerij. De kweker snijdt een stek van een mooie plant, verwijdert de onderste blaadjes, plaatst de stek in kruimige wel bemeste aarde, geeft regelmatig water en wacht. De stek is het kind, de plant de ouder en de kweker, dat is de docent. Grote kwekerijen hebben een ondernemingsraad. Daar zitten geen planten en stekken in. Zelfs na lezing van Tolkien is het slecht vergaderen met planten en stekken - wij zijn geen Bombadils.

In medezeggenschapsraden zitten naast docenten en andere personeelsleden wettelijk voorgeschreven aantallen ouders en leerlingen. Zij praten langdurig over niets: over bevoegdheden die zij niet hebben. Ze bereiken zelfs niet de onproduktieve conflictueuze status van de ondernemingsraad. Het kan geen kwaad tot dusverre, het kost een paar potten koffie per maand. Laat die mensen toch.

Aber jetzt kommen die groe Kamele: het formatiebudgetsysteem. Deze Haagse truc levert schoolleiders eindelijk de gelegenheid te doen, wat ze al jaren wilden: LEIDEN. Persoonlijk word ik liever niet geleid. Laat mij maar. Geef mij maar de diffuse en warrige papierlawine die vanuit Den Haag over het onderwijs wordt gestort. Het houdt de schoolleiders van de straat en uit mijn lokaal, zodat ik ongestoord in m'n eigen winkeltje met gezellige mensen om me heen bezig kan zijn.

Straks word ik geleid, bestuurd en gemanaged. En als het dan mis gaat, als de boel in de frut loopt, als zo'n omhooggevallen docent waarvan slechts weinigen weten of hij iets van besturen dan wel onderwijs weet er een puinhoop van maakt, tovert iemand in Den Haag uit de hoge hoed, dat ik m'n beklag moet doen bij de medezeggenschapsraad. Want de moeder van Jeroen en een wijsneus uit 3 atheneum, die net doet of hij groot is, behartigen samen met de personeelsgeleding, dat is een collega, die als secretaris van 'De Vogelvriend' bestuurservaring heeft opgedaan, mijn belangen. Ik moet er niet aan denken.

    • Rob Knoppert